Ludwik Kubicki (ur. 6 września 1885 w Iwachnowcach) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 6 września 1885 w Iwachnowcach, w ówczesnym powiecie kamienieckim guberni podolskiej, w rodzinie Zygmunta i Józefy z Krűdenerów.

W 1905 ukończył szkołę realną z maturą w Odessie. Następnie odbył praktykę ogrodniczą w Trewirze. W 1908 rozpoczął studia w Instytucie Handlowym w Kijowie, których nie ukończył z braku środków. Od 1912 pracował jako buchalter w dobrach ziemskich na Podolu.

1 stycznia 1916 został powołany do armii rosyjskiej. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Kijowie został przydzielony do 30 zapasowego pułku piechoty (ros. 30-й пехотный запасный полк). W lutym 1917 został przeniesiony do 80 pułku strzelców syberyjskich (ros. 80-й Сибирский стрелковый полк) na froncie północnym pod Rygą. Pełnił w nim służbę na kolejnych stanowiskach; młodszego oficera kompanii, oficera sądowego, dowódcy łączności i adiutanta pułku. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 2 pułku rezerwowego w Dorohobużu, a po zdobyciu twierdzy Bobrujsk (11 marca 1918) do 2 Legii Rycerskiej. Po demobilizacji korpusu wrócił do Kijowa, gdzie zaangażował się w działalność Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W styczniu 1919 przyjechał do Warszawy, a następnie wyjechał na kurację do Zakopanego.

27 maja 1919 generał Józef Dowbor-Muśnicki przydzielił go do 3 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 57 pułku piechotyRozkaz dzienny nr 143 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim z 27 maja 1919, § 6, tu oddany do dyspozycji Dowództwa Frontu Północnego. Rozkaz dzienny nr 177 DG SZ w b. zab. pruskim z 30 czerwca 1919, § 16, tu sprostowano brzmienie § 6 w rozkazie dziennym nr 143.. 6 czerwca tego roku został przyjęty do Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim w stopniu porucznikaDekret nr 135 Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej z 6 czerwca 1919 i rozkaz dzienny nr 166 DG SZ w b. zab. pruskim z 19 czerwca 1919, § 11.. W lipcu wyruszył z pułkiem na front. W szeregach tego oddziału walczył początkowo jako dowódca plutonu, później dowódca 11 kompanii (od 14 do 30 października 1919) i w końcu adiutant pułku (od 30 października 1919 do 9 lipca 1920). W międzyczasie (30 października 1919) został przyjęty do Wojska Polskiego z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia porucznika, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do służby czynnej, aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919, poz. 3866.. 11 września 1920 w bitwie pod Kobryniem został ciężko ranny.

26 kwietnia 1921 dowódca 57 pułku piechoty, podpułkownik Zygmunt Rust sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 57 pp na stanowisku adiutanta pułku. W 1921 został przydzielony do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1722. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1922/24. W październiku 1924, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Szefostwa Intendentury Okręgu Korpusu Nr VIII (później 8 Okręgowe Szefostwo Intendentury) w Toruniu na stanowisko referenta. Z dniem 16 kwietnia 1925 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów intendentów w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 18,9 lokatą, z równoczesnym wcieleniem do kadry oficerów służby intendentury i pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 21. lokatą w korpusie oficerów intendentów. W tym samym roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 4 Brygady Ochrony Pogranicza w Czortkowie na stanowisko kierownika służby intendentury. W czerwcu 1930 został przeniesiony z KOP do Kierownictwa Administracji Pieniężnej w siedzibie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko kierownika. Z dniem 31 sierpnia 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. W 1938 pracował w Izbie Skarbowej w Wilnie, w charakterze referendarza. Mieszkał w Wilnie przy ulicy Wielka Pohulanka 31–33 m. 6.

W 1922 zawarł związek małżeński. Miał córkę Marię Janinę (ur. 25 lutego 1923).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3675 Krzyż Walecznych dwukrotnie Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką 25 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Majorowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Oficerowie 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie intendenci Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Oficerowie intendenci z wyższymi studiami wojskowymi Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej