Susie Ibarra (ur. 15 listopada 1970 w Anaheim) – amerykańska kompozytorka i perkusistka jazzowa i eksperymentalna pochodzenia filipińskiego. W swojej twórczości często nawiązuje do muzyki i instrumentarium kraju, z którego wywodzą się jej rodzice. Jest absolwentką Mannes College of Music i Goddard College. Współpracowała z licznymi muzykami, koncertując z nimi i nagrywając szereg płyt.
Została nominowana do tytułu Najlepszej Perkusistki przez The Village Voice, Downbeat, Jazziz i The Wire. W 2013 roku znalazła się na liście 100 Największych Perkusistów Muzyki Alternatywnej magazynu Spin.
Jako perkusistka jest twarzą firm Yamaha Drums, Paiste i Vic Firth.
W 2025 roku otrzymała Nagrodę Pulitzera w dziedzinie muzyki.
Życiorys i kariera artystyczna Susie Ibarra urodziła się 15 listopada 1970 w Anaheim w Kalifornii jako córka filipińskich lekarzy, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych w latach 70. XX w.. Wychowała się w Houston w Teksasie. Jako dziecko zaczęła grać na pianinie. W wywiadzie udzielonym po latach magazynowi JazzTimes stwierdziła, że wychowywała się w muzykalnej rodzinie: „Rytm mam po ojcu, który grał na pianinie ze słuchu. Wszyscy graliśmy na pianinie, a ja śpiewałam w kilku chórach”. Studiowała w Mannes College of Music w Nowym Jorku, a następnie w Goddard College.
W 1995 roku wchodziła w skład zespołu One World Ensemble, który obok niej tworzyli: Daniel Carter, Sabir Mateen, Yuko Fujiyama i Wilber Morris. Zespół nagrał album Breathing Together, wydany własnym nakładem w 1997 roku.
Ibarra uczyła się gry na kulintangu pod kierunkiem Danongana Kalanduyana, a gry na perkusji i instrumentach perkusyjnych – pod kierunkiem Milforda Gravesa, Vernela Fourniera i Denisa Charlesa, z którym grała w duecie do jego śmierci na początku 1998 roku. W tym samym roku otrzymała nagrodę dla najlepszego nowego talentu roku, przyznawaną przez magazyn Jazziz. W 1999 roku założyła wraz z mężem, saksofonistą Assifem Tsaharem własną wytwórnię Hopscotch. W tym samym roku założyła własne trio z pianistą Cooper-Moore’em i skrzypkiem Charlesem Burnhamem, które pod koniec roku wydało album Radiance. W 2000 roku wydała swój pierwszy album, zrealizowany dla wytwórni Tzadik Records, Flower After Flower, wydany w ramach serii Composer Series. W tym samym roku pojawiła się jako muzyk gościnny na albumie And Then Nothing Turned Itself Inside Out zespołu rockowego Yo La Tengo. Zagrała na instrumentach perkusyjnych w utworach „Everyday” i „Saturday”.
Od końca lat 90. Ibarra stała się jedną z najbardziej wszechstronnych, rozchwytywanych i koncertujących artystek współczesnej sceny jazzowej. Jako kompozytorka, liderka zespołu i perkusistka tworzyła muzykę na żywo, eksplorującą rytm, rdzenne praktyki rytualne oraz świadomą interakcję między dźwiękami i energią miast a światem przyrody. Koncertowała na całym świecie w różnych składach, w tym z: David S. Ware Quartet, Matthew Shipp Trio, Wadadą Leo Smithem, Johnem Zornem, Williamem Parkerem, Pauline Oliveros, Derekiem Baileyem, Ikue Mori, Sylvie Courvoisier, Dr. L Subramaniamem, Kavitą Krishnamurthy, Johnem Lindbergiem, Markiem Dresserem, Thurstonem Moore’em, Savath and Savalas, Prefuse 73 i innymi.
W 2002 roku wydała albumy: Bids (z Derekiem Baileyem) i Passaggio (z pianistką Sylvie Courvoisier i basistką Jöelle Léandre) oraz Songbird Suite, sygnowany nazwą jej zespołu, Susie Ibarra Trio, który tym razem tworzyli, obok niej, pianista Craig Taborn i skrzypaczka Jennifer Choi. Dodatkowo w trzech utworach gościnnie wystąpiła Ikue Mori, stała bywalczyni Tzadik Records i czołowa improwizatorka na laptopie. Songbird Suite stanowił przykład tego, do czego dążyły wydawnictwa Tzadik, skupiające się na kompozytorach: był albumem z nową muzyką, który – zdaniem Chrisa Dahlena z magazynu Pitchfork – pokazywał „najlepszą współpracę między otwartym, wolnym od uprzedzeń kompozytorem, a sympatyzującymi z nim improwizatorami”.
W 2004 roku zrealizowała dla wytwórni Tzadik album Folkloriko, składający się z dwóch kompozycji: „Anitos” nagranej z udziałem perkusjonisty Roberta Rodrigueza oraz obszernej suity „Lakbay”, zainspirowanej i poświęconej codziennemu życiu filipińskich imigrantów, nagranej z udziałem Craiga Taborna, Jennifer Choi i trębacza Wadady Leo Smitha. Kompozycja obfituje w improwizacje. Zaczyna się od solowej perkusji. Ibarra używa we wstępie gongów do stworzenia oszczędnej melodii i tempa, które narasta i opada. W kolejnych częściach utworu włączają się muzycy towarzyszący, a końcowa część, „Lullaby” zamyka suitę delikatnymi dźwiękami fortepianu, oszczędnymi perkusjami i łagodnymi smyczkami.
