thumb|400px|Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968
Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1968 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na X Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1968 roku w Grenoble.
W ramach igrzysk olimpijskich w Grenoble rozegrano 35 konkurencji w 10 dyscyplinach sportowych. W porównaniu do poprzednich igrzysk, które przeprowadzono w Innsbrucku, do kalendarza olimpijskiego włączono jedną nową konkurencję – biathlonową sztafetę mężczyzn.
W zawodach olimpijskich uczestniczyło łącznie 1160 sportowców (949 mężczyzn i 211 kobiet) z 37 narodowych reprezentacji. Oznaczało to rekordową liczbę sportowców i reprezentacji uczestniczących w jednej edycji zimowych igrzysk olimpijskich. Po raz pierwszy w igrzyskach olimpijskich wystąpiły osobne reprezentacje Republiki Federalnej Niemiec i Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ponadto debiut w zimowych igrzyskach zaliczyła reprezentacja Maroka.
Medalistami w Grenoble zostali przedstawiciele 15 państw, natomiast 22 reprezentacje zakończyły udział w igrzyskach z zerowym dorobkiem medalowym. W klasyfikacji medalowej najlepsza była reprezentacja Norwegii z czternastoma medalami – sześcioma złotymi, sześcioma srebrnymi i dwoma brązowymi. Był to jednocześnie najlepszy występ olimpijski Norwegów od zimowych igrzysk w Oslo w 1952 roku. Po raz pierwszy od 16 lat zwycięzcą klasyfikacji medalowej nie została reprezentacja Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Kraj ten, który zdobywał najwięcej medali na letnich i zimowych igrzyskach w latach 1956–1964, w Grenoble zajął drugie miejsce z dorobkiem trzynastu medali – pięciu złotych, pięciu srebrnych i trzech brązowych. Był to najsłabszy wynik medalowy ZSRR od początku startów tego kraju w letnich i zimowych igrzyskach olimpijskich.
Pierwszy w historii medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Rumunii zdobyli bobsleiści Ion Panțuru i Nicolae Neagoe, brązowi medaliści w dwójkach mężczyzn. Pierwsze w historii złoto zimowych igrzysk dla swoich krajów wywalczyli: Jiří Raška dla Czechosłowacji w konkursie skoków narciarskich na normalnym obiekcie oraz Klaus Bonsack i Thomas Köhler dla NRD w saneczkarskich dwójkach mężczyzn.
Najlepszy występ w dotychczasowej historii startów w zimowych igrzyskach olimpijskich zaliczyli reprezentanci Francji. Był to jednocześnie najlepszy start olimpijski, wliczając w to letnie występy, od letnich igrzysk w Melbourne. Francuzi po raz czwarty pełnili rolę gospodarza igrzysk olimpijskich. W Grenoble osiągnęli najlepszy zimowy start w tej roli – lepszy niż w 1924 roku w Chamonix, jednak słabszy od letnich występów w Paryżu w 1900 i 1924 roku. Najlepszy zimowy start olimpijski uzyskali również sportowcy z Włoch. W Grenoble zdobyli cztery złote medale, a we wcześniejszych startach mieli na koncie najwyżej jedno złoto. Również dla Holendrów uzyskany w 1968 roku rezultat medalowy był najlepszym w ich dotychczasowych zimowych startach, a zarazem najlepszym osiągnięciem olimpijskim od Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948.
Z kolei najsłabszy od 36 lat, czyli od igrzysk w Lake Placid, wynik medalowy w zimowych igrzyskach olimpijskich uzyskali reprezentanci Finlandii. Był to jednocześnie szósty olimpijski start Finów, w którym osiągnęli oni tylko jeden złoty medal. Spośród państw, które zdobyły medale na igrzyskach w Innsbrucku, w Grenoble medali nie wywalczyli reprezentanci Korei Północnej i Wielkiej Brytanii. Dla Brytyjczyków brak medalu oznaczał czwarty występ olimpijski bez medalu, po zimowych występach w Lake Placid, Cortina d’Ampezzo i Squaw Valley. Z kolei Koreańczycy w ogóle nie wysłali reprezentacji na igrzyska w Grenoble.
