Marija Jurjewna Szarapowa (ros. Мария Юрьевна Шарапова, IPA: ; ur. 19 kwietnia 1987 w Niaganiu) – rosyjska tenisistka, wielokrotna liderka rankingu WTA Tour, srebrna medalistka igrzysk olimpijskich w Londynie w 2012 roku w grze pojedynczej, zwyciężczyni 36 turniejów singlowych oraz 3 deblowych, modelka, ambasador dobrej woli UNDP, od 1994 roku stała rezydentka Stanów Zjednoczonych.
Szarapowa zostawała liderką rankingu singlowego WTA pięciokrotnie. Łącznie przewodziła stawce tenisistek przez 21 tygodni, po raz pierwszy 22 sierpnia 2005, a po raz ostatni 8 lipca 2012. Jest ona także zdobywczynią karierowego Wielkiego Szlema; pięciokrotnie zwyciężała w turniejach wielkoszlemowych: Wimbledonie 2004, US Open 2006, Australian Open 2008 i French Open 2012 oraz 2014. Pięć razy przegrywała również w finałach wielkoszlemowych – podczas Australian Open z lat 2007, 2012 i 2015, Wimbledonu w 2011 roku oraz French Open w 2013 roku. Na korcie zarobiła prawie 40 mln dolarów, co daje jej trzecie miejsce w historiiWTA: Career prize money., a w połączeniu z kontraktami reklamowymi pozwoliło przewodzić liście najbogatszych kobiet sportu przez 11 latForbes: Serena Williams heads the highest-paid female athletes 2017..
Marija Szarapowa jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Status profesjonalny przyjęła 19 kwietnia 2001 roku, a pierwszy turniej kategorii WTA wygrała w Tokio w 2003 roku. Zmagania w Pucharze Federacji rozpoczęła w 2008 roku, mimo że status profesjonalny uzyskała siedem lat wcześniej. Powodem rezygnacji Szarapowej z udziału w tych zawodach była jej sprzeczka z Anastasiją Myskiną.
7 marca 2016 Szarapowa ujawniła, że nie przeszła testów antydopingowych przeprowadzonego podczas Australian Open. Rosjanka zażywała meldonium, substancję zakazaną przez Światową Agencję Antydopingową (WADA) od 1 stycznia 2016. 8 czerwca została zawieszona przez Międzynarodową Federację Tenisową (ITF) na dwa lata, natomiast 4 października Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu (CAS) w Lozannie skrócił dyskwalifikację do 15 miesięcy. Kara obowiązywała od 26 stycznia 2016 do 26 kwietnia 2017.
12 września 2017 opublikowana została autobiografia tenisistki pt. „Unstoppable. My life so far”.
Życiorys Dzieciństwo W 1986 roku rodzice Marii Szarapowej, Jurij i Jelena, przenieśli się z Homla (obecnie Białoruś) na Syberię, uciekając od skutków katastrofy w Czarnobylu. Marija Szarapowa urodziła się rok później w Niaganiu.
Marija Szarapowa zaczęła odbijać piłki tenisowe w wieku czterech lat. Pierwszą rakietę podarował jej wtedy przyjaciel Jurija – ojciec tenisisty Jewgienija Kafielnikowa. Dwa lata później, na turnieju w Moskwie, jej talent został odkryty przez wielokrotną zwyciężczynię turniejów wielkoszlemowych – Martinę Navrátilovą. Choć nie potrafiła mówić po angielsku, to w 1994 roku wraz z ojcem przeniosła się na Florydę, do Bradenton, gdzie chciała uczęszczać do akademii Nicka Bollettieriego. Jej matka do Stanów Zjednoczonych przyleciała dwa lata później, co było spowodowane kłopotami finansowymi oraz problemami z uzyskaniem wizy. Jej ojciec miał problemy ze znalezieniem pracy – pomagał m.in. w zmywaniu naczyń z dala od domu. W 1995 roku firma IMG zgodziła się uiszczać co roku 35 000 dolarów opłaty za kształcenie Marii w szkole tenisowej Bollettieriego. Rozpoczęła ona tam naukę w wieku dziewięciu lat, a jej trenerem został Robert Lansdorp. W 1997 roku zawarła kontrakt reklamowy z firmą Nike.
Kariera tenisowa Lata 2000–2003 W listopadzie 2000 roku, mając trzynaście lat, Szarapowa zwyciężyła w międzynarodowych mistrzostwach świata juniorów w tenisie ziemnym do lat szesnastu. Rosyjska tenisistka otrzymała też nagrodę Rising Star Award, która jest przyznawana obiecującym sportowcom.
