Szekel, szekiel (też sykl) – starożytna hebrajska i babilońska jednostka masy i pieniądza odpowiadająca około 11 g. Wiadomo, że stosowano ją w II tysiącleciu p.n.e. Używana jako pieniądz, odpowiadała wartości jednego szekla srebra.
W krainach Mezopotamii jednostki były przeliczane następująco: talent (30,5 kg srebra) = 60 min (bintu) mina (505 g srebra) = 60 szekli szekel (8,41 g srebra) = 24 oboli. Obol nie był właściwie jednostką masy i był zapożyczony z systemu greckiego, gdzie talent równy był 1000 drachm. Masa talentu była zmienna – w różnych okresach i miejscach ta sama nazwa oznaczała inne masy. Najmniejszą jednostką masy w państwach starożytnego Wschodu było sze i odpowiadała masie jednego ziarna jęczmienia 0,04 grama.
W państwie nowobabilońskim obowiązywały orientacyjnie następujące ceny: Niewolnik 15 szekli Wół 30 szekli Wizyta u lekarza 5 szekli Dzban wina palmowego 1 szekel Pensje roczne: Najwyższy dowódca wojsk 10 min srebra + po 10 szat wysokiej i zwykłej jakości Najwyższy sędzia 3 miny srebra + po 3 szaty wysokiej i zwykłej jakości Pisarz 30 szekli Najemny strażnik 12 szekli Robotnik niewykwalifikowany 2 szekle
Zobacz też
szekel
Przypisy
Bibliografia Georges Contenau: Życie codzienne w Babilonie i Asyrii. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1963
Kategoria:Dawne jednostki miar i wag Kategoria:Jednostki miar masy Kategoria:Historia Izraela Kategoria:Pieniądz Kategoria:Mezopotamia