– gatunek japońskich filmów erotycznych, przeznaczonych do dystrybucji w kinach.
Obrazy w tym gatunku zaczęły powstawać na początku lat 60 Since the mid-1960s, pink eiga have been the biggest Japanese film genre... By the late 1970s the production of pink eiga together with Roman Porno amounted to more than 70% of annual Japanese film production..
W latach 60. XX w. pinku-eiga były domeną małych, niezależnych wytwórni filmowych. W latach 70. także duże studia filmowe, w obliczu utraty widzów, zaczęły produkować obrazy w tym gatunku. Duże budżety tych filmów i możliwość zatrudnienia wybitnych twórców sprawiły, że niektóre z tych filmów obok popularności wśród widzów zyskały też uznanie krytyki także poza granicami kraju. Część filmów ze względu na łączenie wyszukanej erotyki i perwersji z wątkami politycznymi i religijnymi oraz aspektem śmierci wywołała międzynarodowy skandal i została zakazana w wielu krajach świata. Nowa fala pornografii (AV) powstała pod koniec lat 80. sprawiła, że popularność i liczba tworzonych w tym stylu filmów zmalały, ale pinku-eiga wciąż są produkowane.
Definicja Pinku-eiga, czyli „różowe filmy” z początku określane były terminem erodakushon-eiga (ang. eroduction films) lub „filmów za trzy miliony jenów” (sanbyakuman-eiga, ang. three-million-yen-films). Termin pinku-eiga wprowadził dziennikarz Minoru Murai w 1963 r., ale nazwa ta upowszechniła się dopiero pod koniec dekady.
Pinku-eiga nie mają dobrego odpowiednika w kinematografii zachodniej. Określane jako pornograficzne, odpowiadają raczej zachodnim stylom „erotica,” „soft porn” albo „sexploitation”, choć również żaden z tych nie odpowiada w pełni japońskiemu gatunkowi. Japońskie ograniczenia cenzorskie sprawiły, że przedstawianie narządów płciowych, a nawet samego owłosienia łonowego przez długi czas były zakazane w filmach tego gatunku. Niektórzy reżyserzy rozwinęli wyszukane techniki omijania ograniczenia uwidaczniania „istotnych części”.
Niektórzy utrzymują, że to cenzura nadała japońskiemu kinu erotycznemu jego szczególny styl. Według Donalda Richiego „Amerykańska pornografia jest zatrzymana na zawsze na swoim podstawowym poziomie, ponieważ pokazując wszystko, nie musi robić nic innego; japońska musi dokonać czegoś więcej ponieważ nie może pokazać wszystkiego. Upokarzający bodziec pozwolił na stworzenie kilku nadzwyczajnych dzieł sztuki, w tym zaledwie kilku filmów”. Pisząc te słowa w 1972, u zarania Drugiej Fali pinku eiga zastrzega swój wywód zdaniem: „Jednak żaden z nich nie należy do nurtu eroduction”Richie. The Japanese Eroduction. p. 163.. Pia Harritz zestawiając pinku eiga z zachodnimi filmami pornograficznymi zauważa: „To, co rzuca się w oczy, to zdolność pinku-eiga do przyciągnięcia widza czymś więcej niż ujęciami zbliżeń narządów płciowych, a także złożoność w przedstawieniu płci i ludzkiego umysłu”.
Richie i Harritz wypunktowali podstawowe cechy gatunku: Film powinien mieć wymaganą minimalną ilość scen seksuRichie. The Japanese Eroduction p. 159-160. „In theory, directors are instructed to aim at some kind of sex scene every five minutes; in practice, however, it has proved almost impossible to construct a story-line which allows this, with the results that sex scenes are sometimes fewer but somewhat longer”. Film musi trwać około godzinyDomenig. Vital Flesh. „Pink eiga... typically 60 minutes long...”. Film musi być nakręcony na taśmie 16 mm lub 35 mm, w ciągu jednego tygodniaRichie. The Japanese Eroduction p. 157. „The shooting-time for each remains short-- a week at the most...”. Budżet filmu musi być bardzo ograniczonyHarritz. Pisząc to w 2006, Pia Harritz podaje sumę około 35 000$..
Reżyserzy Dla części reżyserów pinku eiga były tylko etapem w karierze w branży filmowej, inni poświęcili się wyłącznie temu gatunkowi. Niektórzy z nich to:
Aktorki Niektóre popularne aktorki filmów pinku eiga to:
Reiko Ike Tamaki Katori Junko Miyashita Reiko Oshida Kazuko Shirakawa Miki Sugimoto Naomi Tani Noriko Tatsumi
Przykłady filmów Women... Oh, Women! (Takechi, 1963) Daydream (Takechi, 1964) Ukiyo-e Cruel Story (Takechi, 1968) Go, Go Second Time Virgin (Wakamatsu, 1969) Terrifying Girls' High School (4-film series, 1972-1973) Girl Boss Guerilla (Norifumi Suzuki, 1972) Sex & Fury (Norifumi Suzuki, 1973) Terrifying Girls' High School: Lynch Law Classroom (Norifumi Suzuki, 1973) Flower and Snake (Konuma, 1974) School of the Holy Beast (Norifumi Suzuki, 1974) Wife to be Sacrificed (Konuma, 1974) A Woman Called Sada Abe (Tanaka, 1975) Assault! Jack The Ripper (Hasebe, 1976) Cloistered Nun: Runa’s Confession (Konuma, 1976) Tattooed Flower Vase (Konuma, 1976) Erotic Diary of an Office Lady (Konuma, 1977) Angel Guts (9-film series, 1978-1994) Woman with Red Hair (Kumashiro, 1979) Zoom In: Rape Apartments (Naosuke Kurosawa, 1980) Daydream (Takechi, 1981) Entrails of a Virgin (Komizu, 1986) Rafureshia (Sato, 1995) The Glamorous Life of Sachiko Hanai (Meike, 2003)
Publikacje Jasper Sharp: Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego (2011) Przekład: Jagoda Murczyńska, Kaja Klimek, Gabriela Żuchowska; Wydawnictwo: Korporacja Ha!art
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Rozmowa z gwiazdą produkcji pinku eiga Yumi Yoshiyuki pt. „Kino erotyczne jako kino autorskie”
Kategoria:Gatunki filmowe
Kategoria:Pornografia w Japonii