Haide-Bahn – linia trolejbusowa, wówczas zwana gleislose Bahn (kolej bezszynowa), która łączyła północne obrzeża Drezna i jego obecną dzielnicę Klotzsche. Została zbudowana przez drezdeńskiego przedsiębiorcę Carla Stolla i była pierwszą linią wykorzystującą opracowany przez niego system zasilania zwany systemem Stolla. Po Bielatalbahn, Haide-Bahn był drugim systemem trolejbusowym w Saksonii.

W latach 1947–1975 w Dreźnie kursowały trolejbusy ze współczesnym systemem zasilania. mały|Pojazd przygotowany do sezonu zimowego z płozami i zimowymi oponami mały|Model Haide-Bahn w Muzeum Transportu w Dreźnie

Historia Linia trolejbusowa biegła od ówczesnych granic Drezna, przy zajezdni tramwajowej Arsenal, przez las Heide i dzielnicę Klotzsche do gospody Deutsche Eiche, która wówczas położona była na obrzeżach miasta. Koncesja na 10 lat przewidywała, że powstała infrastruktura będzie w przyszłości wykorzystywana przez tramwaje. W 1911 r. trasę tramwaju zbudowano jednak po drugiej stronie ulicy.

Linię trolejbusową otwarto 20 marca 1903 r., a pierwszy kurs miał miejsce 23 marca o godzinie 15:00. Miał on na celu zaprezentowanie działania systemu, dlatego w pokazie uczestniczyli tylko zaproszeni goście i prasa. Aby zademonstrować moc pojedynczego trolejbusu, dołączono do niego przyczepę z orkiestrą dętą na pokładzie. Następnego dnia odbył się pierwszy przejazd z pasażerami. Początkowo na linii kursowały trzy trolejbusy w odstępie 20 minut. W weekendy taka liczba pojazdów okazała się niewystarczająca, więc zbudowano kolejne dwa lub trzy pojazdy, które pozwoliły na kursowanie trolejbusów z częstotliwością równą 10 minut.

Tabor Wszystkich pięć lub sześć trolejbusów wyprodukowano jako ciągniki siodłowe z naczepami pasażerskimi. Czterokołowy ciągnik ze stanowiskiem kierowcy i wyposażeniem elektrycznym posiadał przednią oś skrętną i tylną oś sztywną, napędzaną dwoma silnikami o mocy 15 KM. Naczepa pasażerska opierała się z przodu na tylnych osiach ciągnika, zaś z tyłu miała jedną sztywną oś z dużymi kołami. W sezonie zimowym na koła napędowe ciągnika można było założyć tzw. Eisreifen (lodowe opony), a sztywną oś naczepy zastąpić płozami.

Trolejbusy zasilane były napięciem prądu stałego 550 V za pośrednictwem dwóch przewodów trakcyjnych, po których jeździł odbierak prądu w formie czterokołowego wózeczka. Ponieważ trasa linii była jednokierunkowa, trolejbusy nadjeżdżające z naprzeciwka musiały wymieniać się odbierakami.

Podczas eksploatacji szczególnie problematyczny był pobór prądu poprzez wózeczki, które często spadały z przewodów. Doprowadziło to nawet do czasowego wstrzymania ruchu przez organ dozoru technicznegoList Maxa Schiemanna do Elektrotechnische Zeitschrift, opublikowany w numerze 36 (3 września 1903), s. 735.. Pomimo ulepszeń konstrukcyjnych, słabym punktem linii pozostawały odbieraki prądu.

Likwidacja Linię trolejbusową zamknięto 19 marca 1904 r. po tym jak 29 grudnia 1903 r. główny partner Stolla, firma AEG, rozwiązała z nim kontrakt. Ponieważ rząd rosyjski porzucił plany budowy podobnej linii w Sankt Petersburgu po przegranej wojnie z Japonią, firma Stolla znalazła się w trudnościach finansowych. W maju 1904 r. miała miejsce nieudana, ostatnia próba ratowania linii przez Stolla. Linia została zlicytowana 16 lipca 1904 r., a 18 lipca zastąpiono ją linią omnibusu konnego, a w 1911 r. podmiejską linią tramwajową Arsenal – Klotzsche/Hellera.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Trolejbusy w Niemczech Kategoria:Transport w Dreźnie