Anatolij Ołeksandrowycz Tymoszczuk (; ur. 30 marca 1979 w Łucku) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, wielokrotny reprezentant Ukrainy. Od 2017 roku jest asystentem trenera Zenitu Petersburg.
Kariera piłkarska Kariera klubowa Wychowanek klubu Wołyń Łuck, w składzie którego 10 września 1995 roku debiutował w Mistrzostwach Ukrainy. Pierwszy trener Wołodymyr Bajsarowycz. Po dwóch sezonach zimą 1998 roku przeniósł się do Szachtara Donieck. Na początku 2002 roku został kapitanem drużyny.
W sierpniu 2006 roku, Tymoszczuk wraz z Szachtarem dwukrotnie zmierzył się z Legią Warszawa w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Szachtar wygrał w pierwszym meczu 1:0, a w rewanżu zwycięstwo 3:2 dało awans Ukraińcom.
27 lutego 2007 roku, kapitan Szachtara przeszedł do rosyjskiego Zenitu Petersburg za 30 milionów dolarów. Już na początku kariery w tym klubie otrzymał opaskę kapitana.
29 sierpnia 2008 roku wraz ze swoją drużyną klubową zdobył Superpuchar Europy, pokonując Manchester United 2:1. Na swoim koncie ma również triumf w Pucharze UEFA i jeden tytuł mistrza Rosji.
Od lipca 2009 roku Tymoszczuk był graczem Bayernu Monachium. Po zdobyciu z klubem Ligi Mistrzów w 2013 roku jako wolny agent odszedł z Bayernu i powrócił do Zenitu Petersburg podpisując z rosyjskim klubem dwuletni kontraktТимощук согласовал условия контракт с „Зенитом” – UA-Футбол.. Grał z numerem 44. Po wygaśnięciu kontraktu latem 2015 opuścił ZenitТимощук покидает Зенит – UA-Football.. 5 lipca 2015 roku podpisał półtoraroczny kontrakt z Kajratem Ałmaty. W listopadzie 2016 roku po wygaśnięciu kontraktu opuścił Kajrat.
Kariera reprezentacyjna 26 marca 2000 roku Anatolij Tymoszczuk debiutował w reprezentacji Ukrainy w wygranym 1:0 meczu towarzyskim z Bułgarią, grając do 61 minuty, kiedy to został zmieniony.
22 grudnia 2005 roku wziął udział w Meczu Przeciwko Ubóstwu, który odbył się na LTU Arena w Düsseldorfie w Niemczech. Wówczas to zespół przyjaciół Zidane’a, w którym grał Tymoszczuk, pokonał drużynę przyjaciół Ronaldo 4:2.
Doświadczony zawodnik wziął udział w Mistrzostwach Świata w 2006 roku w Niemczech, gdzie z zespołem Ukrainy doszedł do przegranego 0:3 ćwierćfinału z Włochami.
11 października 2010 roku Tymoszczuk rozegrał swój setny mecz reprezentacyjny, którym było przegrane 0:2 spotkanie z BrazyliąUA-Футбол. Carpe diem. Анатолий Тимощук – второй „сотник” сборной Украины.. Jest drugim po Andriju Szewczence ukraińskim piłkarzem, któremu udało się zaliczyć 100 występów, za co otrzymał nagrodę od UEFAUA-Футбол. Carpe diem. Шевченко и Тимощук получат награды УЕФА.
Tymoszczuk zagrał we wszystkich trzech meczach fazy grupowej na Mistrzostwach Europy w 2012 roku w Polsce i Ukrainie. W ostatnim meczu z Anglią wyszedł w podstawowej jedenastce z opaską kapitana.
W sierpniu 2016 roku zakończył reprezentacyjną karierę, mając na koncie 144 rozegrane mecze (rekord Ukrainy) i 4 strzelone gole.
Kariera trenerska 11 lutego 2017 roku Tymoszczuk otrzymał licencję trenerską PRO po uczestnictwie w programie szkoleniowym UEFA. 17 marca 2017 roku dołączył do sztabu trenerskiego Zenitu Petersburg w charakterze asystenta trenera.
Kontrowersje Po inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku Anatolij Tymoszczuk nie zrezygnował z pracy asystenta trenera w Zenicie Petersburg, a także nie potępił samej inwazji. Jedyną reakcją Tymoszczuka na rosyjską agresję było oświadczenie, że z powodu nałożonych na Rosję sankcji nie będzie w stanie płacić alimentów na swoje dwie córki.
