Manaslu (nepal. मनास्लु) – ośmiotysięcznik, ósmy pod względem wysokości szczyt Ziemi. Leży w północnej części Nepalu, w dystrykcie Lamjung i osiąga wysokość 8163 m n.p.m. (w starszych źródłach podawano 8156 m n.p.m.). Początkowo nazywany Kutang I, nazwa ta wywodzi się od tybetańskiego słowa „tang” oznaczającego płaskie miejsce i odnosi się do kształtu góry, pod szczytem której znajduje się płaskowyżManaslu na SummitPost .. Obecna nazwa, Manaslu – Góra Ducha, pochodzi z sanskryckiego słowa „manasa” oznaczającego ducha bądź duszę. W spisie Indyjskiej Służby Topograficznej określony był jako Szczyt XXXManaslu w serwisie Drytooling.com .. Zbudowany jest ze skał metamorficznych. Ze stoków Manaslu spływają trzy lodowce: Manaslu, Pungen i Thulagi. Znany jest z bardzo dużej, nawet jak na Himalaje, wysokości względnej. Zachodnia ściana góry wznosi się prawie 4 kilometry ponad zalesione moreny u jej postawyThe Himalayan Journal – Manaslu’s unknown face..
Historia podboju thumb|left|200px|Manaslu z Timang Manaslu jest jednym z najpóźniej zbadanych ośmiotysięczników. Leży około 70 km na wschód od Annapurny. W 1950 roku Szwajcar Toni Hagen dokonał pierwszej dokumentacji fotograficznej Manaslu podczas przelotu samolotem. W tym samym roku rekonesans pod Manaslu przeprowadzili Brytyjczycy H.W. Tilman J.O.M. Roberts oceniając, że do atakowania najlepsze będą północno-wschodnie stoki góry. Spostrzeżenia Brytyjczyków potwierdzili 2 lata później Japończycy, którzy obrali sobie Manaslu jako cel wyprawy narodowej. Pierwsza wyprawa japońska w 1953 roku osiągnęła wysokość 7750 m n.p.m. Mimo dużej determinacji próba zdobycia szczytu nie przyniosła powodzenia. Wspinacze nie mieli odpowiedniego wyobrażenia o ogromie masywu i długości całej drogi. Mimo założenia aż dziewięciu obozów okazało się, że obóz szturmowy (IX) stał za daleko od szczytu i próba jego zdobycia załamała się 400 metrów poniżej wierzchołka, na olbrzymim płaskowyżu leżącym u podnóża kopuły szczytowej. Również kolejne dwie wyprawy w latach 1954 i 1955 nie przyniosły powodzenia i dopiero czwarta z kolei zakończyła się sukcesem. Miało to miejsce 9 i 11 maja 1956 roku, kiedy wierzchołek Manaslu osiągnęło czterech członków ekspedycji japońskiej: pierwsze Toshio Imanishi i Szerpa Gyaltsen Norbu, a dwa dni później Kiichiro Kato i Minoru HigetaHimalaya-info.org: Manaslu .. Wejścia zostały dokonane przy wspomaganiu tlenem.
Kolejne wyprawy, jakie próbowały zdobyć Manaslu, potwierdzały opinie o nadzwyczajnych trudnościach i obiektywnych niebezpieczeństwach, jakie czyhają na himalaistów na tej górze. Mimo stosunkowo niedużej wysokości (w porównaniu np. z Mount Everestem) rozległość masywu powoduje, że znajdujące się na Manaslu drogi należą do najdłuższych tras wspinaczkowych w Himalajach, zmuszając alpinistów do długiego przebywania na znacznych wysokościach. Ponadto rozciągające się na wysokości 7300–7750 m n.p.m. olbrzymie plateau, wielokrotnie już okazało się dla wyczerpanych wspinaczy pułapką bez wyjścia, uniemożliwiając skutecznie szybki odwrót w nagłych przypadkach.
Włoski himalaista, Reinhold Messner, pierwszy zdobywca Korony Himalajów i Karakorum wszedł na Manaslu 25 kwietnia 1970 roku. Messner był członkiem austriackiej ekspedycji prowadzonej przez Wolfganga Nairza. Pozostali jej członkowie: Franc Jaeger i Andy Schrick zaginęli tego samego dnia na płaskowyżu pod szczytem podczas burzyK2 News: Manaslu Facts and History ..
Pierwszego wejścia zimowego dokonali Polacy: Maciej Berbeka i Ryszard Gajewski 12 stycznia 1984 roku, w ramach wyprawy zakopiańskiej pod kierownictwem Lecha Korniszewskiego. Był to drugi ośmiotysięcznik zdobyty zimą i pierwszy zdobyty bez wspomagania tlenem z butli.
9 listopada 1986 roku Jerzy Kukuczka, Artur Hajzer i Carlos Carsolio dokonali pierwszego wejścia na wschodni wierzchołek Manaslu. 10 listopada 1986 roku Jerzy Kukuczka i Artur Hajzer weszli na główny wierzchołek. Oba wejścia dokonane nową drogą, stylem alpejskim, bez dodatkowego tlenu. Dla Kukuczki był to dwunasty z czternastu szczytów Korony Himalajów i Karakorum.
