Rozwiernik wysmukłorozwierkowy (Tubulicrinis glebulosus (Fr.) Donk) – gatunek grzybów z rzędu szczeciniakowców (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Subulicrinis, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1953 r. Elias Fries jako podgatunek chropiatki Thelephora calcea subsp. glebulosa. W 1956 r. Marinus Anton Donk przeniósł go do rodzaju Tubulicrinis. Ma liczne synonimy. Niektóre z nich: Peniophora glebulosa (Fr.) Sacc. & P. Syd. 1902 Peniophora gracillima Ellis & Everh. ex D.P. Rogers & H.S. Jacks. 1943 Tubulicrinis gracillimus (Ellis & Everh. ex D.P. Rogers & H.S. Jacks.) G. Cunn. 1963 Peniophora glebulosa var. platyspora Rick 1959 Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. (dla synonimu Tubulicrinis gracillimus). Epitet gatunkowy nawiązuje do smukłych rozwierek.
Morfologia Owocnik Owocnik rozpostarty o brzegu niewyraźnie odgraniczonym, przeważnie gruby. Powierzchnia hymenialna o barwie od białawej do bladoochrowej, początkowo gładka, następnie kłaczkowata do ziarnistej, spękana i owłosiona wskutek wystawania cystyd. Cechy mikroskopowe System strzępkowy zasadniczo monomityczny, ale u niektórych okazów stwierdzono nieliczne strzępki szkieletowe. Strzępki o szerokości 2–3 µm, cienko- lub grubościenne, nieamyloidalne. Cystydy cylindryczne, 80–150(-200) × 6–10 µm, grubościenne, ze światłem stopniowo rozszerzającym się ku cienkościennemu, z nieco zwężonym i tępo zakończonym wierzchołkiem, amyloidalne. Podstawki maczugowate z przewężeniem pośrodku, 20–25 × 4–5 µm, cienkościenne, 4-sterygmowe, ze sprzążką bazalną. Bazydiospory lekko kiełbaskowate, 6–9 × 1,5–2,25 µm, gładkie, cienkościenne, szkliste, nieamyloidalne.
Występowanie i siedlisko Występuje w Europie, Ameryce Północnej, Afrykce Południowej, Australii i na Nowej Zelandii. W Polsce kilka stanowisk przytoczył W. Wojewoda w 2003 r., w późniejszych latach podano następne.
Grzyb nadrzewny, saprotrof występujący w lasach na martwym drewnie. W Polsce podano jego stanowiska na sosnach (Pinus), w Australii na eukaliptusach (Eucalyptus), w innych rejonach świata także na rozmarynie lekarskim (Rosmarinus officinalis).
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate