Drugi kanon synodu kartagińskiego – kanon ustanowiony podczas synodu w Kartaginie, zatwierdzony przez papieża Zozyma w 418 roku. Jest jednym z najważniejszych kanonów Kościoła katolickiego. Uznaje konieczność chrztu dzieci zaraz po ich narodzinach w celu oczyszczenia z grzechu zaciągniętego w czasie narodzin. Wprowadzenie tej doktryny miało wpływ na sposób postrzegania niemowląt jako grzesznych i potrzebujących oczyszczenia, kształtując pogląd na moralną kondycję człowieka już od chwili narodzin. Koncepcja ta wywierała długotrwały wpływ na kształtowanie psychiki jednostki od momentu zatwierdzenia w 418 roku.
Treść kanonu
Wpływ kanonu na postrzeganie i wychowanie dzieci W pierwszych latach życia tożsamość człowieka kształtowana jest głównie przez rodzinę i najbliższe otoczenie społecznePojęcie osobowości w aspekcie dynamicznym (za W. G. Allportem i G. Nuttinem). Por. J. M a j k o w s k i. „Psychologia religii a duchowość czasów posoborowych”. W: „Ku odnowie życia wewnętrznego” seria Powołanie człowieka t. 1. Wyd Pallottinum Poznań – Warszawa 1972 s. 55–58.. W procesie wychowania jednostka przyjmuje istniejący system instytucji, praktyk i wierzeń religijnych, które cechują się autorytatywnością, w tym przekonanie o własnej niedoskonałości, słabości moralnej i grzeszności. Drugi kanon z 418 roku miał wpływ na postrzeganie dzieci oraz metody ich wychowywania, kształtując normy moralne i religijne wokół potrzeby oczyszczenia i odkupienia od wczesnego dzieciństwa.
Wpływ kanonu na psychikę jednostki Kanon drugi synodu kartagińskiego przyczynił się do rozwoju poglądu o dziedzicznej winie i konieczności odkupienia. Zgodnie z tym przekonaniem, człowiek jest z natury obciążony skutkami grzechu, a skutki grzechu osłabiają jego moralną kondycję. Nauczanie religijne, koncentrujące się na dziedzicznej winie i jej konsekwencjach, wpływa na reakcje psychiczne, takie jak lęk, strach, poczucie winy, związane z oczekiwaniem kary i potępienia. Mogą wywołać one w następstwie stany niepokoju, niepewności, bezradności, bezsilności (lęk/strach) oraz trudności w ocenie realnej sytuacji czy pojawienie się nieświadomej potrzeby bycia ukaranym (wina). W formie nasilonej mogą stać się one przyczyną nerwic i zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych na podłożu religijnymAbramowitz, Jonathan S. i Jennifer L. Buchholtz. 2020 r. Duchowość / religia i obsesyjne zaburzenia związane z kompulsywnością. W: Podręcznik duchowości, religii i zdrowia psychicznego, Wydanie drugie pod redakcją David Rosmarin i Harold Koenig. San Diego: Academic Press, s. 61–78. [Google Scholar]..
Rola Augustyna z Hippony w ustanowieniu kanonu Znaczącą rolę w sformułowaniu tego kanonu odegrał Augustyn z Hippony, który brał udział w synodzie, współtworząc jego postanowienia. Prowadził także korespondencję z papieżem w celu uzyskania aprobaty dla nowych reguł. Augustyn sprzeciwiał się tezie, jakoby dzieci rodziły się czyste, wolne od grzechu, twierdząc, że dziedziczą grzech Adama już w momencie poczęciaKKK, nn. 404–406 oraz 2512; sobór trydencki, dekret O grzechu pierworodnym, sesja 5 (17 czerwca 1546 r.), [w:] Dokumenty Soborów Powszechnych, t. 4 – Lateran V, Trydent, Watykan I, Kraków 2005, wydawnictwo WAM, s. 234–241.. To przekonanie znalazło wyraz w treści kanonu, według którego każde dziecko rodzi się obciążone grzechem pierworodnym, a jedyną drogą do jego oczyszczenia jest sakrament chrztu.
Zobacz też Kontrowersja pelagiańska Synody w Kartaginie
Przypisy
Kategoria:Historia kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego Kategoria:Synody i sobory chrześcijańskie