Laskowo – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Rogoźno.

Podział wsi +Integralne części wsi Laskowo SIMC Nazwa Rodzaj 0529025 Olszyna część wsi

Nazwa Miejscowość ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od pierwszej połowy XIV wieku. Pierwszy zachowany zapis pochodzi z łacińskiego dokumentu z 1340 gdzie odnotowano ją pod staropolską nazwą „ Lasiczino”, 1451 „Laszyczino”, 1508 „Lasczino”, 1514 „Laschiczino”, 1525 „Laszkowo”, 1563 „Laskowo” .

Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i była wsią kościelną, własnością plebana w Rogoźnie graniczącą z królewskimi lasami starostwa rogozińskiego. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1445 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1508 leżała w parafii Rogoźno.

Zachowała się treść przywileju lokacyjnego wsi z XIV wieku. W 1340 Mikołaj syn Marcina Tagesi mieszczanina gnieźnieńskiego, kanonik kolegiaty św. Jerzego w Gnieźnie i pleban w Rogoźnie nadał przywilej sołecki Wawrzyńcowi synowi Jana Mądrego. Był on wnukiem Bogdana potomka dawnych sołtysów w Laskowie, którzy to sołectwo niegdyś kupili. Mikołaj pleban wprowadził Wawrzyńca w posiadanie sołectwa w Laskowie, wsi która od dawna była opustoszała. Nadał mu 4 łany wolne, prawo posiadania jatek: rzeźniczej, piekarskiej i szewskiej, prawo trzymania kowala, 1/3 opłat sądowych, 1/4 rudy żelaznej w sąsiedniej miejscowości Ruda, łąkę w Siennie od Niwki do Studzionki i 40 drzew na barcie. Miejscowi kmiecie mieli 4 lata wolnizny na zagospodarowanie, po których mieli dać z ról wykarczowanych dziesięcinę snopową, zaś z tego, co później wykarczują mieli dać 1/3 zboża. Czynsz po upływie wolnizny wynosić miał dla nich po jednej ćwiertni pszenicy, 4 ćwiertnie tytułem daniny zwanej annona, 4 ćwiertnie owsa i 5 groszy czynszu od kmiecia. W czasie sądów sołtys miał dać raz posiłek (łac. „prandium”), a kmiecie dwa razy. Sołtysowi i kmieciom wolno było polować na ptaki i inne zwierzęta pod warunkiem, aby część łupów oddali plebanowi.

W 1457 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk wyznaczył komisarzy do rozsądzenia sporu pomiędzy Sędziwojem z Soboty plebanem w Rogoźnie a Andrzejem Kretkowskim z Kretkowa na Kujawach tenutariusza rogozińskiego w sprawie krzywd wyrządzonych przez tenutariusza mieszkańcom wsi Laskowo i Żołędzin. W 1458 biskup poznański Andrzej Bniński z Bnina i kasztelan kaliski Piotr z Gaju jako komisarze królewscy przyznali mieszkańcom wsi Laskowo i Żołędzin oraz zagrodnikom plebana mieszkającym pod Rogoźnem prawo do drewna na opał i budowę z lasów królewskich, natomiast drewno na wyrób sprzętów i kół do wozów mieli oni kupować u burgrabiego w Rogoźnie. Kmiecie z Laskowa i Żołędzina mieli zatrzymać wszystkie role dotąd wykarczowane, ale dalszych ról między swymi wsiami a wsiami królewskimi mieli już nie karczować, aby granic wsi królewskich nie naruszyć. Komisarze królewscy wyznaczyli 4 szlachciców: Jana z Jardanowic, Dobiesława ze Studzieńca, Adama ze wsi Stare w powiecie gnieźnieńskim i Jana z Soboty, aby role i łąki między wsiami plebańskimi a wsiami królewskimi sprawiedliwie rozgraniczyli. Ludzie z wsi królewskich i plebana mieli w czasie żniw prawo wypasu bydła i koni w lasach królewskich, barcie plebana i jego poddanych w lasach królewskich pozostały natomiast w ich posiadaniu. Król polski Kazimierz Jagiellończyk zatwierdził wyrok wydany w tej sprawie przez komisarzy królewskich.

W 1514 Jakub pleban z Rogoźna pozwał tenutariusza Rogozińskiego Mikołaja Kretkowskiego z Kretkowa z powodu licznych krzywd zadanych jego kościołowi oraz parafii. Tenutariusz ten kwestionował wolność poddanych oraz należne od nich plebanowi posłuszeństwo ze wsi plebańskich Laskowa i Żołędzina. W 1520 król polski Zygmunt I Stary w związku ze skargą złożoną na tenutariusza rogozińskiego Mikołaja Kretkowskiego, że zmuszał on poddanych ze wsi plebana rogozińskiego Laskowa i Żołędzina do robocizny na folwarkach królewskich w starostwie rogozińskim wydał wyrok uwalniając wspomniane wsie od wszelkich ciężarów na rzecz starostwa Rogozińskiego. Skarga ta została złożona w sądzie duchownym, lecz biskup odesłał ją do króla polskiego.

W 1525 Erazm z Kretkowa tenutariusz oraz pleban w Rogoźnie wydzierżawił dochody kościoła w Rogoźnie Janowi Szopce plebanowi w Lechninie, w tym m.in. dochody ze wsi Laskowo i Żołędzin. Kmiecie z tych wsi mieli uprawiać role plebana, a poza tym nikt nie mógł nakładać na nich żadnych ciężarów.

Miejscowość odnotowały także rejestry podatkowe z XV i XVI wieku. W 1471 wieś Laskowo plebana rogozińskiego nie zapłaciła żadnego podatku. W 1508 miał miejsce pobór od 5,5 łana. W 1509 pobrano podatki od 5,5 łana oraz od jednego łana sołtysa. W 1510 pobór odbył się od 4 łanów oraz od sołtysa z 2 łanami. W 1563 pobrano podatki z 3,5 łana. W 1577 Maciej Studzieński zapłacił pobór z Laskowa. W 1580 Andrzej Zbyszewski zapłacił pobór z Laskowa od 5,5 łana oraz od dwóch zagrodników.

Okres PRL W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.

Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()

Bibliografia

Zobacz też Lasków

Kategoria:Laskowo (powiat obornicki)