Zygmunt Wroczyński (ur. 2 lipca 1898) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys 8 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do Szkoły Oficerskiej w DęblinieDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 324.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 383.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 34 pułku piechoty. Po śmierci porucznika Jana Sękulskiego (18 lutego 1920) objął dowództwo 8 kompanii. Wyróżnił się w maju 1920 w bitwie pod Rzeczycą.
Po zkończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 686. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach. Z dniem 3 listopada 1924 został odkomenderowany na dwuletni kurs Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 249. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 października 1926, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w WIG. W kwietniu 1928 został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego. Z dniem 31 stycznia 1929 został przeniessiony w stan nieczynny na przeciąg sześciu miesięcy. Z dniem 31 lipca 1929 przedłużono mu stan nieczynny na dalsze trzy miesiące. Z dniem 1 listopada 1929 został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem do 34 pp. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 32. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do września 1939 pełnił służbę w 71 pułku piechoty na stanowisku dowódcy Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 18 DP w Zambrowie. We wrześniu 1939 w Ośrodku Zapasowym 18 Dywizji Piechoty w Białej Podlaskiej. 11 września na czele zorganizowanego w ośrodku batalionu, transportem kolejowym, wyjechał do Brześcia skąd marszem pieszym wyruszył do Równego.
Od 14 kwietnia do 29 czerwca 1954 akta majora Wroczyńskiego były wypożyczone Biuru Studiów Głównego Zarządu Informacji.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari – 28 lutego 1921 Krzyż Walecznych czterokrotnie Srebrny Krzyż Zasługi – 19 marca 1935 „za zasługi w służbie wojskowej” Znak naukowy absolwenta Oficerskiej Szkoły Topografów – 11 listopada 1936
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 22 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 71 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci