thumb|400px|Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952
Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1952 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na VI Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1952 roku w Oslo.
Podczas igrzysk w Oslo rozegrano 22 konkurencje w ośmiu dyscyplinach sportowych. W porównaniu do poprzednich zimowych igrzysk, które odbyły się w 1948 roku w Sankt Moritz, nie przeprowadzono rywalizacji olimpijskiej w skeletonowym ślizgu mężczyzn i alpejskiej kombinacji kobiet i mężczyzn. Do kalendarza włączono natomiast alpejski slalom gigant kobiet i mężczyzn oraz bieg narciarski kobiet na 10 kilometrów, który był pierwszą kobiecą konkurencją w tej dyscyplinie rozgrywaną w ramach igrzysk olimpijskich.
Podczas igrzysk w Oslo rozegrano jedną konkurencję pokazową – turniej w bandy. Systemem „każdy z każdym” przeprowadzono trzy mecze pomiędzy reprezentacjami Finlandii, Norwegii i Szwecji. Turniej wygrali Szwedzi, drudzy byli Norwegowie, a na trzecim miejscu uplasowali się Finowie.
W konkurencjach rozgrywanych w ramach igrzysk w Oslo, nie uwzględniając pokazowego turnieju bandy, wzięło udział 694 sportowców (585 mężczyzn i 109 kobiet) z 30 państw. Była to rekordowa liczba uczestników i państw uczestniczących w jednej edycji zimowych igrzysk olimpijskich. Jednocześnie pierwszy raz liczba kobiet uczestniczących w zimowej edycji była większa od stu. Dla reprezentacji Nowej Zelandii i Portugalii występ w Oslo był debiutem kraju w zimowych igrzyskach olimpijskich.
Medalistami olimpijskimi zostali przedstawiciele trzynastu państw, spośród których osiem państw zdobyło przynajmniej jeden złoty medal. Dla siedemnastu reprezentacji oznaczało to zatem brak medalu na tych igrzyskach. Najwięcej medali – szesnaście (siedem złotych, trzy srebrne i sześć brązowych) – zdobyli reprezentanci Norwegii. Był to drugi w historii start olimpijski Norwegów zakończony taką liczbą złotych medali i jednocześnie najlepszy występ, biorąc pod uwagę letnie i zimowe starty, od Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1936.
W Oslo pierwszy medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Holandii zdobył panczenista, Kees Broekman. Holendrzy trzykrotnie stanęli na olimpijskim podium, co uczyniło ich start najlepszym z dotychczasowych zimowych występów olimpijskich. Najlepszy zimowy start i zarazem drugi z rzędu zakończony z dorobkiem medalowym osiągnęli również Włosi. Drugi w historii złoty medal zimowych igrzysk dla tego kraju, po sukcesie Nino Bibbii na poprzednich igrzyskach, zdobył Zeno Colò w alpejskim zjeździe. Włosi na tych igrzyskach zdobyli jeszcze brązowy medal, co sprawiło, że był to ich najlepszy z dotychczasowych startów.
Najlepszy występ pod względem liczby zdobytych medali osiągnęli reprezentanci Austrii i Niemiec. Dla Austriaków był to drugi zimowy start z dorobkiem dwóch złotych medali – wcześniej taki wynik osiągnęli na igrzyskach w Chamonix. Z kolei dla Niemców, dla których był to pierwszy start olimpijski po II wojnie światowej, był to najlepszy start pod względem sumy wszystkich medali, jednak słabszy od rezultatu osiągniętego na igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen.
Reprezentanci Finlandii uzyskali najlepszy wynik medalowy, zarówno pod względem liczby złotych, jak i wszystkich medali, od igrzysk w Chamonix. Z kolei dla sportowców ze Stanów Zjednoczonych występ w Oslo był najlepszym od igrzysk w Lake Placid, gdzie zdobyli o jeden medal więcej. Pierwszy od 1936 roku złoty medal igrzysk zimowej olimpiady dla Wielkiej Brytanii w konkursie solistek zdobyła Jeanette Altwegg. Dla Węgrów natomiast były to czwarte zimowe igrzyska z rzędu, które zakończyli oni z przynajmniej jednym medalem olimpijskim.
