thumb|Grób Stefana Styczyńskiego na Cmentarzu Powązkowskim Stefan Stanisław Styczyński (ur. 30 sierpnia 1905 w Łodzi, zm. 18 lipca 1960 w Warszawie) – polski malarz, grafik, konserwator zabytków.
Życiorys Ukończył szkołę powszechną i w gimnazjum w Łodzi. Należał do XV Łódzkiej Drużyny Harcerzy im. Andrzeja Małkowskiego od początku jej istnienia, w latach 1923–1924 będąc jej drużynowym. W latach 1925–1926 odbył służbę wojskową. Następnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1927–1932), jednocześnie do wybuchu II wojny światowej współpracując jako ilustrator z czasopismami dla dzieci, takimi jak: „Płomyk”, „Płomyczek” i „Słonko”. Uprawiał również grafikę, malarstwo oraz zajmował się konserwacją obrazów.
Podczas II wojny światowej współpracował z prasą podziemną. Pod koniec wojny przebywał na Kielecczyźnie, gdzie od 1944 m.in. w powiecie pińczowskim przeprowadzał konserwacje obrazów w kościołach. Po ogłoszeniu dekretu o reformie rolnej, zajmował się, początkowo samodzielnie, następnie od marca 1945 będąc referentem do spraw kultury Starostwa Powiatowego w Pińczowie, zabezpieczaniem podworskich dóbr kultury w majątkach ziemskich, m.in. w: Chrobrzu, Górze, Morsku, Podolanach, Motkowicach i Rzeszówku, i Gnojnie. Prawdopodobnie także w Sancygniowie i Kazimierzy Wielkiej. Dzięki jego zaangażowaniu udało się zabezpieczyć znaczne zespoły zabytkowe i zbiory biblioteczne, przeniesione do Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach, gdzie został członkiem Rady Naukowej. Konserwował również obrazy przejęte przez muzeum. Wykonał również spisy zabytków powiatów pińczowskiego i jędrzejowskiego oraz malował obrazy do kościołów w Chrobrzu i Kijach.
Od 1946 był delegatem Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Sztuki ds. zabezpieczenia zabytków ruchomych w województwie wrocławskim. Początkowo pełnił stanowisko zastępcy kierującego zabezpieczaniem i rewindykacją, Witolda Kieszkowskiego. Zajmował się m.in. ewakuacją zabytków zgromadzonych przez Niemców, dla ochrony przed działaniami wojennymi, w lutym 1946 ewakuował tego typu składnice z Henrykowa i Kamieńca. W okresie od kwietnia 1949 do maja 1949 kierował samodzielnie pracami w województwie wrocławskim. Jednocześnie realizował ilustracje do książek. Powróciwszy do Warszawy współpracował z: Wydawnictwem „Nasza Księgarnia”, Wydawnictwem Iskry, Państwowym Instytutem Wydawniczym, Ludową Spółdzielnią Wydawniczą i Prasą Wojskową.
Życie prywatne Był synem ślusarza, Antoniego Styczyńskiego i Franciszki z domu Wiśniewskiej. Został pochowany na starym cmentarzu Powązkowskim (kwatera: 248, rząd: 3, grób 4).
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (1947)
Zilustrowane książki Jan Drda, „Miasteczko na dłoni” (Warszawa 1948), Teodor Goździkiewicz, „Fryckowe czasy. Legenda” (Warszawa 1949, 1950), Czesław Janczarski, „Kuba czy Grześ” (Warszawa 1949), Jadwiga Korczakowska, „Narodziny statku” (Warszawa 1951), Alfred Liebfeld „Opowiadania młodych hutników” (Warszawa 1951), Péter Veres, „Trzy pokolenia. Jarzmo” (Warszawa 1952) – projekt okładki, Edmund Osmańczyk, „Nowa księga dżungli” (Warszawa 1953), Stefania Sempołowska, „Na ratunek” (Warszawa 1953), Michał Sumiński „Przez siedem jezior” (Warszawa 1954), Hanna Ożogowska, „Na Karolewskiej” (Warszawa 1956).
Przypisy
Kategoria:Polscy konserwatorzy zabytków Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1960 Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy ilustratorzy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Harcerze związani z Łodzią Kategoria:Członkowie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie