Mundury Marynarki Wojennej – ubiory używane w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza.
Mundur marynarski w II Rzeczypospolitej W styczniu 1920 roku wprowadzono pierwszy w Polsce odrębny mundur marynarski. Z braku polskich wzorów, przyjęto model ubioru marynarki brytyjskiej, na którym wzorowały się floty wojenne większości państw. Barwami zasadniczymi stały się granatowa i biała ze złotymi dystynkcjami i guzikami.
W skład umundurowania oficerów marynarki początkowo wchodziły: czapka okrągła (w lecie biała) z czarnym otokiem, daszkiem i podpinką oraz haftowanym emblematem 300px|right kurtka granatowa z kołnierzem wykładanym, z oznakami stopni ze złotej taśmy na rękawach i złotymi guzikami z wizerunkiem kotwicy na tle krzyża kawalerskiego spodnie długie (w lecie białe) surdut salonowy z dwoma rzędami guzików płaszcz z naramiennikami o dwu rzędach guzików kurtka biała, płócienna trzewiki czarne i żółte lub białe do spodni letnich, czarne kamasze koszula biała z czarnym krawatem czarny pas służbowy i rękawiczki brązowe Na mundur szeregowców składały się: okrągła czapka bez daszka z czarną wstążką na otoku ze złotym napisem "Marynarka Wojenna" lub nazwą okrętu albo formacji, z metalowym orzełkiem ozdobionym złotą kotwicą na tarczy bluza granatowa sukienna z dużym kołnierzem granatowym, na który przypinano drugi niebieski płócienny, obszyty potrójną białą taśmą, spięty czarnym krawatem długie spodnie sukienne granatowe płaszcz sukienny, a od 1930 roku na kurtka zimowa trzewiki czarne Do 1928 roku oficerowie marynarki nie mieli ubioru galowegoUbioru galowego nie miała także flota estońska, fińska i radziecka. Czuli oni duży dyskomfort przy spotkaniach z oficerami zagranicznych flot, kiedy to obowiązywały ustalone zasady morskiego obyczaju. Występowanie polskich oficerów w ubiorze powszednim w czasie spotkań oficjalnych było oceniane jako brak znajomości zwyczajów morskich lub traktowane jako prowokacja i wymagało ze strony polskich dowódców odpowiednich wyjaśnień.
W 1927 roku przyznano oficerom pałasz. W styczniu 1928 roku wszedł w użycie mundur galowy z czarnym kapeluszem i złotymi epoletami ozdobionymi frędzlami lub bulionami przy surducie. W 1936 roku ubiór oficerów marynarki wzbogacono o strój wieczorowywzorowany był na brytyjskim mess dress. Składały się na niego: półfrak i frak granatowy, kamizelka frakowa, półfrak biały, długie spodnie ze złotymi lampasami do półfraka i fraka, koszula frakowa z granatową muszką, peleryna granatowa, nowy pas paradny, sznury naramienne dla oficerów flagowych, ordynansowych i adiutantów.
Mundur w Polskich Siłach Zbrojnych Marynarka wojenna zachowała umundurowanie sprzed 1939 roku. Nie nastręczało to trudności wobec wielkiego podobieństwa polskich i brytyjskich ubiorów marynarskich. Drobne zmiany obejmowały wprowadzenie oznak stopni na naramiennikach półpłaszczy, wprowadzeniu nowej oznaki chorążego i skrócenie galonów oficerskich na rękawach kurtek oficerskich, tylko do części zewnętrznej mankietu.
Rodzaje ubiorów używanych w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza Ubiór galowy
Noszony podczas uroczystości państwowych i wojskowychRozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie noszenia umundurowania przez żołnierzy ().
Ubiór wyjściowy
Noszony podczas wykonywania codziennych obowiązków służbowych.
Ubiór służbowy Noszony przez pododdziały reprezentacyjne w czasie uroczystości państwowych i wojskowych.
Ubiór ćwiczebny
Noszony na okrętach i pomocniczych jednostkach pływających oraz podczas ćwiczeń.
Ubiór polowy Noszony w jednostkach brzegowych Marynarki Wojennej.
Ubiór specjalny Noszony przez załogi statków powietrznych i członków personelu naziemnego.
Ubiór wieczorowy
Noszony zgodnie ze zwyczajem przyjętym w środowisku cywilnym.
Zobacz też polski mundur wojskowy stopnie wojskowe Oznaki specjalistów marynarki wojennej
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Symbole Marynarki Wojennej Kategoria:Polski mundur wojskowy