Chironius gouveai – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje we wschodniej Ameryce Południowej, głównie w południowej Brazylii i Urugwaju. Prowadzi dzienny, częściowo nadrzewny tryb życia.
Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisali w 2020 roku brazylijscy herpetolodzy: Omar Machado Entiauspe-Neto, Mariana Lúcio-Lyra, Fernando Marques-Quintela, Arthur Diesel-Abegg, Daniel Loebmann i niemiecka herpetolog Claudia Koch na łamach „Herpetological Monographs“. Autorzy wyodrębnili nowy gatunek z Chironius bicarinatus i nadali mu nazwę Chironius gouveai, a jako miejsce typowe wskazali Tapes () w stanie Rio Grande do Sul w Brazylii. Holotyp to dorosły samiec o oznaczeniu CHFURG 4394 odłowiony przez Fernando Marquesa Quintelę. Autorzy przebadali też siedem paratypów.
Etymologia Chironius: w mitologii greckiej Chiron ( Cheírōn, ), był najmądrzejszym i najbardziej cywilizowanym z centaurów. gouveai: na cześć Paulo Roberto Cardoso Gouvêa – dziadka jednego z odkrywców tego gatunku Omara Machado Entiauspe-Neto.
Morfologia Jest to średniej wielkości wąż o małej głowie, której szerokość jest nieco większa do szerokości szyi, dużych oczach o tęczówkach ciemnoszarych z jaśniejszym wąskim pierścieniem otaczającym czarną źrenicę. Górne części ciała oliwkowozielone z czarnymi brzegami łusek grzbietowych z niewielkimi niebieskawymi przebarwieniami. Wzdłuż kręgosłupa trzy paski grzbietowe zanikające w okolicach ogona. Dwa boczne czarne, a środkowy żółty. Dolne części ciała jasne, pierwsza 1/3 biała z lekko zaznaczonymi obrzeżami tarczek brzusznych, środkowa 1/3 oliwkowozielona przechodząca stopniowo w żółtą z czarnymi obrzeżami tarczek, a ostatnia część żółta z wyraźnymi czarnymi obrzeżami tarczek brzusznych i podogonowych. Charakteryzuje się długim ogonem stanowiącym ponad połowę SVL (47–63%).
Wymiary: +SamiecSamicaDługość SVL (mm)590–840780–860Łuski grzbietowe (rzędy) 12/12/10 12/12/10Tarczki brzuszne 153–165 155–164Tarczki podogonowe 129–142 103–146
Występowanie Występuje w południowej Brazylii w górach Serra do Mar od rzeki Paranapanema stanowiącej północną granicę stanu Parana na południe przez stan Santa Catarina do Rio Grande do Sul oraz po północny i środkowo-wschodni Urugwaj. Sporadyczne obserwacje tego gatunku miały miejsce w południowo-zachodnim Urugwaju (departament Río Negro) i w prowincji Corrientes w północno-wschodniej Argentynie (przy rzece Parana). Stwierdzenie w Montevideo w południowym Urugwaju prawdopodobnie dotyczyło Chironius bicarinatus przywiezionych przypadkiem wraz z dostawą bananów z São Paulo. Występuje do wysokości około 1030 m n.p.m.
Ekologia i zachowanie Gatunek ten występuje zwykle w lasach galeriowych, liściastych lasach subtropikalnych, wilgotnych lasach araukariowych oraz na sawannach (pampa). Prowadzi dzienny, mieszany tryb życia naziemny i nadrzewny.
Status W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Chironius gouveais nie jest wymieniany.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Połozowate Kategoria:Gady Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku Kategoria:Fauna Brazylii Kategoria:Fauna Urugwaju