Paleocen (ang. Paleocene)
w sensie geochronologicznym: najstarsza epoka paleogenu, trwająca około 10 milionów lat (od 66,0 do 56,0 mln lat temu). Paleocen jest młodszy od późnej kredy a starszy od eocenu. Dzieli się na trzy wieki: dan, zeland i tanet.
w sensie chronostratygraficznym: najniższy oddział paleogenu, wyższy od górnej kredy a niższy od eocenu. Dzieli się na trzy piętra: dan, zeland i tanet.
Nazwa pochodzi z połączenia słów (palaios – stary) i (kainos – nowy).
Ogólna charakterystyka Na granicy kredy i paleocenu miało miejsce wymieranie kredowe. Paleocen jest okresem odradzania się (radiacji) wielu grup organizmów żywych po tym wymieraniu. Pod koniec paleocenu miało natomiast miejsce paleoceńsko-eoceńskie maksimum termiczne.
Fauna rozpoczyna się ewolucja koniowatych (Hyracotherium) wyewoluowały pierwsze sowy (Ogygoptynx).
Paleocen w Polsce Osady paleocenu występują w Polsce w dwóch obszarach: na Niżu Polskim i w Karpatach.
Na Niżu współczesny zasięg paleocenu wynosi ok. 54,5 tys. km². Granice tego zasięgu mają charakter erozyjny.
W obrębie utworów niżowego paleocenu wyróżniono następujące formacje: formacja sochaczewska formacja puławska formacja odrzańska formacja goleniowska
Przypisy
Bibliografia Budowa geologiczna Polski, t. I Stratygrafia, cz. 3a Kenozoik, paleogen, neogen, red. Tadeusz Marek Peryt, Marcin Piwocki, Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa 2004,
Zobacz też
trzeciorzęd kenozoik
Linki zewnętrzne Mapa paleogeograficzna dla 60 mln lat temu w Legenda