Marija Szarapowa zadebiutowała jako profesjonalistka 19 kwietnia 2001 roku w zawodach rangi ITF w Sarasocie. Swój pierwszy seniorski mecz przegrała stosunkiem 7:6(2), 4:6, 4:6 z Amerykanką Karin Miller. W turnieju rangi WTA zadebiutowała w 2002 roku, w Indian Wells. Wystąpiła z dziką kartą, a w pierwszej rundzie pokonała Brie Rippner 5:7, 6:1, 6:2. W kolejnym meczu uległa rozstawionej z numerem czwartym Monice Seles 0:6, 2:6. Ze względu na restrykcje dotyczące udziału w profesjonalnych turniejach, Szarapowa postanowiła przeznaczyć czas na udział w juniorskich turniejach wielkoszlemowych. W 2002 roku doszła do finału juniorskiego Australian Open. Była ona najmłodszą zawodniczką, której się to udało. W tym samym sezonie grała również w finale juniorskiego Wimbledonu.
W roku 2003 Rosjanka grała przez cały sezon w profesjonalnych rozgrywkach. Awansowała wtedy do czołowej pięćdziesiątki kobiecego tenisa. Występowała na kortach wielkoszlemowych w Australii oraz Francji, ale w obu imprezach odpadała w pierwszej rundzie turnieju głównego. W Wimbledonie doszła do czwartej rundy, w której to przegrała z rodaczką – Swietłaną Kuzniecową – po trzysetowym pojedynku. Przed Wimbledonem doszła do półfinału turnieju w Birmingham, w którym przegrała z Shinobu Asagoe po trzech setach gry. We wrześniu wygrała swój pierwszy zawodowy turniej – Japan Open Tennis Championships w Tokio. W tym samym roku Rosjanka wygrała jeszcze jeden turniej singlowy (w Québecu) oraz dwa deblowe (ponownie w Tokio i w Luksemburgu). Jej partnerką w zawodach gry podwójnej była Tamarine Tanasugarn. Pod koniec roku otrzymała nagrodę WTA dla najlepszej debiutantki.
Sezon 2004 Rok rozpoczęła rozstawiona z numerem dwudziestym ósmym w Australian Open. Doszła w nim do trzeciej rundy, pokonując Conchitę Martínez Granados i Lindsay Lee-Waters, a przegrywając z szóstą w rankingu WTA Tour Anastasiją Myskiną, 4:6, 6:1, 2:6.
W turnieju w Tokio przegrała w drugim meczu z Danielą Hantuchovą. Następnie wystąpiła w turnieju w Memphis. Doszła tam do półfinału, przegrywając z „turniejową jedynką”, Wierą Zwonariową. W turnieju w Indian Wells osiągnęła czwartą rundę, przegrywając z Anastasiją Myskiną 1:6, 2:6. Na zawodach w Miami w trzeciej rundzie uległa turniejowemu numerowi jeden Serenie Williams 4:6, 3:6.
W maju, zarówno w turnieju w Berlinie, jak i w Rzymie, dochodziła do trzeciej rundy, przegrywając w nich kolejno z Jennifer Capriati i Silvią Fariną Elią. Rozstawiona z numerem osiemnastym osiągnęła ćwierćfinał French Open. W trzeciej rundzie zwyciężyła z Wierą Zwonariową, która w turnieju występowała z „dziesiątką”. W meczu o półfinał przegrała z Paolą Suárez wynikiem 1:6, 3:6.
W Birmingham, tuż przed wielkoszlemowym Wimbledonem, po pokonaniu Tatiany Golovin w finale, wygrała trzeci turniej WTA w karierze.
thumb|left|Marija Szarapowa na Wimbledonie 2004
Na Wimbledonie 2004 rozstawiona była z numerem trzynastym. Podczas pierwszych rund turnieju pokonywała w dwóch setach takie zawodniczki jak Juliję Bejhelzimer, Anne Keothavong, Danielę Hantuchovą oraz Amy Frazier. W ćwierćfinale spotkała się z wyżej notowaną Ai Sugiyamą, którą pokonała po pojedynku trwającym trzy sety. Jej półfinałowa rywalka – Lindsay Davenport, choć prowadziła 6:2 i 3:1, uległa Szarapowej 6:2, 6:7(5), 1:6. W meczu mistrzowskim Rosjanka grała przeciwko liderce rankingu, Serenie Williams. Pojedynek, trwający 73 minuty, zakończył się zwycięstwem Szarapowej 6:1, 6:4. Został on okrzyknięty najbardziej niesamowitym, a przy tym dramatycznym meczem zapadającym w pamięci. Sama mistrzyni nazwana została poważną rywalką dla sióstr Williams oraz konkurentką w drodze po kolejne trofea. Po turnieju po raz pierwszy awansowała do pierwszej dziesiątki rankingu singlowego.
Portale informacyjne oraz inne media zaczęły zwracać większą uwagę na Szarapową po jej wielkoszlemowym zwycięstwie. Zainteresowanie Rosjanką zostało nazwane przez dziennikarzy „Marią Manią”. W sierpniu podpisała trzyletni kontrakt z firmą Motorola.
