Fedor Wesna, Fiedor Wiesna (zm. 1393) – XIV-wieczny litewski sokolnik, namiestnik króla Władysława Jagiełły w Witebsku w latach 1392-1393.
Życiorys Jego pochodzenie jest nieznane - według Olega Litkiewicza mógł być prawosławnym Rusinem pochodzenia bałtyjskiego. Zyskał sławę jako nadworny sokolniczy króla Władysława Jagiełły. Po śmierci Julianny twerskiej i zniesieniu księstwa witebskiego, którym rządziła (prawdopodobnie jako oprawą wdowią), w 1392 roku król mianował go namiestnikiem Witebska. Według Jarosława Nikodema świadczyło to o doświadczeniu nowego namiestnika oraz o zaufaniu, jakim go król obdarzał. W 1393 roku książę Świdrygiełło zajął Witebsk i zabił Fedora. Według historyków książę uznawał Witebsk za należną mu część ojcowizny, więc wywyższenie nienależącego do Giedyminowiczów Wesny uznał za skandaliczne (tak jak niegdyś w przypadku Wojdyły) oraz przede wszystkim chciał uderzyć w króla, obawiając się nadmiernych wpływów Witolda Kiejstutowicza. Zabicie Wesny i zajęcie Witebska wywołało reakcję króla, który wysłał przeciw swemu bratu Witolda i Skirgiełłę, przed którymi Świdrygiełło skapitulował i został odesłany Jagielle w kajdanach do Krakowa.
Jan Tęgowski uznawał Wesnę za powiązanego z kniaziem Żedywidem, jednak teoria ta opierała się na błędnej transliteracji ruskiego tekstu (pomięcie tytła).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w 1393 Kategoria:Litwini Kategoria:Namiestnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego