Carlota Pereira de Queirós (ur. 13 lutego 1892 w São Paulo, zm. 14 kwietnia 1982 tamże) – brazylijska lekarka, pedagożka i polityczka. Pierwsza kobieta zasiadająca w parlamencie w historii Brazylii oraz jedyna kobieta, która podpisała Konstytucję z 1934 roku. Pierwsza kobieta wybrana do parlamentu w Ameryce Łacińskiej.
Życiorys Młodość, edukacja i kariera zawodowa Carlota Pereira de Queirós urodziła się 13 lutego 1892 roku w São Paulo. Była córką José Pereira de Queirósa i Marii Vicentiny de Azevedo Pereira de Queirós. Ukończyła szkołę średnią Escola Normal da Praça da República w São Paulo, a od 1910 do 1913 roku pracowała jako inspektorka Escola Normal w São Paulo. W 1914 roku podjęła pracę nauczycielki w przedszkolu.
W 1920 roku podjęła studia medyczne w São Paulo, jednocześnie prowadząc zajęcia dydaktyczne. W 1922 roku objęła kierownictwo wieczorowych kursów w dzielnicy Mooca, a rok później szkoły wieczorowej dla kobiet w São Paulo. W tym samym roku przeniosła się na Wydział Medyczny w Rio de Janeiro, który ukończyła w 1926 roku, broniąc pracę dyplomową pt. Estudos sobre o Câncer. W 1928 roku objęła stanowisko kierowniczki laboratorium kliniki pediatrycznej Wydziału Medycznego w São Paulo. W 1929 roku rząd stanu São Paulo oddelegował ją do Europy (do Szwajcarii) w celu przeprowadzenia badań nad dietetyką dziecięcą.
Rewolucja i działalność polityczna W trakcie powstania konstytucjonalistów w Brazylii, zbrojnego powstania stanu São Paulo przeciw tymczasowemu rządowi Getúlia Vargasa, Queirós stanęła na czele grupy siedmiuset kobiet, które zorganizowały pomoc medyczną dla rannych. Działalność ta przyniosła jej rozgłos i uznanie społeczne: umieściła ją na liście dwudziestu dwóch kandydatów Chapa Única por São Paulo Unido, wspólnej listy wyborczej i .
3 maja 1933 roku, w , w których kobiety mogły głosować i kandydować w całej Brazylii, Queirós jako jedyna kobieta spośród dziewiętnastu kandydatek zdobyła mandat deputowanej do Zgromadzenia Konstytucyjnego. Została tym samym pierwszą kobietą wybraną do parlamentu federalnego w historii Brazylii. W Zgromadzeniu zasiadała w komisji ds. zdrowia i edukacji. Złożyła pierwszy w historii Brazylii projekt ustawy dotyczący tworzenia usług społecznych/socjalnych w kraju. Po uchwaleniu i promulgowaniu 17 lipca 1934 nowej Konstytucji (była jedyną sygnatariuszką dokumentu) mandaty członków Zgromadzenia zostały przedłużone do maja 1935 roku. Queirós zdążyła jednak wcześniej uzyskać osobny mandat: w została wybrana deputowaną z listy . W Izbie Deputowanych zasiadała do listopada 1937 roku, kiedy to Getúlio Vargas ogłosił Estado Novo, zawiesił konstytucję oraz odwołał parlament.
Późniejsza działalność Po rozwiązaniu parlamentu Queirós kontynuowała aktywność zawodową i naukową. W 1942 roku została wybrana na członkinię Akademii Narodowej Medycyny. W 1950 roku założyła Associação Brasileira de Mulheres Médicas, stowarzyszenie lekarek, któremu przez kilka lat przewodniczyła. Wspierała przewrót wojskowy z 1964 roku, który obalił prezydenta Joãa Goularta.
Śmierć i upamiętnienie Carlota Pereira de Queirós zmarła 14 kwietnia 1982 roku w São Paulo. W dzielnicy Pinheiros w São Paulo stoi jej pomnik. Jej imię nosi także aleja w dzielnicy Socorro oraz miejska szkoła podstawowa w dzielnicy Cidade Tiradentes.
Przypisy
Kategoria:Brazylijscy lekarze Kategoria:Brazylijscy parlamentarzyści Kategoria:Ludzie urodzeni w São Paulo Kategoria:Nauczyciele Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1982