thumb|Nagrobek Justyna Wojsznisa na Cmentarzu Powązkowskim Justyn Tymon Wojsznis (ur. 14 kwietnia 1909 w Warszawie, zm. 16 marca 1965 tamże) – polski taternik i alpinista, redaktor i publicysta. Pierwszy zdobywca najwyższego wulkanu świata i drugiego pod względem wysokości szczytu obu Ameryk Ojos del Salado.
Życiorys W 1927 rozpoczął studia na Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, a w 1933 na Uniwersytecie Warszawskim na wydziale archeologii.
W okresie II wojny światowej była działaczem działającego w podziemiu KWOWPTT, a następnie Klubu Wysokogórskiego, w którym pełnił obowiązki prezesa zarządu. Po wojnie przez szereg lat był jednym z głównych działaczy Klubu Wysokogórskiego, PTT i PTTK, zajmując w nich różne kierownicze stanowiska i przyczyniając się do unowocześnienia organizacji przewodnictwa turystycznego m.in. w Tatrach. Był też po wojnie przez szereg lat czynnym działaczem zarządu głównego Ligi Ochrony Przyrody, a zaraz po wojnie osobistą interwencj uratował od wycięcia las w otoczeniu schroniska na Hali Gąsienicowej.
W latach 1945–1946 pracował w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS), w latach 1946–50 w Lidze Morskiej, był także urzędującym członkiem prezydium Zarządu Głównego PTTK w latach 1950–55.
Przez ostatnie 10 lat życia (1955–65) był kierownikiem redakcji turystycznej wydawnictwa Sport i Turystyka.
Jest autorem książki Wśród gór Marokka (1935). Był głównym twórcą i współautorem dzieła zbiorowego Przewodnik po Polsce (1963). Opracował antologię relacji z polskich wypraw alpinistycznych i polarnych z okresu międzywojennego: Polacy na szczytach świata (1964).
Spoczął na cmentarzu na Starych Powązkach (kwatera 161, rząd 1, miejsce 26).
Życie prywatne Od września 1939 żonaty z Grażyną Terlikowską-Wojsznis (1916–1989), wówczas studentką filozofii, później zaangażowaną w ZWZ/AK (w tym w pomoc ukrywającym się przed Niemcami Żydom), po wojnie m.in. pracownicą BOS, autorką reportaży i powieści kryminalnych.
Najważniejsze osiągnięcia Dokonał wielu pierwszych przejść, z których najważniejsze to: zachodnia ściana Kościelca w 1928 wraz z Wiesławem Stanisławskim, lewy filar północno-wschodniej ściany Rumanowego Szczytu w 1929 wraz ze Stanisławskim i Bolesławem Chwaścińskim, północna ściana Mnicha w 1930. Wraz z Wiktorem Ostrowskim jako pierwsi zdobyli zimą Smoczy Szczyt (1935).
Wspinaczkę uprawiał także poza Tatrami. Brał udział w polskich wyprawach w Atlas, Kaukaz i Andy, gdzie kierował Drugą Polską Wyprawą Andyjską. 26 lutego 1937 wraz z Janem Alfredem Szczepańskim dokonali pierwszego wejścia na Ojos del Salado, drugi co do wysokości szczyt obu Ameryk.
Bibliografia
Jan Alfred Szczepański, Wierchy nr 34, 1965. Stanisław Zieliński: Góry najwyższe, Świat nr 14, 1965.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Biura Odbudowy Stolicy Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1965 Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Polscy twórcy literatury górskiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie