Stephen Gordon Hendry (ur. 13 stycznia 1969 w Edynburgu) – szkocki snookerzysta, 7-krotny zdobywca tytułu mistrza świata.
Zwycięzca 36 turniejów rankingowych. Oprócz 7 tytułów MŚ, zawodnik posiada 6 zwycięstw w finałach turnieju Masters, 5 zwycięstw w UK Championship oraz 6 triumfów w Premier League.
Przez 9 sezonów był na pierwszej pozycji na światowej liście rankingowej. Podczas zawodowej kariery snookerzysty wbił 777 breaków powyżej 100 pkt, w tym 11 maksymalnych. W najlepszych latach swojej kariery charakteryzował się agresywnym, odważnym stylem gry. Hendry jako zawodowy snookerzysta zarobił 8 750 581 £. 1 maja 2012 roku po porażce 2:13 w ćwierćfinale mistrzostw świata ze Stephenem Maguire’em, ogłosił zakończenie zawodowej kariery. Do gry powrócił we wrześniu 2020 roku dzięki otrzymaniu od World Snooker Tour zaproszeniowej karty do Main Touru.
Dopiero w grudniu 2018 roku osiągnięcia Hendry’ego w najważniejszych turniejach zostały pobite przez Ronniego O’Sullivana.
Obecnie jest komentatorem snookera dla stacji BBC oraz ITV4.
Wstęp W latach 1990–1999 zdobył siedem tytułów mistrza świata w snookerze, w tym pięć z rzędu (1992–1996, ponadto w 1990 i 1999). W czterech z finałów okazał się lepszy od Anglika Jimmy’ego White’a. Ponadto dochodził do finałów w 1997 (porażka z Kenem Dohertym) i 2002 (porażka z Peterem Ebdonem, udany rewanż Ebdona za finał 1996). Hendry ma najwięcej tytułów MŚ z obecnie żyjących zawodników, ale biorąc pod uwagę wszystkie mistrzostwa świata począwszy od 1927, plasuje się na czwarty, miejscu: wyprzedzają go Joe Davis (15 tytułów), Fred Davis i John Pulman (po 8).
W 1984 i 1985 był mistrzem Szkocji amatorów. W latach 90. przejął po Stevie Davisie dominację w światowym snookerze, przez osiem sezonów (1990–1998) był numerem jeden w światowym rankingu snookerowym. Wśród wielu zwycięstw turniejowych można wymienić mistrzostwo Zjednoczonego Królestwa (pięciokrotnie), Grand Prix (czterokrotnie), British Open (trzykrotnie), Dubai Classic (trzykrotnie), B&H Masters (sześciokrotnie, w tym pięć razy z rzędu 1989–1993), B&H Irish Masters (trzykrotnie), Regal Scottish Masters (trzykrotnie); 6 lutego 2005 zdobył swoje 36. rankingowe zwycięstwo wygrywając w finale turnieju Malta Cup z Graeme’em Dottem.
Poza snookerem Hendry gra również w golfa oraz w pokera, do czego nie przyznaje się zbyt często, nie chcąc być podejrzewanym o hazard.
Został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (MBE, 1994). W roku 1987 i 1996 zwyciężał w plebiscycie „BBC Scotland’s Sports Personality”. Organizacja World Professional Billiards and Snooker Association siedmiokrotnie przyznała mu tytuł „Gracza roku”.
Życie prywatne Wychował się w Fife we wschodniej Szkocji. Uczęszczał tam do Inverkeithing High School, którą porzucił w wieku 16 lat na rzecz kariery zawodowej. W 1995 roku ożenił się z Mandy, z którą ma obecnie dwóch synów – Blaina (ur. 1996) i Cartera (ur. 2004). Mieszkają razem w małej, szkockiej miejscowości Auchterarder.
Stephen Hendry jest także kibicem sportowym. Kibicuje szkockiemu klubowi piłkarskiemu Heart of Midlothian F.C., który swój stadion ma w pobliżu miejsca, w którym Hendry mieszkał jako dziecko. Jest również ambasadorem fundacji OneCity, pomagającej mieszkańcom Edynburga w polepszaniu poziomu życia.
W 1990 roku był bohaterem odcinka serialu dokumentalnego „This Is Your Life” (To Twoje życie).
W 1996 roku została wydana książka autorstwa Hendry’ego zatytułowana „Snooker Masterclass” z podtytułem How to build big breaks and winWydawnictwo: Bloomsbury Publishing PLC, ..
Kariera zawodowa Początki kariery Stephen Hendry rozpoczął grę w snookera w wieku 12 lat. Dwa lata później (1983 rok) wygrał National U-16 Championship (Narodowe Mistrzostwa do lat 16). Wystąpił również w juniorskiej wersji Pot Black.
