Kazimierz Okulicz (ur. 4 marca 1890 w Karolowie, pow. poniewieski, zm. 2 lipca 1981 w Londynie) – polski dziennikarz i polityk okresu II RP, poseł na Sejm II kadencji w latach 1928–1930 i minister sprawiedliwości w rządach RP na uchodźstwie, wolnomularzLudwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość : wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905– 1928, Warszawa 1984, s. 370..
Życiorys Syn Kazimierza i Tekli z Kuszelewskich. Po ukończeniu gimnazjum w Libawie, studiował na uczelniach w Rydze, Petersburgu i Wilnie. W trakcie studiów na Politechnice Ryskiej został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. W 1925 ukończył studia na wydziale prawa i nauk społecznych na Uniwersytecie Stefana Batorego.
W 1915 brał udział w organizacji milicji obywatelskiej Wilna. W 1918 wstąpił do oddziału samoobrony wileńskiej. Od 1919 w Departamencie Litewsko-Białoruskim MSZ. W 1919 uczestniczył w organizowaniu władz administracyjnych w Wilnie. W wolnej Polsce zajął się dziennikarstwem: w latach 1922–1928 redagował „Gazetę Krajową” w Wilnie, później aż do wybuchu II wojny światowej „Kurier Wileński”. Publikował artykuły i rozprawy polityczno-ekonomiczne w „Gazecie Krajowej”, Kurierze Literackim”, „Kurierze Wileńskim”, „Kurierze Porannym”, tygodniku „Przymierze” (1920–1921), miesięcznikach „Wschód Polski”, „Messager Polonais”. Był członkiem Związku Dziennikarzy Polskich.
Sprawował mandat posła na Sejm II kadencji z listy BBWR wybrany w okręgu Lida (1928–1930).
Działał w licznych towarzystwach: m.in. w Polskiej Federacji Stowarzyszeń Przyjaciół Ligi Narodów, członek „Klubu Włóczęgów”. Zajmował się polityką wschodnią jako członek Instytutu Spraw Narodowościowych w Warszawie i Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie.
Od stycznia do maja 1954 minister sprawiedliwości w rządzie RP na uchodźstwie Jerzego Hryniewskiego. mały|240x240px|Tablica Kazimierza Okulicza na kolumbarium Został pochowany na cmentarzu Pwllheli w Walii (columbarium, panel 6, tablica 3).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1934) „za zasługi na polu pracy publicystyczno-dziennikarskiej”. Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Kto był kim w II Rzeczypospolitej?, red. Jacek Majchrowski, Warszawa 1994.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Członkowie Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich Kategoria:Członkowie I Rady Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Członkowie II Rady Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Członkowie III Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Członkowie IV Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Członkowie Komisji Tymczasowej Okresu Przejściowego Kategoria:Laureaci Nagrody Publicystycznej im. Juliusza Mieroszewskiego Kategoria:Ministrowie sprawiedliwości (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Pwllheli Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy wolnomularze (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo nowogródzkie) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1981