Milada Marešová (ur. 16 listopada 1901 w Pradze, zm. 19 lutego 1987 tamże) – czeska malarka i ilustratorka, współpracowniczka antynazistowskiego ruchu oporu. Życiorys
Była córką Františka Marešá, profesora filozofii na Uniwersytecie Karola w Pradze i jego żony Emilii. Jej ojciec był przeciwny uzyskaniu przez córkę wyższego wykształcenia, ostatecznie jednak postanowił wspierać ją w karierze artystycznej. Milada Marešová podjęła najpierw naukę w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze, a następnie przeniosła się, jako pierwsza kobieta, na praską Akademię Sztuk Pięknych, która w 1918 r. zaczęła przyjmować obok studentów również studentki. Kształciła się w klasie Vojtěcha Hynaisa. Podczas nauki podróżowała w 1922 r. do Drezna i Berlina, gdzie poznała malarstwo Paula Cezanne'a i Edvarda Muncha oraz sztukę Nowej Rzeczowości. W roku następnym wyjechała w celu dalszego kształcenia do Paryża, gdzie uczęszczała m.in. na wykłady Františka Kupki. Pod wpływem poznanych kierunków w sztuce wypracowała własny styl, skoncentrowany na ludziach i ich emocjach, doświadczeniach kobiet, odwołujący się do realiów społecznych. Były w nim widoczne elementy charakterystyczne dla Nowej Rzeczowości, elementy realistyczne, ale i pierwiastki magiczne i poetyckie. Szczególnie chętnie ukazywała na obrazach kobiety w różnych kontekstach społecznych.
W 1925 r. w praskim Salonie Topiča odbyła się pierwsza wystawa Milady Marešovej. W 1930 r. po raz kolejny wystawiła 30 swoich obrazów w galerii Awentyńska Mansarda w stolicy Czechosłowacji. Zajmowała się nie tylko malarstwem, ale też tworzeniem scenografii teatralnych oraz ilustracji książkowych i prasowych, specjalizując się zwłaszcza w ilustrowaniu literatury dziecięcej. W tej ostatniej dziedzinie zrobiła największą karierę. Przez pewien czas współpracowała z dziecięcym pismem Kohoutek wydawanym przez Komunistyczna Partię Czechosłowacji, ilustrowała również Prager Presse, gazetę adresowaną do mniejszości niemieckiej. Jej ilustracje pojawiały się też na łamach pism Lidove noviny, České slovo, Pestrý týden i Ženski svět.
Jesienią 1939 r. dołączyła do redakcji nielegalnego, tajnego pisma , wzywającego Czechów do walki z Niemcami. Dla 28. numeru pisma stworzyła ilustrację okładkową, przedstawiającą czeskiego lwa rozdzierającego swastykę. 21 września 1940 r. została aresztowana razem z innymi współpracownikami V boj. Chcąc ochronić kolejne osoby przed aresztowaniem, stwierdziła podczas przesłuchania, że była w gazecie jedyną ilustratorką. Więziona w więzieniu Pankrac w Pradze, następnie w Lipsku, Budziszynie i Berlinie, została ostatecznie w 1942 r. skazana na 12 lat więzienia. Irena Bernášková, kierująca wydawaniem pisma, została skazana na karę śmierci i stracona.
Do końca II wojny światowej Milada Marešova odbywała karę w kobiecym więzieniu w Waldheim. W więzieniu nie przestała rysować, pozostawiając liczne podobizny współwięźniarek i strażniczek. Wolność odzyskała 7 maja 1945 r.
Po wojnie, dotknięta śmiercią swojego dawnego przyjaciela, a być może również partnera Arnego Laurina, na pewien czas zaprzestała malowania. Swoje wspomnienia z więzienia spisała w książce Waldheimska idylla, utrzymanej w bliskiej jej konwencji groteski. Wstąpiła do Komunistycznej Partii Czechosłowacji, ale nie tworzyła dzieł socrealistycznych, jakich rządząca od 1947 r. partia oczekiwała od artystów. Do malarstwa powracała sporadycznie, już po tym, gdy socrealizm przestał być stylem obowiązującym. Pracowała natomiast cały czas jako ilustratorka książek dla dzieci. Odeszła z partii w 1969 r. w proteście przeciwko stłumieniu reform Praskiej Wiosny.
Zmarła w 1987 r. dotknięta chorobą Alzheimera. Jej twórczość została na wiele lat zapomniana; dopiero wystawa monograficzna w Brnie w 2008 r. doprowadziła do zmiany tej sytuacji. Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1901
Kategoria:Zmarli w 1987
Kategoria:Czescy malarze
Kategoria:Więźniowie
Kategoria:Czescy ilustratorzy
Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Czechosłowacji Kategoria:Więźniowie więzienia Pankrác