Long Island (w tłumaczeniu z ; indiańska nazwa: Paumanok, dosłownie ziemia hołdu) – wyspa na wybrzeżu wschodnim Stanów Zjednoczonych, w południowo-wschodniej części stanu Nowy Jork. W całości na Long Island położone są wchodzące w skład Nowego Jorku okręgi Brooklyn (Kings County) i Queens (Queens County) na zachodzie, oraz hrabstwa Nassau i Suffolk po wschodniej stronie. W XX wieku pierwsze, a następnie jedno z głównych amerykańskich centrów przemysłu lotniczego i kosmicznego, zwane „kolebką awiacji”, współcześnie ośrodek naukowy, edukacyjny i gospodarczy stanu Nowy Jork, wchodzący w skład nowojorskiej strefy metropolitalnej.
Geografia Long Island jest wyspą o podłużnym kształcie, rozciągającą się od 40°34′ do 41°10′ szerokości geograficznej północnej, oraz od 71°47′ do 73°57′ długości geograficznej zachodniejBenjamin Thompson: History of Long Island, s. 11–15.. Jej zachodni kraniec wyznacza Fort Hamilton przy cieśninie The Narrows na południowym zachodzie Brooklynu, na wschodzie zaś zakończona jest osadą Montauk Point i latarnią morską Montauk Point Light, która jest najdalej na wschód wysuniętym punktem stanu Nowy Jork. thumb|left|Wyspy barierowe po południowej stronie Long Island, na zielono zaznaczona Fire Island Długość wyspy między tymi punktami sięga 225 km. Na wschodzie wyspa kończy się, zasilaną wodami rzeki Peconic, zatoką Zatoką Peconic z dwoma półwyspami zamykającymi ją od północy i południa. Północny półwysep kończy się w Oyster Pond Point, południowy zaś – dłuższy o około 32 km – zakończony jest w Montauk Point. Od północy wyspę oddziela od kontynentu estuarium Long Island Sound, duża zaś część południowego brzegu wyspy oblewana jest wodami zatoki , przez którą sąsiaduje z wyspami barierowymi – w tym największą z nich, Fire Island – oddzielającymi południową stronę Long Island od otwartego Atlantyku. Od strony zachodniej, Long Island zamykana jest przez The Narrows i New York Bay oraz oddzielającą ją od Manhattanu East River, częściowo zaś przez Long Island Sound.
Szerokość wyspy jest zmienna – od The Narrows na zachodnim krańcu wyspy, na dystansie 145 km w kierunku zachodnim waha się pomiędzy 19 a 32 km, rozszerzając się w odległości około 64 km od Brooklynu w kierunku Zatoki Peconic, po czym szerokość wyspy zmniejsza się. Łączna powierzchnia wyspy wynosi 3630 km²
Ukształtowanie terenu thumb|Lake Ronkonkoma w roku 1901 Powierzchnia Long Island ukształtowana została przez zlodowacenie Wisconsin, odpowiadające częściowo erą zlodowaceniu północnopolskiemu na ziemiach polskich, około 20 000 lat temuRichard Panchyk: Hidden History, s. 11–12.. Na terytorium dzisiejszego Long Island znajdowała się wówczas południowa granica pokrywającego powierzchnię 24 współczesnych stanów USA lodowca. Stąd też znajdują się tu dwie wyraźne linie moren czołowych – młodsza morena Harbor Hill wzdłuż północnego wybrzeża wyspy, oraz znajdująca się dalej na południe – niemal równoległa do niej – morena Ronkonkoma. Na obszarze tych moren znajdują się najwyższe wzniesienia na wyspie: Jayne's Hill o wysokości 122,2 metrów n.p.m. w Suffolk County, oraz Harbor Hill w Nassau County niedaleko Roslyn, o wysokości 106 metrów n.p.m. Lodowiec odpowiedzialny był jednak nie tylko za utworzenie moren. Wypływająca spod niego woda niosła w kierunku Atlantyku dużą ilość osadów które utworzyły płaską rzeźbę terenu południowego Long Island, Hempstead Plains oraz plaże na południu wyspy. Roztapiające się bryły lodu utworzyły też szereg depresji, z których wiele wypełnionych zostało wodą, tworząc jeziora wytopiskowe. Największe z nich, Lake Ronkonkoma, rozciąga się na 3,2 km wzdłuż, oraz 1,05 km w poprzek.