W Grenoble 29 sportowców zdobyło więcej niż jeden medal olimpijski, a 22 spośród nich przynajmniej raz wywalczyło złoto. Najbardziej utytułowanym zawodnikiem został alpejczyk Jean-Claude Killy z trzema złotymi medalami na koncie. Drugie miejsce w indywidualnej klasyfikacji medalowej zajęła Toini Gustafsson, która zdobyła dwa złote i jeden srebrny medal, a na trzecim miejscu sklasyfikowano czterech zawodników z dwoma złotymi medalami – Ole Ellefsætera, Haralda Grønningena, Eugenio Montiego i Luciano De Paolisa. Monti dzięki tym medalom został najbardziej utytułowanym bobsleistą w historii igrzysk olimpijskich – jako pierwszy sześciokrotnie w swojej karierze stanął na podium olimpijskim.
Klasyfikacja państw Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968 w Grenoble, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Norwegia662142. ZSRR553133. Francja43294. Włochy4 – –45. Austria344116. Holandia33397. Szwecja32388. RFN22379. USA151710. Finlandia122510. NRD122512. Czechosłowacja121413. Kanada111314. Szwajcaria –24615. Rumunia – –11 Razem353932106
Klasyfikacje według dyscyplin Biathlon
Podczas igrzysk w Grenoble po raz pierwszy rozegrano rywalizację olimpijską w biathlonowych sztafetach. W konkurencji tej, przetestowanej po raz pierwszy w ramach Mistrzostw Świata w Biathlonie 1966, wzięły udział czteroosobowe zespoły. Każdy z zawodników miał do pokonania 7,5 km biegu oraz do oddania po dwie serie strzałów. Ponadto, podobnie jak podczas igrzysk w Innsbrucku, przeprowadzono zawody indywidualne na 20 km.
Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w sztafecie zostali reprezentanci Związku Radzieckiego. Srebrny medal zdobyli Norwegowie, a brązowy Szwedzi. Trzech zawodników z biegu indywidualnego, dzięki medalom w sztafetach, zostało multimedalistami igrzysk. Magnar Solberg i Aleksandr Tichonow wywalczyli po jednym złotym i jednym srebrnym medalu, a Władimir Gundarcew został złotym i brązowym medalistą. Złoty medalista w biegu indywidualnym, Magnar Solberg, był jednym z dwóch zawodników (drugim był Rumun Constantin Carabela), którzy ani razu nie spudłowali na strzelaniu.
W obu konkurencjach czwarte miejsce zajęli reprezentanci Polski – w biegu indywidualnym Stanisław Szczepaniak przegrał brązowy medal o 29,4 s, a w biegu sztafetowym polski zespół stracił do brązowych medalistów niecałe 3 min.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR11132. Norwegia11 –23. Szwecja – –11 Razem2226
Biegi narciarskie
Tak samo jak podczas igrzysk w Innsbrucku, w Grenoble rozegrano siedem konkurencji biegowych – pięć biegów indywidualnych (trzy wśród mężczyzn i dwa wśród kobiet) oraz dwa biegi sztafetowe.
Najwięcej medali zdobyli reprezentanci Norwegii, którzy zwyciężyli w obu biegach sztafetowych, a ponadto wywalczyli dwa złote, dwa srebrne i jeden brązowy medal w konkurencjach indywidualnych. Indywidualnie najbardziej utytułowaną zawodniczką została jednak Szwedka Toini Gustafsson, w dorobku której znalazły się dwa złote medale (w obu biegach indywidualnych) i jeden srebrny. Trzykrotnie na podium olimpijskim stanął także Eero Mäntyranta, który zdobył jeden srebrny i dwa brązowe medale. Po dwa tytuły mistrza olimpijskiego zdobyli Ole Ellefsæter i Harald Grønningen. Ponadto multimedalistami igrzysk zostali: Odd Martinsen i Berit Mørdre (oboje złoto i srebro), Inger Aufles (złoto i brąz), Gunnar Larsson i Galina Kułakowa (srebro i brąz) oraz Alewtina Kołczina (dwa razy brąz).
Zwycięzca biegu na 30 km mężczyzn, Franco Nones został pierwszym w historii włoskim medalistą olimpijskim w narciarstwie klasycznym. MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Norwegia42172. Szwecja22153. Włochy1 – –14. ZSRR –2245. Finlandia –1236. Szwajcaria – –11 Razem77721
Bobsleje
Na igrzyskach w Grenoble, niezmiennie od poprzednich igrzysk, w kalendarzu olimpijskim znalazły się dwie konkurencje bobslejowe – dwójki i czwórki mężczyzn. Zawody w Grenoble odbywały się w złych warunkach atmosferycznych z uwagi na odwilż. Dlatego też w konkurencji czwórek, by uniknąć odwołania zawodów, przeprowadzono po dwa przejazdy zamiast planowanych czterech.