W pierwszym sezonie, w którym grał jako zawodowiec, dostał się do 1/32 turnieju Mercantile Credit Classic. Został też najmłodszym Mistrzem Szkocji Zawodowców. Swój pierwszy sezon ukończył na 51. miejscu Światowej Listy Rankingowej. W następnym sezonie dotarł do ćwierćfinału turnieju Grand Prix oraz do półfinału Mercantile Credit Classic. Ponownie wygrał Mistrzostwa Szkocji Zawodowców. Swój drugi sezon zakończył na 23 miejscu listy rankingowej.
Lata 1987–1990 Sezon 1987/1988 przyniósł Hendry’emu pierwsze zwycięstwa w rankingowym turniejach. Wygrał Grand Prix (stając się najmłodszym triumfatorem w historii snookera) i British Open, zwyciężył również w Australian Masters. Trzeci raz z rzędu zdobył tytuł Mistrza Szkocji Zawodowców. Sezon zakończył na 4 miejscu listy rankingowej.
W sezonie 1988/89 Szkot nie wygrał żadnego turnieju rankingowego, ale doszedł do finału UK Championship. Wygrał za to dwa turnieje nierankingowe, w tym jeden bardzo prestiżowy: MastersOprócz Masters na Wembley, Hendry w tym samym sezonie wygrał również New Zealand Masters.. Ostatecznie sezon ukończył na miejscu 3. listy rankingowej.
W sezonie 1989/90 Hendry rozpoczął dominację w światowym snookerze („dominatorem” lat 80. był Steve Davis). Wygrał turnieje rankingowe: UK Championship, Dubai Classic i Asian Open. Ponownie zwyciężył w Masters. Wygrał również Scottish Masters. W tym sezonie Hendry sięgnął również po raz pierwszy po tytuł mistrza świata (patrz rozdział: „udział w Mistrzostwach świata”). Sezon zakończył na szczycie Światowej Listy Rankingowej.
Sezon 1990/1991 W tym sezonie Hendry nie obronił tytułu mistrza świata, ale wygrał 5 turniejów rankingowych oraz turniej Masters i Scottish Masters. Utrzymał również miejsce pierwsze na liście rankingowej.
Lata 1992–1996 W latach 1992–1996 Hendry wygrał wszystkie Mistrzostwa świata. Do roku 1998 utrzymał pierwszą pozycję na liście rankingowej. W latach 1992–1996 wygrał również 12 innych (poza Mistrzostwami świata) turniejów rankingowych. W roku 1992, 1993 i 1996 wygrywał turniej MastersWówczas pełna nazwa turnieju Masters brzmiała: „Benson & Hedges Masters”., a w 1994 doszedł do finału tych rozgrywekW finale przegrał 8:9 z Alanem McManusem..
Lata 1997–1998 W roku 1997 Hendry przerwał passę 5 kolejnych zwycięstw w MŚ. Przegrał w finale z Kenem Dohertym. Utrzymał jednak pierwsza pozycję na liście rankingowej.
Jednak już rok późnej Szkot nie tylko nie obronił pierwszej pozycji na liście rankingowej, ale przegrał również w pierwszej rundzie Mistrzostw świata mecz z Jimmym White’em. Tytuł MŚ zdobył w tym roku John Higgins, który też zastąpił Hendry’ego na pierwszym miejscu na liście rankingowej.
Podczas turnieju UK Championship w 1999 przegrał w pierwszej rundzie 0:9 (whitewash) z Marcusem Campbellem.
W 1998 roku Stephen Hendry przerwał serię 6 kolejnych występów w finale Mistrzostw świata.
Sezon 1998/1999 W roku 1999 Stephen Hendry po raz siódmy w swojej karierze wygrał turniej Mistrzostw świata (patrz rozdział „Udział w Mistrzostwach świata”). Mimo to, nie udało mu się odzyskać pierwszej pozycji na liście rankingowej. Pozostał drugi po Johnie Higginsie. Był to ostatni triumf Hendry’ego w MŚ.
Lata 2000–2004 W latach 2000–2004 Hendry przestał dominować w światowym snookerze. W rankingu na sezon 2000/01 spadł o kolejną pozycję (na trzecie miejsce). W rankingu na sezon 2001/02 pogorszył pozycję o kolejne dwa miejsca (5 pozycja). Zaś w rankingu na sezon 2002/03 spadł na miejsce 6.
W rankingu na sezon 2003/04 awansował jednak o 4 pozycję i wrócił na miejsce 2. W latach 2000–2004 wygrał 5 turniejów rankingowych. W tym dwa w roku 2000.