W następnych występach dotarła do ćwierćfinału w San Diego, gdzie została wyeliminowana przez Anastasiję Myskinę 5:7, 2:6 oraz trzeciej rundy w Montrealu, przegrywając 6:4, 4:6, 4:6 z Wierą Zwonariową. Osoby związane z tenisistką pokładały wielkie nadzieję na jej dobry wynik podczas US Open. Mimo zaprzeczeń nowojorskich oficjeli, dyrektor US Open do spraw marketingu i komunikacji David Newman przyznał, że sukces Rosjanki na Wimbledonie przyczynił się do wzrostu sprzedaży biletów. Sama tenisistka doszła jednak tylko do trzeciej rundy jednego z najbardziej prestiżowych turniejów świata. Uległa w niej Mary Pierce 6:4, 2:6, 3:6.
Szarapowa w sezonie 2004 zwyciężyła także w finale turnieju w Seulu, w którym to pokonała Martę Domachowską 6:1, 6:1. Tydzień później wygrała AIG Japan Open Tennis Championships w Tokio.
Pod koniec sezonu przegrała w finale halowego turnieju w Zurychu z Alicią Molik. Odpadła także w półfinale imprezy w Filadelfii. Zapewniła sobie udział w turnieju kończącym sezon, WTA Tour Championships w Los Angeles, gdzie wygrała dwa z trzech meczów i awansowała do fazy pucharowej. W półfinale pokonała Anastasiję Myskinę 2:6, 6:2, 6:2, a w finale, Serenę Williams 4:6, 6:2, 6:4. Sezon zakończyła na czwartym miejscu w rankingu WTA. W samym 2004 roku zarobiła 2,5 mln dolarów, najwięcej spośród wszystkich tenisistek.
Sezon 2005 thumb|Szarapowa w trakcie treningu w Indian Wells (2005)
Pierwszym startem Marii Szarapowej w roku 2005 był udział w Australian Open. Jako tenisistka rozstawiona z numerem czwartym, w drodze do półfinału wyeliminowała między innymi Li Na i Swietłanę Kuzniecową. W meczu o drugi wielkoszlemowy finał w swoje karierze uległa Serenie Williams 6:2, 5:7, 6:8.
Pierwsze zwycięstwo w sezonie 2005 Rosjanka odniosła w lutym. Triumfowała wtedy na dywanowych kortach w Tokio, gdzie w finale pokonała Lindsay Davenport. Po tym występie Szarapowa po raz pierwszy w swojej karierze awansowała na trzecie miejsce rankingu singlowego. Dwa tygodnie później zdobyła puchar turnieju Qatar Ladies Open w Dosze, zwyciężając nad Alicią Molik.
Następnie wystartowała w amerykańskich turniejach kategorii pierwszej: Pacific Life Open i NASDAQ-100 Open. W ćwierćfinale pierwszego z nich pokonała Mary Pierce 6:4, 6:3, rewanżując się za porażkę w trzeciej rundzie US Open 2004. W następnym meczu przeciwko Davenport nie ugrała nawet jednego gema. W drugim turnieju wyeliminowała dwie byłe liderki rankingu WTA: Justine Henin-Hardenne w ćwierćfinale i Venus Williams w półfinale. W finale przegrała z Kim Clijsters 3:6, 5:7.
Sezon na kortach ziemnych rozpoczęła od osiągnięcia ćwierćfinału w turnieju w Berlinie, gdzie została pokonana przez Justine Henin-Hardenne. Doszła także do półfinału rzymskiego Internazionali BNL d’Italia, przegrywając w meczu o finał z Patty Schnyder. Na French Open, jako „turniejowa dwójka”, w pierwszych czterech meczach straciła jednego seta. Rosjanka odpadła w ćwierćfinale, po kolejnej porażce z Henin-Hardenne.
Przed Wimbledonem wystąpiła w Birmingham na DFS Classic. Pokonała tam między innymi Samanthę Stosur i Tatianę Golovin. W ostatnim pojedynku zwyciężyła Jelenę Janković 6:2, 4:6, 6:1. Wówczas wygrała swój dziesiąty turniej WTA, a trzeci na nawierzchni trawiastej. Na Wimbledonie, jako obrończyni tytułu, została rozstawiona z numerem drugim. W pierwszych pięciu meczach, bez starty seta, wyeliminowała kolejno: Nurię Llagostera Vives, Sesił Karatanczewą, Katarinę Srebotnik, Nathalie Dechy i Nadieżdę Pietrową. W półfinale została pokonana przez turniejowy numer czternaście – Venus Williams, wynikiem 6:7(2), 1:6.
W lipcu i sierpniu, z powodu kontuzji doznanych na Wimbledonie, w rozgrywkach nie występowała liderka rankingu singlowego – Lindsay Davenport. Uniemożliwiło jej to obronę punktów zdobytych na US Open Series 2004. Rosjanka, choć także kontuzjowana, wzięła udział w zawodach w Los Angeles. Swój występ zakończyła na ćwierćfinale, który oddała walkowerem. 22 sierpnia 2005 roku Marija Szarapowa awansowała na pierwsze miejsce rankingu WTA. Tydzień później Davenport wygrała imprezę Pilot Pen Tennis w New Haven i odzyskała utraconą pozycję rankingową.