Alfred Hintz (ur. 22 września 1887 w Warszawie, zm. 29 września 1939 tamże) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Augusta i Otylii z Hegnerów, urodzony 22 września 1887 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego. Uczęszczał do Szkoły Komercyjnej siedmioklasowej z wydziałem agronomicznym Edwarda Rontalera w Warszawie. W 1905 jako uczeń klasy siódmej wziął udział w strajku szkolnym. Maturę złożył w 1906 w Szkole Handlowej w Kijowie, gdzie był prezesem tajnego kółka samokształceniowego młodzieży polskiej. W 1909 ukończył Wyższą Szkołę Handlową w Lipsku i rozpoczął pracę w Wydziale Handlowym Zarządu Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej. W latach 1912–1913 odbył jednoroczną służbę wojskową w 3 Brygadzie Artylerii Lejbgwardii w Warszawie, a następnie wyjechał do Paryża, gdzie studiował chemię w Sorbonie. W maju 1914 wrócił do Warszawy i wziął udział w dwumiesięcznych ćwiczeniach jako chorąży rezerwy.
W sierpniu 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 42 Brygady Artylerii. Awansował na podporucznika i porucznika. 26 marca 1917 w bitwie pod Baranowiczami został ciężko zatruty gazami. Przez kilka miesięcy leczył się w szpitalu w Moskwie oraz kurował na Kaukazie. W maju 1917, w czasie pobytu w Moskwie, wstąpił do Związku Wojskowych Polaków. Od lutego do kwietnia 1918 dowodził 16 kompanią (artyleryjską) pułku strzelców polskich im. Bartosza Głowackiego w Moskwie.
W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Szkoły Oficerów Artylerii w Rembertowie. 1 lutego 1919 został przeniesiony do Szkoły Podoficerów Artylerii Nr 1 na stanowisko I oficera 2 baterii. 6 sierpnia 1919 objął dowództwo 3 baterii w tejże szkole (od 15 lutego 1920 w składzie Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu). Od sierpnia 1920 na czele 3 baterii walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 22 sierpnia 1920 w bitwie pod Grabowem stoczonej przez Dywizję Ochotniczą. 10 czerwca 1921 dowódca I dywizjonu Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii, major Michał Zdzichowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został poparty przez byłego dowódcę 202 pułku piechoty, podpułkownika Modesta Sieranta i dowódcę Dywizji Ochotniczej, podpułkownika Adama Koca.
9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w Centralnym Obozie Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu na stanowisku dowódcy 3 baterii. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 157. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony macierzyście do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu z pozostawieniem w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. W 1922 ukończył kurs dowódców dywizjonów. Następnie objął dowództwo 6 baterii Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii, a później dowództwo I dywizjonu Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii. Od października 1922 do sierpnia 1923 przebywał na stażu we Francji. Po powrocie do kraju został komendantem grupy w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1928 został przeniesiony do pułku manewrowego artylerii w Toruniu na stanowisko dowódcy I dywizjonu. Z dniem 31 grudnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII”. Mieszkał w Toruniu przy ul. Konopnickiej 11.
Zmarł 29 września 1939 w Szpitalu św. Łazarza w Warszawie.
Był żonaty, dzieci nie miał.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4355 – 10 lutego 1922 Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości 25 kwietnia 1933 i 9 maja 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”. rosyjskie Order Świętej Anny 2 stopnia z mieczami – Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę” –
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów Kategoria:Oficerowie 25 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 31 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie Centrum Wyszkolenia Artylerii (II RP) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w Królestwie Kongresowym (1905–1908) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1939