Ifrikijja () to w średniowiecznej historii obszar obejmujący nadmorskie regiony obecnej zachodniej Libii, Tunezji i wschodniej Algierii podbity przez Arabów pod koniec VII w. Obszar Ifrikijji obejmował terytorialnie teren wcześniejszej rzymskiej prowincji Africa Proconsularis.
Położenie i historia Ifrikijja była otoczona od południa przez półpustynne tereny i słone bagna zwane Al-Dżarid. Powstała jako prowincja kalifatu w 698 po ostatecznym zdobyciu Kartaginy, stolicy egzarchatu, przez Hasana ibn Noman al-Ghasaniego. Inną nazwą było Maghreb el-Adna (Bliski Zachód). W różnych czasach władcy tego regionu podbili również Sycylię i lądowe części Włoch. Jego zachodnie granice ulegały nieustannym zmianom, choć zwykle dochodziły do Bidżaji. Stolicą było Kairuan w centralnej Tunezji.
Władcy Aghlabidzi – arabska dynastia rządząca Ifrikijją w VII-IX wieku Fatymidzi – arabska dynastia kalifów, pod której władztwem Ifrikijja pozostawała w IX-X wieku Zirydzi – berberyjska dynastia rządząca Ifrikijją w X-XII wieku
Znaczenie i pochodzenie nazwy We współczesnym języku arabskim określenie to oznacza po prostu Afryka. Pochodzi od łacińskiego terminu Africa o niepewnym (berberyjskim, fenickim lub greckim) pochodzeniu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Arabów Kategoria:Historia Tunezji Kategoria:Historia Libii Kategoria:Historia Algierii Kategoria:Regiony i krainy historyczne Afryki