Złote medale w obu konkurencjach zdobyli reprezentanci Włoch. Dwukrotnymi mistrzami olimpijskimi zostali Eugenio Monti i Luciano De Paolis. Tym samym zostali oni pierwszymi bobsleistami w historii, którzy zdobyli dwa złote medale olimpijskie podczas jednych igrzysk. Monti, na koncie którego były wcześniej zdobyte dwa srebrne medale w Cortina d’Ampezzo oraz dwa brązowe w Innsbrucku, został najbardziej utytułowanym bobsleistą w historii igrzysk olimpijskich. Po starcie w Grenoble zakończył sportową karierę.
Zdobyty przez Iona Panțuru i Nicolae Neagoe brązowy medal w bobslejowych dwójkach był pierwszym medalem zdobytym dla Rumunii w historii ich startów w zimowych igrzyskach olimpijskich.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. Włochy2 – –22. Austria –1 –12. RFN –1 –14. Rumunia – –114. Szwajcaria – –11 Razem2226
Hokej na lodzie
W kalendarzu igrzysk w Grenoble, niezmiennie od poprzednich igrzysk, znalazł się turniej olimpijski mężczyzn w hokeju na lodzie. Turniej ten był ostatnim, za który przyznawano jednocześnie tytuł mistrza olimpijskiego i mistrza świata.
Złoty medal olimpijski z igrzysk w Innsbrucku obronili hokeiści ze Związku Radzieckiego. Jednocześnie jako druga drużyna w historii, po Kanadzie w latach 1920–1932, zdobyli szósty z rzędu tytuł mistrzów świata w hokeju na lodzie. Srebrny medal w Grenoble zdobył zespół z Czechosłowacji, a brązowy – z Kanady.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. ZSRR1 – –12. Czechosłowacja –1 –13. Kanada – –11 Razem1113
Kombinacja norweska
Na igrzyskach w 1968 roku, tak samo jak podczas poprzednich igrzysk, przeprowadzono jeden konkurs indywidualny w kombinacji norweskiej. Niezmienna pozostała formuła zawodów. Każdy z zawodników oddał po trzy skoki na normalnym obiekcie, z których do noty wliczane były dwie najlepsze próby. Dystans biegu narciarskiego wynosił wciąż 15 km.
Mistrzem olimpijskim został reprezentant RFN, Franz Keller. Został w ten sposób drugim medalistą olimpijskim dla swojego kraju w dwuboju klasycznym (na poprzednich dwóch igrzyskach medale zdobył Georg Thoma). Pierwsze medale w tej dyscyplinie dla swoich krajów wywalczyli również pozostali dwaj medaliści: Alois Kälin dla Szwajcarii i Andreas Kunz dla NRD.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. RFN1 – –12. Szwajcaria –1 –13. NRD – –11 Razem1113
Łyżwiarstwo figurowe
W kalendarzu olimpijskim, bez zmian w porównaniu do poprzednich igrzysk, znalazły się trzy konkurencje w łyżwiarstwie figurowym – konkursy solistów, solistek i par sportowych. Zmianę wprowadzono w konkursie par sportowych, w którym każda para musiała zaprezentować dwa programy – krótki i dowolny.
Tytuł mistrzów olimpijskich w konkursie par obronili zwycięzcy z Innsbrucka – Ludmiła Biełousowa i Oleg Protopopow. W tym konkursie srebrny medal zdobyła inna para radziecka. Dwa medale (złoty i srebrny) w łyżwiarstwie figurowym wywalczyli również Amerykanie. Pozostałe reprezentacje zakończyły igrzyska z najwyżej jednym medalem.
MiejscePaństwoZłotoSrebroBrązRazem1. USA11 –21. ZSRR11 –23. Austria1 – –14. NRD –1 –15. Czechosłowacja – –115. Francja – –115. RFN – –11 Razem3339
Łyżwiarstwo szybkie
Rywalizacja olimpijska panczenistów i panczenistek w 1968 roku składała się z tych samych konkurencji, co cztery lata wcześniej. Rozegrano łącznie osiem biegów – cztery wśród mężczyzn i cztery wśród kobiet.
W przeciwieństwie do poprzednich igrzysk, kiedy wszystkie złote medale zdobyła Lidija Skoblikowa, w Grenoble żaden z zawodników nie zdominował rywalizacji olimpijskiej. W każdej konkurencji, zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn, triumfował inny sportowiec. Mistrzami olimpijskimi zostali reprezentanci sześciu państw. Holendrzy trzykrotnie zdobyli złoto i jako jedyni mieli więcej niż jednego swojego reprezentanta na najwyższym stopniu podium olimpijskiego.