Shelter Rock Podczas ostatniej epoki lodowej, między dwadzieścia a dziesięć tysięcy lat temu, przesuwający się lodowiec spotkał się z granitową skałą na obszarze dzisiejszego Westchester County na północ od Nowego JorkuRichard Panchyk: Hidden History, s. 12–14.. Znacznie jednak większy od niej lodowiec, przesuwając się niósł ze sobą na południe jej fragmenty, pozostawiając je ostatecznie w postaci głazów i skał, na północnym brzegu Nassau County, na obszarze dzisiejszego North Hills. Zostały tu pozostawione nie tylko największe głazy na Long Island, lecz prawdopodobnie w całym stanie Nowy Jork. Największe z nich, z racji swych rozmiarów, zyskały nazwę „Shelter Rocks”. Przykładowo, lodowiec przyniósł w pobliże North Hills głaz o masie 1800 ton i ponad 12 metrów szerokości, którego wiek szacuje się na 500 milionów lat. Inny z głazów, znany jako „Milestone Rock” lub „Manhasset Rock”, również jeden z „Shelter Rocks”. Tworzy on występ skalny o rozmiarach 9 na 3,6 metra, pod którym archeolodzy Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku odnaleźli ślady bytności człowieka datowane na 1000 lat p.n.e., co stanowi jeden z najstarszych śladów ludzkości znalezionych na obszarze Long Island.
Preria Dzięki zlodowaceniom na obszarze Long Island znajdowała się jedyna na wschód od Appalachów preria – 24 281 hektarów pokrytej trawą powierzchni w centrum Nassau County, rozciągającej się od New Hyde Park aż po HicksvilleRichard Panchyk: Hidden History, s. 16–18.. Preria ta powstała dzięki wodom wypływającym spod lodowca podczas ostatniej ery lodowcowej, ponad 20 tys. lat temu. Obszar ten nosi nazwę Hempstead Plains. W ciągu ostatnich 400 lat urodzajna ziemia w tym miejscu była używana do wypasu bydła i owiec, a także do upraw zbóż, w ostatnim okresie zaś do uprawiania szeregu aktywności sportowych. W okresie kolonialnym popularne były tu wyścigi konne. Przez cały okres istnienia Hempstead Plains było miejscem migracji bardzo dużej liczby gatunków ptaków, toteż popularne było tu również łowiectwo. Zanik prerii na Long Island w dużej mierze związany jest z osobą biznesmena, imigranta z Irlandii, , który w 1869 roku, za kwotę 395 000 dolarów nabył od miasta Hempstead obszar 7000 akrów (2832 hektarów) celem założenia nowej miejscowości pod nazwą Garden City. Stewart umarł wprawdzie w roku 1876, zanim jego plan został zrealizowany, ukończyła go jednak jego żona Cornelia.
Na początku XX wieku duża część prerii pozostawała jeszcze w stanie niezmienionym, toteż rozległy płaski obszar lądu stał się atrakcyjnym miejscem dla eksperymentów z nowym wynalazkiem, aeroplanem. Powstało wówczas na Hempstead Plains kilka lotnisk, na których eksperymentowano z o kilka lat wcześniejszym wynalazkiem braci Wright z Karoliny Północnej. Z czasem jednak, w miarę rozwoju sieci dróg oraz budowy nowych domów, preria kurczyła się, a wraz z nią przestrzeń pod lotniska i krajobraz. W latach 40. i 50. teren ten coraz bardziej urbanizował się, powstawały centra handlowe jak , i inne instytucje – , czy Nassau Coliseum, które zajmują dziś miejsce dawnych lotnisk i prerii. W roku 1970 Hempstead Plains obejmował obszar już tylko około 404 ha. Władze Nassau County postanowiły wówczas zachować obszar około 25 ha pod postacią parku, teren ten nie był jednak utrzymywany jako prawdziwa preria. Zabieg ten trudny jest bowiem do przeprowadzenia z uwagi na dużą ilość inwazyjnych roślin niebędących częścią historycznego naturalnego ekosystemu tego obszaru.
Gospodarka Gospodarka Long Island przez długi czas zyskiwała dzięki bliskości Nowego JorkuAbout Long Island, [on line].. We wschodniej części do dziś oparta jest w dużej mierze na rolnictwie, w tym winnictwie oraz na tradycyjnych farmach. Gospodarka wyspy czerpała też z rybołówstwa, które do dziś rozwinięte jest w Northport i Montauk. W zachodniej części – zwłaszcza w hrabstwie Nassau – znaczenia w XX wieku zaczął nabierać przemysł lotniczy, z siedzibami i fabrykami wielu przedsiębiorstw tego sektora. W ostatnich zaś dziesięcioleciach w regionie rozwinął się również przemysł komputerowy. Szczególne znacznie dla wyspy, wciąż ma jednak przemysł aeronautyczny.
