Szlomo Nachum Perła (ur. 3 grudnia 1911 w Brzezinach koło ŁodziDominik Flisiak – Próba biografii politycznej Szlomo Nachuma Perły. Działalność syjonistów-rewizjonistów w pierwszych latach powojennej Polski w Polish-Jewish Studies (2022) s. 212–226, zm. ?) – polski działacz syjonizmu rewizjonistycznego pochodzenia żydowskiego, jeden z liderów konspiracyjnego ruchu prawicy syjonistycznej w Polsce Ludowej.
Życiorys Był synem Mojżesza i Hawy. Miał młodszego brata, Elizera. Jego ojciec był z zawodu nauczycielem przedmiotów judaistycznych.
Wychował się w Łodzi, gdzie jego rodzina przeprowadziła się w 1912. Do gimnazjum uczęszczał w Warszawie, a w latach 1932–1936 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W połowie lat 20. XX wieku wstąpił do młodzieżowej organizacji syjonistyczno-rewizjonistycznej Masada, a po 1930 został członkiem Betaru. W ramach organizacji pełnił funkcję kierownika Wydziału Kulturalnego, a następnie zastępcy komendanta gniazda Joela Krelmana. Współtworzył dzielnicowe gniazda Betaru na warszawskim Muranowie, Pradze i Mokotowie.
Od 1935 do drugiej połowy 1937 był współpracownikiem „Trybuny Akademickiej. Niezależnego organu młodej żydowskiej inteligencji”.
II wojna światowa Podczas okupacji niemieckiej, po utworzeniu getta warszawskiego, ukrywał się po tzw. „stronie aryjskiej”, najpierw w Warszawie, a od kwietnia 1943 do końca 1944 u Karoliny Modzelewskiej w Józefowie obok Otwocka.
W trakcie wielkiej akcji deportacyjnej w getcie warszawskim z lata 1942, do obozu zagłady w Treblince, zostali deportowani jego rodzice.
Okres powojenny Po zakończeniu działań wojennych, odnowił kontakty z innymi działaczami rewizjonistycznymi w tym między innymi z Perecem Laskerem oraz wziął udział w pierwszym powojennym zebraniu syjonistów-rewizjonistów. Na wiosnę 1945 roku wszedł do kierownictwa ruchu/partii syjonistów-rewizjonistów w PolsceDominik Flisiak – Działalność syjonistów-rewizjonistów w Polsce w latach 1944/1945-1950 (Wydawnictwo Naukowe Tygiel, Lublin, 2020; ISBN:978-83-66489-10-3) s. 97–102.
Obok Dawida Drażnina i Ozjasza Raczki, należał do głównych działaczy i animatorów tego ruchu, do jego rozbicia na wiosnę 1949.
20 marca 1949 został zatrzymany przez funkcjonariuszy urzędu bezpieczeństwa razem z Drażninem i Raczką, pod zarzutem między innymi działalności w nielegalnej organizacji i wydawania nielegalnej prasy. 31 marca 1950 został skazany wyrokiem Sądu Apelacyjnego dla miasta stołecznego Warszawy na 4 lata więzienia. Zwolniony został 2 grudnia 1952.
Po zwolnieniu z więzienia, nie angażował się już w działalność polityczną. Utrzymywał kontakty z Drażninem. Przed 1967 wyjechał z Polski i znalazł się w Kanadzie.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Betaru Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzezinach Kategoria:Ludzie związani z Łodzią Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Rewizjonistyczni syjoniści Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady