Sierota z Poronina (Sierotka) – obraz olejny Władysława Ślewińskiego z około 1906 roku, znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Historia Władysław Ślewiński w 1905 roku wrócił do Polski z Bretanii z zamiarem pozostania w kraju. Przyjechał z żoną Eugenią Szewcową (modelka do Czeszącej się) do Poronina w 1906 roku. Malował wówczas m.in. portrety górali czy krajobrazy tatrzańskie. Płótno Sierota z Poronina powstało około 1906 roku (Muzeum Narodowe w Warszawie wskazuje dokładnie 1906 rok). Pozował mu półsierota Ludwik Kościelniak, syn służącej Ślewińskich, w czasie, gdy mieszkali w Poroninie. W tym czasie Ślewiński tamże namalował także podobny w wyrazie obraz pt. Dziewczyna w żółtej chustce. Zbliżony sposób prezentacji modela (ukazany en face, siedzący na krześle) artysta zastosował również w przypadku Portretu Stanisława Ignacego Witkiewicza namalowanego około 1911 roku. Obraz zaprezentowano pt. Sierotka w 1907 roku w Krakowie w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych na wystawie dzieł Władysława Ślewińskiego. Znajduje się w Zbiorach Malarstwa Polskiego do 1914 roku Muzeum Narodowego w Warszawie, które jest jego właścicielem (nr inw. MP 102 MNW), znajduje się na ekspozycji pomiędzy dwoma innymi obrazami Ślewińskiego. Obraz był wielokrotnie wystawiany w kraju i za granicą, m.in. w Tate Gallery w 1966 roku.
Charakterystyka Płótno jest najbardziej znanym obrazem Ślewińskiego z okresu kilkuletniego pobytu w Polsce. Obraz został namalowany farbami olejnymi na płótnie o wymiarach 77 na 50 cm, jest sygnowany w lewym dolnym rogu: „W.Ślewiński”. Studium przedstawia miejscowego chłopca ze smutnymi, poważnymi, nieco przerażonymi oczyma, które skierowane są na widza lub patrzą w dal. Chłopiec siedzi na prostym krześle, ma na głowie za duży góralski kapelusz, za nim znajduje się płaska ściana. Oparcie krzesła wypada na wysokości jego głowy, co może być daleką aluzją do ukrzyżowania. Portret ma oszczędny charakter, brak sztafażowych elementów kojarzących się z biedą. Zastosowana paleta barw to głównie szarości, czernie, brązy i biel. Zastosowane środki wyrazu mogą służyć symbolice dzieła wyrażającego sieroctwo i samotność.
Tytus Czyżewski nazwał tenże obraz Ślewińskiego arcydziełem jego sztuki; zwrócił uwagę na połączenie formy z kolorem.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Film z omówieniem obrazu w serwisie YouTube
Kategoria:Obrazy Władysława Ślewińskiego Kategoria:Portrety dzieci Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Warszawie