Rym męski:
Pod względem związku z akcentem – rym, któremu towarzyszy akcent oksytoniczny (przypadający na sylabę końcową wyrazu), np.:
Szła z mlekiem w piersi w zielony sad Aż ją w olszynie zaskoczył gad. Skrętami dławił, ująwszy wpół Od stóp do głowy pieścił i truł. Bolesław Leśmian, Gad (fragment)
Pod względem przestrzeni rymowej jest to rym, którego przestrzeń rymowa obejmuje zazwyczaj tylko pół sylaby, np.: drg-ań – łk-ań dlatego jest nazywany również rymem półzgłoskowym.
W wersyfikacji polskiej rym męski występuje o wiele rzadziej niż żeńskiporównaj Wiktor Jarosław Darasz, Rym, [w:] tenże, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 185–192.. Podobnie się dzieje w poezji włoskiej. W wersyfikacji rosyjskiej i niemieckiej oba typy rymów są równouprawnione, a w metryce angielskiej rym męski zdecydowanie dominuje. W wersyfikacji czeskiej rym męski tworzą – jak podaje Jacek Baluch – nie tylko słowa jednosylabowe, ale także akcentowane na sylabie pierwszej wyrazy trójsylabowe. W początkowym fragmencie Siódmej elegii Jiřego Ortena dwa razy słowo jednosylabowe rymuje się z trójsylabowym:
Używanie, a zwłaszcza nadużywanie rymów męskich w wierszu polskim jest przeważnie ostro krytykowaneEwa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tatara, Zarys poetyki, Warszawa 1980, s. 432.. Po rym męski sięgali zwłaszcza przedstawiciele Młodej Polski, jak na przykład Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Zobacz też rym rym żeński
Przypisy
M