Lata 2005–2008 W latach 2005–2007 Hendry wygrał tylko jeden turniej rankingowy: Malta CupKolejno w tym turnieju eliminował: Barry Hawkinsa (5:1), Anthoniego Hamiltona (5:1), Toma Forda (5:1) i Matthew Stevensa (6:3). w roku 2005, pokonując w finale Graeme’a Dotta 9:7. W rankingu na sezon 2004/05 Hendry zajmował jednak dalej wysoką, trzecią pozycję. W rankingu na sezon 2005/06 poprawił się o jedno miejsce i zajmował drugie miejsce. Nieoczekiwanie w rankingu na sezon 2006/07 Hendry powrócił po 8 latach przerwy na pierwsze miejsce. Stało się tak głównie dzięki słabszej grze innych zawodników z czołowych miejsc. Przy obliczaniu rankingu bierze się pod uwagę punkty z dwóch poprzednich sezonów, czyli 2004/05 i 2005/2006. W trakcie trwania tych dwóch sezonów, Hendry wygrał tylko jedne zawody – wspomniany już turniej na Malcie, zaś w sezonie 2005/06 tylko raz udało mu się dojść do finału w rankingowym turnieju, w Northern Ireland Trophy, przegrał w nim z Walijczykiem Matthew Stevensem 7:9.
W Mistrzostwach świata w roku 2006 odpadł już w pierwszej rundzie. Mógł więc zostać wyprzedzony w rankingu przez Ronniego O’Sullivana i Kena Doherty’ego. Pierwszy z nich tracił do Hendry’ego zaledwie 300 punktów a drugi 425. Gdyby O’Sullivan wygrał mecz półfinałowy z o wiele niżej sklasyfikowanym Graeme’em Dottem (wówczas na 13 miejscu) a Ken Doherty mecz ćwierćfinałowy z jeszcze niżej sklasyfikowanym (na 24 miejscu wówczas) Marco Fu – obaj wyprzedzili by Hendry’ego na liście rankingowej. Niespodzianką było również odpadnięcie w pierwszej rundzie Higginsa, który również miał teoretyczną szansę na wyprzedzenie Hendry’ego.
W grudniu 2006 udało mu się dojść do finału UK Championship, w którym to przegrał 6:10 z Peterem Ebdonem. W marcu 2007 odpadł w pierwszej rundzie turnieju rankingowego China Open.
W sezonie 2007/08 Hendry w turniejach Shanghai Masters (sierpień) oraz Northern Ireland Trophy (listopad) opadł w drugiej rundzie, a w UK Championship w pierwszej, przegrywając 4:9 z Markiem Allenem, podobnie w Masters (rozgrywanym od 13 do 20 stycznia), w którym Hendry przegrał swój pierwszy mecz z Markiem Selbym 5:6. Bez żadnych sukcesów zakończył również turniej Malta Cup. W zawodach Welsh Open udało mu się dojść do półfinału, gdzie został pokonany przez Marka Selby’ego 4:6. W China Open, Hendry przegrał swój pierwszy mecz 1:5 z Barrym Hawkinsem. W Mistrzostwach świata w roku 2008 Hendry awansował do półfinału, gdzie spotkał się z Ronniem O’Sullivanem. Po sezonie 2007/08 został sklasyfikowany na 8 miejscu w światowym rankingu.
Sezon 2008/2009 Hendry w sezonie 2008/09 zajmuje miejsce 6 na liście rankingowej. W pierwszych dwóch turniejach tego sezonu (Northern Ireland Trophy i Shanghai Masters) nie udało mu się wygrać żadnego pojedynkuW Northern Ireland Trophy przegrał 1:5 ze Stephen Lee, zaś w Shanghai Masters uległ 4:5 Rickiemu Waldenowi (Walden wygrał turniej, w finale pokonując Ronniego O’Sullivana)..
12 października 2008 roku wygrał pierwszy w sezonie mecz w turnieju rankingowym. Pokonał 5:4 Davida Gilberta w Grand Prix. Po meczu powiedział: I’m very relieved to get my first win of the season, [...] (Ulżyło mi, gdy wygrałem po raz pierwszy w tym sezonie). Hendry przyznał również, iż miał bardzo powolny początek sezonu. Szkot w drugiej rundzie turnieju zmierzył się z Johnem Higginsem, mecz rozgrywany 15 października 2008 zakończył wynikiem 2:5. Tym samym Hendry zakończył udział w turnieju w drugiej rundzie. Serwis BBC.co.uk skomentował mecz w następujący sposób: Both players missed relatively simple chances to build a frame winning break, but it was Higgins who eventually took advantage and he never looked back. [...] With his back to wall the seven-time world champion responded to reduce the arrears with a century break. (Obaj zawodnicy nie wykorzystywali relatywnie łatwych szans by zbudować breaka i wygrać partię, ale Higgins był tym, który potrafił w końcu zdobyć przewagę i już jej nie oddać. [...] Przyparty do muru Hendry – siedmiokrotny MŚ – potrafił jedynie odpowiedzieć stupunktowym breakiem, którym zmniejszył rozmiar porażki).
W następnym w sezonie turnieju rankingowym – Bahrain Championship Hendry doszedł do półfinału, w którym przegrał 4:6 z Matthew Stevensem. W swoich wcześniejszych meczach zawodnik pokonał kolejno: Ricky’ego Waldena (5:3), Barry’ego Pinchesa (5:1) i Roberta Milkinsa (5:2).