W 2007 roku wytwórnia Innova wydała solowy album Ibarry. Drum Sketches, zawierający muzykę skomponowaną przez nią do wspólnego występu na żywo z artystą wizualnym Makoto Fujimurą, który na scenie malował obrazy pod wpływem jej muzyki. Spektakl został zamówiony przez Neues Kabarett w nowojorskim Brecht Forum, a jego premiera miała miejsce 5 maja 2007 roku.
Ibarra prezentowała również swoje własne ważne utwory na festiwalach, w tym „Circadian Rhythms”, zamówiony na Dzień Ziemi 2013
mały|left|Susie Ibarra (2014) W 2014 roku Ibarra została stypendystką TEDFellows. >. W tym samym roku stworzyła muzykę do występu na żywo (następnie sfilmowanego), The Cotabato Sessions, mającego za temat muzyczne dziedzictwo Danongana Kalanduyana i jego rodziny w mieście Cotabato na Filipinach, praktykujących rodzimą formę sztuki znaną jako kulintang (rytmiczna muzyka zespołowa na gongach) oraz towarzyszący jej barwny taniec. W następnym roku skomponowała i wykonała utwór „Mirrors and Water”, kompozycję i instalację dźwiękową zamówioną przez Ai Weiwei do wystawy Circle of Animals/Zodiac Signs w ogrodzie National Museum of Wildlife Art w Jackson w stanie Wyoming.
W 2016 roku dołączyła do trębacza Dave’a Douglasa i gitarzysty Marca Ribota by wziąć udział w nagraniu albumu New Sanctuary Trio dla wytwórni Greenleaf Music. W tym samym roku skomponowała „Musical Water Routes in the Medina of Fez”, aplikację mobilną z muzyką i trasą spacerową wzdłuż kanału wodnego, zrealizowaną we współpracy z marokańską architektką Azizą Chaouni i udostępnioną podczas Festiwalu Muzyki Sakralnej w Fezie 7 maja tego samego roku.
W 2018 roku Ibarra wydała dwa albumy. Pierwszy z nich, Perception, został wydany przez Decibel w lutym i zrealizowany przez jej zespół, Dreamtime Ensemble, w skład którego wchodzili: wiolonczelista Yves Dharamraj, muzyk elektroniczny Jean-Luc Sinclair, pianista i gitarzysta Jake Landau, skrzypaczka Jennifer Choi oraz wokalistka Claudia Acuña. Drugi album, Flower of Sulphur, wydany w lutym nakładem Thrill Jockey został zrealizowany w składzie z artystą dźwiękowym Robertem Aikim Aubreyem Lowe’em (znanym jako Lichens) oraz japońskim perkusistą YoshimiO. mały|Susie Ibarra (2020) W 2021 roku wydała dwa albumy. Pierwszy z nich, Talking Gong, debiutancki album jej nowego, wielostylowego trio z Claire Chase i Alexem Pehem, został sfinansowany przez New Music USA. Drugi, Walking on Water, będący hołdem dla ofiar trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii w 2011 roku, stworzony we współpracy z Makoto Fujimurą, w którym centralnym elementem muzycznym są dźwięki wody.
W 2024 roku opublikowała książkę Rhythm in Nature, w której podzieliła się swoją biografią związaną z wodą: „Urodziłam się nad Pacyfikiem w Ameryce Północnej, dzieciństwo spędziłam nad Zatoką Meksykańską, a potem przeniosłam się nad Atlantyk w Ameryce Północnej. Jako dorosła osoba spędziłam dziesięć lat, powracając do mojej ojczyzny nad Oceanem Spokojnym, Morzem Południowochińskim, Morzem Sulu i Morzem Celebes”. Wspomina też rzeki północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz rzeki niemieckie: Ren, Neckar i Szprewę.
18 lipca 2024 roku w Nowym Jorku miał swoją premierę utwór Ibarry „Sky Islands”, zamówiony przez Asia Society, nawiązujący do zanikających ekosystemów „niebiańskich wysp” na szczytach gór Luzon, gdzie znajdują się unikalne gatunki lasów deszczowych oraz kultywowane są miejscowe tradycje. W ośmioczęściowym utworze wystąpili obok Ibarry na perkusji flecistka Claire Chase, pianista Alex Peh oraz Bergamot Quartet. Do zrealizowania kompozycji wykorzystano rzeźbione gongi, rodzime instrumenty perkusyjne i współczesne faktury dźwiękowe, aby zbadać powiązania między klimatem, kulturą i dźwiękiem. Za utwór ten Ibarra dostała w 2025 roku Nagrodę Pulitzera w dziedzinie muzyki. Była pierwszą spośród Amerykanów filipińskiego pochodzenia, która otrzymała tę nagrodę.
Działalność pedagogiczna W latach 2012–2020 Ibarra była wykładowcą na wydziale muzycznym w Bennington College, wykładała również w Elizabeth Coleman Center for Advancement of Public Action (CAPA). Jej nauczanie w CAPA koncentrowało się na jej działalności w zakresie odbudowy miast przy pomocy sztuki, ingerencji artystycznych oraz propagowania praw człowieka w równym stopniu dla kobiet i dziewcząt.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy perkusiści jazzowi Kategoria:Amerykanie pochodzenia filipińskiego Kategoria:Urodzeni w 1970 Kategoria:Ludzie urodzeni w Anaheim