Cyfrowa dystrybucja muzyki – rozpowszechnianie nagrań dźwiękowych oraz obejmujących je wydawnictw fonograficznych za pośrednictwem sieci teleinformatycznych, bez konieczności wytwarzania i obrotu materialnymi nośnikami. Obejmuje przede wszystkim udostępnianie nagrań w postaci plików do pobrania oraz zapewnianie dostępu do nich w . W pierwszym modelu odbiorca uzyskuje cyfrową kopię, którą może zapisać na urządzeniu, natomiast w drugim – możliwość odtwarzania nagrania bez otrzymania kopii przeznaczonej do trwałego zachowania.

Przed udostępnieniem wydawnictwa wytwórnia lub dystrybutor przekazuje usługodawcy cyfrowemu pliki zawierające przygotowane do publikacji nagrania, materiały graficzne oraz metadane opisujące wydawnictwo i jego zawartość. Dane te obejmują m.in. tytuły, wykonawców, identyfikatory nagrań i wydawnictw, kolejność ścieżek, daty publikacji, terytoria oraz warunki korzystania z materiału. Po udostępnieniu nagrań usługodawca gromadzi informacje o ich sprzedaży i wykorzystaniu, a następnie przekazuje odpowiednie raporty właścicielom lub administratorom praw; dane te służą m.in. do dokonywania rozliczeń.

Dystrybucję może prowadzić bezpośrednio artysta, wytwórnia muzyczna albo inny podmiot uprawniony, często jednak pomiędzy nim a usługodawcami cyfrowymi pośredniczy wyspecjalizowany dystrybutor. Rozwój technologii cyfrowych obniżył koszty wprowadzania nagrań na rynek i umożliwił uzyskiwanie przychodów z bezpośredniej sprzedaży bez udziału tradycyjnej wytwórni. Nie wyeliminował jednak znaczenia zaplecza organizacyjnego, promocji, kontaktów branżowych ani dostępu do kanałów dystrybucji, potrzebnych do dotarcia do najważniejszych usług i szerokiego grona odbiorców. Legalne rozpowszechnianie nagrań wymaga ponadto odpowiednich uprawnień do zawartych w nich utworów, artystycznych wykonań i fonogramów.

Cyfrowa dystrybucja muzyki zaczęła przybierać masową skalę pod koniec lat 90. XX wieku dzięki rozwojowi kompresji dźwięku, zwłaszcza formatu MP3, oraz zwiększeniu szybkości transmisji danych. Pobieranie plików, ich wymiana w sieciach równorzędnych i powstawanie internetowych usług muzycznych doprowadziły do decentralizacji dystrybucji oraz zakwestionowały wcześniejszy model przemysłu fonograficznego, oparty przede wszystkim na sprzedaży materialnych egzemplarzy nagrań.

Przypisy

Kategoria:Przemysł muzyczny