Najgorsze występy w historii dotychczasowych startów w zimowych igrzyskach olimpijskich uzyskali reprezentanci Francji i Szwecji. Dla Francuzów był to jednocześnie najsłabszy olimpijski start, wliczając w to również letnie igrzyska. Po raz trzeci w historii, po zimowych igrzyskach w Chamonix i Garmisch-Partenkirchen, reprezentanci Francji nie zdobyli złota ani srebra. Dla Szwedów natomiast był to pierwszy zimowy występ bez złotego i srebrnego medalu oraz trzeci, wliczając w to letnie igrzyska w 1896 i 1900 roku. Dla sportowców szwajcarskich wynik medalowy w Oslo był najsłabszym olimpijskim rezultatem od Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928. Pierwszy raz od 1932 roku nie wywalczyli oni złota olimpijskiego.
Spośród krajów, które zdobyły medale na poprzednich zimowych igrzyskach w Sankt Moritz, żadnego medalu nie wywalczyli reprezentanci Czechosłowacji i Belgii. Dla Belgów był to jednocześnie pierwszy olimpijski start od zimowych igrzysk w 1936 roku, zakończony z zerowym dorobkiem medalowym.
Zawody olimpijskie wyłoniły łącznie 118 medalistów, spośród których osiemnaścioro zdobyło co najmniej dwa medale. Spośród multimedalistów dziesięcioro zdobyło przynajmniej jeden złoty medal. Najbardziej utytułowanym zawodnikiem, z dorobkiem trzech złotych medali, został norweski panczenista Hjalmar Andersen. Trzy medale, lecz bez złota, wywalczyła także niemiecka narciarka alpejska Annemarie Buchner. Ponadto po dwa tytuły mistrzów olimpijskich zdobyli amerykańska alpejka Andrea Mead-Lawrence oraz niemieccy bobsleiści – Lorenz Nieberl i Andreas Ostler.
Klasyfikacja państw Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 w Oslo, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Norwegia736162. Stany Zjednoczone461113. Finlandia34294. Niemcy32275. Austria24286. Kanada1 –126. Włochy1 –128. Wielka Brytania1 – –19. Holandia –3 –310. Szwecja – –4411. Szwajcaria – –2212. Francja – –1112. Węgry – –11 Razem22222367
Klasyfikacje według dyscyplin Biegi narciarskie
W ramach igrzysk w Oslo przeprowadzone zostały cztery konkurencje biegowe, czyli jedna więcej niż w Sankt Moritz. Do dotychczasowych biegów indywidualnych na 18 i 50 km oraz biegu sztafetowego dołączono rywalizację kobiet na dystansie 10 kilometrów. Były to pierwsze w historii zawody olimpijskie w biegach narciarskich kobiet.
Medale zdobyli reprezentanci trzech państw – Finlandii, Norwegii i Szwecji. Zawody zdominowali Finowie, którzy wywalczyli osiem medali na dziesięć możliwychDo zdobycia było dziewięć medali w konkurencjach indywidualnych oraz jeden (dla jednego kraju) w sztafecie mężczyzn.. W biegu na 10 km kobiet wszystkie trzy miejsca na podium zajęły reprezentantki tego kraju.
Czterech zawodników zdobyło po dwa medale olimpijskie. Po jednym złotym i jednym srebrnym medalu zdobyli Norweg Hallgeir Brenden i Fin Tapio Mäkelä, złoto i brąz wywalczył Fin Paavo Lonkila, a srebro i brąz – Norweg Magnar Estenstad.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Finlandia33282. Norwegia11133. Szwecja – –11 Razem44412
Bobsleje
Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 rozegrano dwie konkurencje bobslejowe – dwójki i czwórki mężczyzn. Konkurencje nie uległy zmianie w porównaniu do igrzysk w Sankt Moritz.
W obu konkurencjach cztery pierwsze miejsca były takie same – zwyciężyli Niemcy przed Amerykanami i dwoma ekipami ze Szwajcarii. Taka sytuacja, że kolejność na pierwszych czterech miejscach była identyczna w obu konkurencjach bobslejowych, miała miejsce po raz pierwszy w historii igrzysk olimpijskich.
