Andrzej Sowiński (ps. „Zagłoba”, ur. 17 lipca 1922 w Warszawie, zm. 14 kwietnia 1996 tamże) – polski radiotechnik, elektronik, profesor nauk technicznych, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys Pochodził z rodziny kolejarskiej. Szkołę podstawową i gimnazjum Niklewskiego ukończył w Warszawie, gdzie w 1939 zdał maturę. Był licencjonowanym krótkofalowcem; samodzielnie budował radioodbiorniki. Członek VII Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Gen. Karola Kniaziewicza, walczył ochotniczo w kampanii wrześniowej. Od 1940 był członkiem Związku Walki Zbrojnej (potem Armii Krajowej) pod pseudonimem Zagłoba. Współtwórca batalionu „Zośka” i jednym z przeprowadzających rozpoznanie przed Akcją pod Arsenałem. Za zgodą państwa podziemnego pracował w warszawskich Zakładach Philipsa, gdzie prowadził działalność wywiadowczą. Uczęszczał na tajną Wyższą Szkołę Techniczną, gdzie zetknął się m.in. z Witoldem Pogorzelskim i Mieczysławem Pożaryskim. W powstaniu warszawskim dowodził plutonem. Pięciokrotnie ranny. Odznaczono go wówczas Krzyżem Walecznych.
Po zakończeniu wojny studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej; następnie podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, a potem w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Polskiego Radia. W 1948 ukończył studia z tytułem magistra inżyniera elektryka (specjalność radiotechnika, praca dyplomowa pod kierunkiem prof. Janusza Groszkowskiego). Jego pracą dyplomową było zaprojektowanie konstrukcji i obliczenie parametrów radiostacji Warszawa II.
Dnia 3 stycznia 1949 (kilka miesięcy po uruchomieniu radiostacji Warszawa II) został aresztowany i uwięziony go w X Pawilonie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie był brutalnie przesłuchiwany. Został skazany na piętnaście lat więzienia za działalność konspiracyjną w ZWZ i AK. Wyrok odbywał do 6 listopada 1954, a w 1957 został zrehabilitowany.
Pracował w Zakładach Philipsa (wówczas im. Róży Luksemburg) oraz w Zakładzie Elektroenergetyki Politechniki Wrocławskiej z siedzibą w Warszawie, gdzie był głównym inżynierem, a później, po przekształceniach, pierwszym dyrektorem samodzielnego Zakładu Opracowań i Produkcji Aparatury Naukowej. Od 1958 podjął zatrudnienie w Instytucie Tele- i Radiotechnicznym, gdzie założył Pracownię Miernictwa Cyfrowego. Doszedł tam do stanowiska dyrektora. W 1963 został samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym. Od 1961 wykładał na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Doktoryzował się 31 maja 1966 (praca pt. Optymalizacja częstotliwości powtarzania automatycznych pomiarów cyfrowych). W 1967 wydał książkę Cyfrowa technika pomiarowa, która była pierwszą krajową monografią na ten temat. W 1971 został dyrektorem Przemysłowego Instytutu Elektroniki. W 1976 został profesorem nauk technicznych. W 1991 wydał monografię Automatyczne testowanie w mikroelektronice. Był redaktorem naczelnym czasopism Prace PIE oraz serii Elektronizacja. W 1989 podjął pracę w Instytucie Łączności w Miedzeszynie (do 1992 był jego sekretarzem naukowym).
Opublikował około 80 artykułów i referatów konferencyjnych oraz sześć monografii.
Członkostwo Był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji, Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej Polskiej Akademii Nauk, członkiem SEP (od 1946) i członkiem jego prezydium zarządu głównego. Od 1972 r. był członkiem Institute of Electrical and Electronics Engineers, w tym członkiem założycielem jego polskiej sekcji. Od 1979 do 1983 przewodniczył tej sekcji. Otrzymał The IEEE Centennial Medal.
Zainteresowania naukowe metrologia i jej wykorzystanie w dziedzinie techniki cyfrowej, tworzenie modeli i prototypów woltomierzy i omomierzy cyfrowych, przetworników analogowo-cyfrowych i komutatorów, co wykorzystano w Zakładach Telpod, natomiast wolto-omomierz cyfrowy wdrożono do małoseryjnej produkcji w Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Tele- i Radiotechnicznego we Wrocławiu, urządzenia testujące dla mikroelektroniki i komputerowe systemy pomiarowe, urządzenia do montażu półprzewodników.
Odznaczenia Otrzymał: Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Honorową Odznakę SEP (dwa razy), Złotą Honorową Odznakę Naczelnej Organizacji Technicznej (dwa razy), Medal SEP im. Mieczysława Pożaryskiego, Medal SEP im. Janusza Groszkowskiego, Honorowa Złota Odznaka za Zasługi dla Warszawy (najbardziej przez niego ceniona, co podkreślał w wystąpieniach).
Przypisy
Kategoria:Polscy elektrycy Kategoria:Polscy metrolodzy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze batalionu Zośka Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1996