Jego postawa wzbudziła na Ukrainie wiele krytyki. W związku z nią 11 marca 2022 roku Ukrajinśka asociacija futbołu (UAF) pozbawiła Tymoszczuka: licencji trenerskiej nabytej w UAF, wszelkich nagród i tytułów honorowych, wszystkich tytułów i medali za mistrzostwo, Puchar i Superpuchar Ukrainy, obecności w oficjalnym rejestrze piłkarzy kadry narodowej, możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności piłkarskiej na Ukrainie na okres dożywotni.
Tymoszczuk złożył zażalenie na decyzję UAF dotyczącą odebrania tytułów i licencji trenera oraz wykluczenia z ukraińskiego futbolu, jednak komitet apelacyjny UAF pod koniec stycznia 2023 roku oddalił skargę byłego piłkarza.
Były agent Tymoszczuka przedstawił dokumenty mogące potwierdzać, że piłkarz był agentem rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB).
6 stycznia 2023 roku prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wydał realizujący decyzję Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony dekret o nałożeniu sankcji na 119 rosyjskich i ukraińskich-prorosyjskich osób publicznych, wśród których znalazł się również Tymoszczuk. Na mocy dekretu Tymoszczuk nie może wjechać na terytorium Ukrainy przez okres dziesięciu lat, ponadto wszystkie jego aktywa na Ukrainie zostały zamrożone.
Sukcesy i odznaczenia Sukcesy klubowe Szachtar Donieck mistrz Ukrainy (3x): 2002, 2005, 2006 wicemistrz Ukrainy (7x): 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2007 zdobywca Pucharu Ukrainy (4x): 1997, 2001, 2002, 2004 finalista Pucharu Ukrainy (2x): 2003, 2007 zdobywca Superpucharu Ukrainy: 2005 finalista Superpucharu Ukrainy (3x): 2004, 2006, 2007 zdobywca Pucharu Pierwogo Kanału: 2006
Zenit Petersburg mistrz Rosji: 2007, 2015 wicemistrz Rosji: 2014 zdobywca Superpucharu Rosji: 2008 zdobywca Pucharu UEFA: 2008 zdobywca Superpucharu Europy: 2008
Bayern Monachium mistrz Niemiec (2×): 2010, 2013 wicemistrz Niemiec: 2012 zdobywca Pucharu Niemiec (2×): 2010, 2013 zdobywca Superpuchar Niemiec (2×): 2010, 2012 finalista Ligi Mistrzów UEFA (2×): 2010, 2012 zdobywca Ligi Mistrzów UEFA: 2013
Kajrat Ałmaty wicemistrz Kazachstanu (2x): 2015, 2016 zdobywca Pucharu Kazachstanu: 2015 finalista Pucharu Kazachstanu 2016 zdobywca Superpucharu Kazachstanu: 2016
Sukcesy reprezentacyjne ćwierćfinalista Mistrzostw Świata: 2006
Sukcesy indywidualne najlepszy piłkarz Ukrainy: 2006, 2007 najlepszy piłkarz Mistrzostw Rosji według Sport-Ekspress: 2007 wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy Mistrzostw Rosji: 2007, 2008
Odznaczenia tytuł : 2005Сборная Украины: по заслугам!, odebrane w 2024 tytuł : 2008 tytuł : 2008УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 512/2008 – Офіційне представництво Президента України., odebrane w 2024 Order „Za odwagę” III klasy: 2006., odebrane w 2024 tytuł honorowego obywatela miasta Łuck: 2008., odebrane w 2024 : 2015, odebrane w 2024
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Reprezentanci Ukrainy w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze Wołyni Łuck Kategoria:Piłkarze Szachtara Donieck Kategoria:Piłkarze Zenitu Petersburg Kategoria:Piłkarze Bayernu Monachium Kategoria:Piłkarze Kajratu Ałmaty Kategoria:Zdobywcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2006 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016 Kategoria:Piłkarze ze 100 i więcej występami w reprezentacji Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za odwagę” (Ukraina) Kategoria:Odznaczeni rosyjskimi odznaczeniami (Federacja Rosyjska) Kategoria:Honorowi obywatele Łucka Kategoria:Ludzie urodzeni w Łucku Kategoria:Urodzeni w 1979 Kategoria:Pozbawieni ukraińskich odznaczeń