Medaliści w konkurencji dwójek wystąpili również w zespołach swoich państw w rywalizacji czwórek. W efekcie wszyscy zostali multimedalistami igrzysk w Oslo – Andreas Ostler i Lorenz Nieberl zdobyli po dwa złote medale, Stanley Benham i Patrick Martin po dwa srebrne, a Fritz Feierabend i Stephan Waser po dwa brązowe.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Niemcy2 – –22. Stany Zjednoczone –2 –23. Szwajcaria – –22 Razem2226
Hokej na lodzie
Na igrzyskach w Oslo rozegrano turniej hokejowy mężczyzn. Tak samo jak cztery lata wcześniej mistrzami olimpijskimi zostali reprezentanci Kanady. Był to szósty złoty medal Kanadyjczyków w hokeju na lodzie, wliczając w to start letni na igrzyskach w Antwerpii w 1920 roku. Tylko raz nie zdobyli oni mistrzostwa olimpijskiego – w 1936 roku ulegli Brytyjczykom. Srebrny medal w Oslo zdobyli reprezentanci Stanów Zjednoczonych, a brązowy – Szwecji.
Po zakończeniu wszystkich meczów turniejowych, rozgrywanych systemem „każdy z każdym”, drużyny Szwecji i Czechosłowacji miały taki sam dorobek punktowy (12 punktów) – obie wygrały po sześć meczów i przegrały po dwa. Wobec tego 25 lutego rozegrano dodatkowy mecz o brązowy medal, w którym zwycięstwo odnieśli Szwedzi wynikiem 5:3.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Kanada1 – –12. Stany Zjednoczone –1 –13. Szwecja – –11 Razem1113
Kombinacja norweska
Na igrzyskach w Oslo rozegrano jedną konkurencję w kombinacji norweskiej – tak jak podczas poprzednich igrzysk był to konkurs indywidualny, składający się z biegu na 18 kilometrów i trzech serii skoków narciarskich, spośród których do noty wliczane były dwie najlepsze próby.
Zwycięzcą zawodów został Simon Slåttvik, który tym samym zdobył piąty złoty medal olimpijski dla swojego kraju w tej dyscyplinie. Norwegowie nie zdobyli złota tylko na poprzednich igrzyskach, podczas których mistrzem olimpijskim został Heikki Hasu – srebrny medalista z Oslo.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Norwegia1 –122. Finlandia –1 –1 Razem1113
Łyżwiarstwo figurowe
Niezmiennie w stosunku do poprzednich igrzysk rozegrano trzy konkurencje łyżwiarstwa figurowego – konkursy solistek i solistów oraz par sportowych.
Medalistami zostało dwanaścioro zawodników z sześciu państw. Żaden z zawodników nie stanął dwukrotnie na podium olimpijskim. Spośród sześciu państw, które zdobyły medale, tylko Amerykanie wywalczyli ich więcej niż jeden – cztery (jeden złoty, dwa srebrne i jeden brązowy). Złoty medalista Richard Button został trzecim w historii solistą, po Gillisie Grafströmie i Karlu Schäferze, który obronił tytuł mistrza olimpijskiego zdobyty na poprzednich igrzyskach. Ponadto w konkursie olimpijskim w Oslo jako pierwszy w historii prawidłowo wykonał potrójnego loopa w oficjalnych zawodach łyżwiarskich. Z kolei Jacqueline du Bief została pierwszą w historii francuską medalistką olimpijską w konkursie solistek. Złoty medal Jeanette Altwegg w konkursie solistek był pierwszym zimowym tytułem mistrzyni olimpijskiej dla Wielkiej Brytanii od igrzysk w Garmisch-Partenkirchen w 1936 roku.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Stany Zjednoczone12142. Niemcy1 – –12. Wielka Brytania1 – –14. Austria –1 –15. Francja – –115. Węgry – –11 Razem3339
Łyżwiarstwo szybkie
Niezmiennie w stosunku do poprzednich igrzysk, w Oslo rozegrano cztery konkurencje w łyżwiarstwie szybkim mężczyzn – biegi na 500, 1500, 5000 i 10000 metrów.
Trzy złote medale na wszystkich dystansach poza biegiem na 500 metrów zdobył Hjalmar Andersen – dwukrotny mistrz świata w wieloboju w 1950 i 1951 roku, faworyt gospodarzy. Poza Andersenem multimedalistą igrzysk został Holender Kees Broekman z dorobkiem dwóch srebrnych medali na najdłuższych dystansach. Jego srebrny medal w biegu na 5000 metrów był zarazem pierwszym medalem zdobytym dla Holandii na zimowych igrzyskach olimpijskich. W biegu na 500 metrów trzecie miejsce zajęli ex aequo Gordon Audley i Arne Johansen, wobec czego przyznano dwa brązowe medale.