Introjekcja – mechanizm obronny, który pojawia się w celu obrony ego przed uświadomieniem nieakceptowanych, wrogich impulsów.
Dziecko przyswaja sobie postawy rodziców w formie wielu utrwalonych wzorców myślowych, które są następnie powielane. Utworzony obraz rodziców sprawia, iż jednostka stosuje ich nakazy wobec siebieS.M.Johnson, Style charakteru, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 1998, s. 308.. Mechanizm introjekcji polega na przyjmowaniu komunikatów, poglądów, atrybutów innych osób jako własnych. Proces ten przebiega bezrefleksyjnieJ.Pierzchała, Mechanizmy unikania konfliktu – introjekcja, Instytut Terapii Gestalt, Kraków 1995..
Najczęściej żywione są wobec tych obiektów silne uczucia (np. miłość lub nienawiść), które mogą być zarówno świadome, jak i nieświadomeA.Kokoszko, P.Drozdowski, Wprowadzenie do psychoterapii, Akademia Medyczna im. Mikołaja Kopernika w Krakowie, Kraków 1993, s. 81-82.. Proces introjekcji jest nieuświadomiony.
Introjekcja oprócz obronnego, ma także znaczenie charakterotwórcze. Jednak bardzo trudno jest rozgraniczyć te dwa znaczenia. Istotą tych funkcji jest motywacja lękowa.
Zobacz też psychoanaliza introjekcja w teorii Gestalt
Przypisy
Kategoria:Mechanizmy obronne