Do wielu ogłoszonych wejść na tę górę należy podchodzić z rezerwą, gdyż bardzo duża część osób docierała jedynie do półki lub przedwierzchołków gdzie zaczynają się kluczowe trudności w osiągnięciu głównego wierzchołkaPrawdziwe i nieprawdziwe wierzchołki Manaslu..
Ważniejsze wejścia thumb|250px thumb|250px 9 maja 1956 – Japończyk Toshio Imanishi i Szerpa Gyaltsen Norbu – pierwsze wejście, 25 kwietnia 1972 – wyprawa austriacka kierowana przez Wolfganga Nairza. Na szczycie staje Reinhold Messner, 4 maja 1974 – Japonki Mieko Mori, Naoko Nakaseko oraz Masako Uchida i Nepalczyk Jangbu Sherpa osiągają wierzchołek (pierwsze wejście kobiece), 12 stycznia 1984 – Maciej Berbeka, Ryszard Gajewski (pierwsze wejście zimowe, bez wspomagania tlenem z butli), 5 maja 2000 – Francuz Jean-Christophe Lafaille dokonał pierwszego solowego wejścia, bez wspomagania tlenem z butli, 5 października 2008 – baskijska himalaistka Edurne Pasaban, pierwsza kobieta, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum weszła na Manaslu.
Polskie wejścia: 12 stycznia 1984 – Maciej Berbeka, Ryszard Gajewski, 19 października 1984 – Aleksander Lwow, Krzysztof Wielicki dokonali wejścia nową drogą od południa (z lodowca Pungen) w ramach wyprawy wrocławskiej – kierownik Janusz Kuliś, 10 listopada 1986 – Artur Hajzer i Jerzy Kukuczka weszli na szczyt nową drogą, stylem alpejskim, bez dodatkowego tlenu 1992 – Krzysztof Wielicki po raz drugi, 17 maja 2003 – Piotr Pustelnik, Krzysztof Tarasewicz, dla Pustelnika był to dwunasty szczyt Korony Himalajów i Karakorum, 5 października 2008 – Kinga Baranowska – pierwsza Polka na szczycie Manaslu, bez wspomagania tlenem z butli, 25 września 2014 – Andrzej Bargiel – czasowy rekord wejścia z bazy na szczyt w czasie 14 godzin 5 minut oraz czasowy rekord baza-szczyt-baza w 21 godzin 14 minut, bez wspomagania tlenem z butli, 30 września 2016 – Waldemar Kowalewski – bez wspomagania tlenem z butli, 27 września 2017 – Ryszard Pawłowski, Janusz Plewa, Adam Somerlik – ze wspomaganiem tlenem z butli, Bogusław Magrel, 28 września 2018 – Monika Witkowska, Joanna Kozanecka – ze wspomaganiem tlenem z butli, Aldona Drabik – bez wspomagania tlenem z butli, 27 września 2019 – Łukasz Kocewiak– solo, bez wspomagania tlenem z butli 27 września 2019 – Magdalena Gorzkowska (ze wspomaganiem tlenem), Malwina Adam, Michał Adam, Zbigniew Bąk 28 września 2019 – Paweł Michalski, Paweł Kopeć, Marek Olczak – bez wspomagania tlenem z butli i bez pomocy tragarzy wysokościowych 25 września 2021 – Dorota Rasińska-Samoćko – ze wspomaganiem tlenem od Camp IV 29 września 2021 – Anna Tybor – bez wspomagania tlenem z butli, pierwsza Polka zjeżdżająca na nartach z ośmiotysięcznika 26 września 2023 - Karol Adamski - bez wspomagania tlenem z butli 27 września 2025 - Bartłomiej Nowak - bez wspomagania tlenem z butlihttps://www.facebook.com/groups/1912909745616550/?multi_permalinks=4505730626334436
Wypadki Do maja 2008 roku szczyt zdobyło 297 wspinaczy, z czego 53 zginęło. Daje to śmiertelność rzędu 17,85% i pod tym względem plasuje Manaslu na piątym miejscu wśród ośmiotysięczników, za Annapurną, K2, Nanga Parbat i KanczendzongąAll 8000ers – Ascents vs Fatalities .. Do 2018 liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do 6412 stycznia 1984. Manaslu..
Największa tragedia na stokach Manaslu miała miejsce 10 kwietnia 1972 roku, kiedy lawina zabiła 15 wspinaczy, w tym dziesięciu Szerpów, czterech wspinaczy z Korei Południowej i jednego Japończyka. 23 września 2012 roku jedenastu wspinaczy zginęło w lawinie, która po oberwaniu seraka przeszła nad ranem przez obóz trzeci na wysokości 6800 m n.p.m. Od tego czasu obóz jest przeniesiony na mniej eksponowany fragment lodowca Manaslu.
Wśród ofiar szczytu jest także troje Polaków: 11 grudnia 1983 roku w wyniku naderwania liny przez lawinę kamienną zginął Stanisław Jaworski, 2 października 1992 roku w wyniku upadku zginęła Sylwia DmowskaLista ofiar na Manaslu ., a 28 września 2019 podczas zejścia z góry w campie 3 na wysokości 6700 m n.p.m. na Manaslu zmarła Rita Bladyko.
Przypisy
Linki zewnętrzne Manaslu na SummitPost Manaslu na Peakware.com
Kategoria:Szczyty Nepalu Kategoria:Tereny wspinaczkowe Kategoria:Ośmiotysięczniki Himalajów Kategoria:Ośmiotysięczniki Nepalu