Lotnictwo thumb|Golden Flyer w Mineoli w 1909 roku Znana jako „Cradle of Aviation” (kolebka awiacji) Long Island, uznawana jest historycznie za kolebkę amerykańskiego lotnictwa, wciąż pozostaje jednym z amerykańskich centrów przemysłu lotniczego i kosmicznegoRichard Panchyk: Hidden History, s. 66–69.. thumb|upright|left|Glen Curtiss w 1909 roku, za sterem samolotu swojej konstrukcji Wprawdzie pierwszy oficjalnie uznany lot miał miejsce w 1903 roku w Kitty Hawk, a co za tym idzie Karolina Północna uznawana jest za miejsce narodzin lotnictwa, to na Long Island narodził się przemysł lotniczy. Na początku XX wieku, duży płaski i pozbawiony drzew obszar Hempstead Plain, a także niskie zaludnienie tego rejonu, powodowały, że teren ten był idealny do budowy lotnisk. Miano kolebki lotnictwa Long Island zawdzięcza Glenowi Curtissowi, pionierowi lotnictwa, który za pomocą swojego samolotu Golden Flyer 29 czerwca 1909 roku jako pierwszy wykonał lot nad Nowym Jorkiem. New York Aeronautical Society z Bronxu, na którego zamówienie powstał samolot, chciało uczynić Bronx miejscem różnego rodzaju eksperymentów związanych z lotnictwem, zdaniem jednak Curtissa należące do stowarzyszenia lotnisko było zbyt małe, i wspólnie wybrano miejsce leżące koło Mineoli na Long Island, duży płaski obszar na Hempstead Plains, zdaniem Curtissa, idealne miejsce do latania. Z rekomendacji Curtissa stowarzyszenie wydzierżawiło duży obszar od jednego z lokalnych przedsiębiorstw, i już kilka dni później pierwsze lotnisko na Long Island było gotowe do lotów. thumb|F6F Hellcat przygotowywany do startu z pokładu lotniskowca USS „Yorktown”, czerwiec 1944 roku Pionier lotnictwa miał nadzieję po raz drugi wygrać Scientific American Prize, miał jednak możliwość przeprowadzenia do tego czasu jednie kilku lotów testowych. 13 lipca 1909 roku Curtiss w 3 minuty przeleciał swoim samolotem dystans 1,5 mili, co było pierwszym w historii udanym lotem nad Long Island. Następnego dnia przeleciał 5 mil, 15 lipca 6 mil, zaś 16 lipca 1909 roku 15 mil (24 km). 17 lipca natomiast nie tylko przeleciał wymagany dla zdobycia nagrody dystans 25 kilometrów, lecz niemal podwoił go. Na Long Island stał się w ten sposób drugim po braciach Wright człowiekiem, który przeleciał znaczny dystans. Wkrótce lotnisko Curtissa, zwane Mineola Airfield bądź też Washington Avenue Airfield, stało się popularnym miejscem spotkań entuzjastów lotnictwa. Tu też – jako pierwsza kobieta w USA i druga na świecie – w 1911 roku licencję pilota zdobyła Harriet Quimby, która rok później jako pierwsza kobieta samotnie przeleciała nad kanałem La MancheThoughtco: Harriet Quimby, [on line].. Dzięki Curtissowi na wyspie szybko zaczęły powstawać kolejne lotniska, w tym otwarte w 1910 roku duże lotnisko w Garden City, dysponujące 31 hangarami. W 1917 roku sam Curtiss utworzył, wyposażone między innymi w tunel aerodynamiczny o średnicy trzech metrów, przedsiębiorstwo Curtis Engineering Corporation w Hazelhurst Field, wkrótce zwane Roosevelt Field. Tym sposobem Roosevelt Field stało się pierwszym na świecie miejscem w całości poświęconym badaniom i testom w zakresie lotnictwa.
W latach 1919–1939 na Long Island swoją siedzibę miało około 24 przedsiębiorstw przemysłu lotniczego, które razem tworzyły największy pojedynczy ośrodek przemysłu lotniczego w USA. W trakcie okresu zwanego Złotym Wiekiem Awiacji, w latach 20. i 30., na Long Island działało więcej wytwórni lotniczych, niż w jakiejkolwiek innej części Stanów Zjednoczonych. Dopiero w latach 30. część lokalnych przedsiębiorstw lotniczych zmieniła siedzibę; Curtiz przeniósł się z Long Island do Buffalo, Fairchild do Hagerstown w stanie Maryland, Chance Vought przeniósł się do Hartford, Sikorsky zaś do Bridgeport w stanie ConnecticutDonald Pattillo: Pushing the Envelope, s. 68–69. thumb|left|Produkcja F6F Hellcat w zakładach Grummana w Bethpage w 1944 roku