thumb|250px|Silnik żywy – krowy w zaprzęgu Silnik żywy – człowiek lub zwierzę jako źródło napędu. Nazwa aktualnie bardzo rzadko używana. Dawniej głównie w zestawieniach porównawczych z innymi typami silników i napędów maszyn, np. koń – ciągnik. Nie występuje w aktualnych klasyfikacjach silników.
Jeszcze w 1850 roku 94% energii napędowej pochodziło od zwierząt i ludzi, a w 1950 tylko 4%.
Najważniejszymi parametrami była ich moc średnia w czasie dniówki i moc chwilowa. Mocy chwilowej konia w zaprzęgu odpowiadają jednostki mocy: koń mechaniczny i koń parowy.
Moc uzyskiwana od człowieka lub zwierzęcia zależy od sposobu jej wykorzystania, np. moc konia w zaprzęgu wynosi 1 KM, a na wyjściu kieratu spada do 0,54 KM.
Przyjmuje się, że dla uzyskania z kieratu mocy 1 KM potrzeba 720 kg żywej wagi. Dokładne dane można znaleźć w tablicach.
ZwierzęCzłowiek Pełna W kieracieprzy drągach 4,5 – 5 m W deptaku siłakG prędkośćm/s mockGm/s siłakG prędkośćm/s mockGm/s siłakG prędkośćm/s mockGm/s Człowiek 64 0,15 9,6 Koń o masie 400 kg 60 1,25 75 45 0,9 40,5 Wół 60 0,8 48 65 0,6 39 Muł 50 1,1 55 30 0,9 27 Osioł 40 0,8 32 14 0,8 11,2 Na podstawie tabeli z 1905
thumb|250px|Młocarnia z 1881 r. napędzana końmi poprzez kierat Najważniejszym parametrem była moc średnia w czasie dniówki. Uwzględnia się np. czas przerw (ok. 35% czasu), zmęczenie itp.
Człowiek przy sikawce strażackiej przez 2 minuty rozwija moc do 0,5 KM ale średnią w czasie dniówki tylko 0,048 KM (mniej niż 10%).
Uwzględniano także mniejszą wydajność więźniów rzadko przekraczającą 60% wydajności człowieka wolnego.
Maszyny ułatwiające wykorzystanie: kabestan, kierat, koło deptakowe, zaprzęg.
Literatura „Technik” praca zbiorowa wydana staraniem Komitetu Redakcyjnego (Drukarnia Rubleszewskiego i Wrotnowskiego w Warszawie) 1 tom - 1905r, 2 tom - 1908 r.
Kategoria:Silniki Kategoria:Historia techniki Kategoria:Rolnictwo Kategoria:Zwierzęta użytkowe