Benedykt Kubicki (lit. Benedyktas Kubickis, ros. Кубицкий, Бенедикт Наполеонович; ur. 21 marca 1874 w Święcianach, zm. 18 lutego 1951 w Łodzi) – polski malarz, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie.
Życiorys W młodości Benedykt Kubicki zdał egzamin czeladniczy na cukiernika. W latach 1884–1886 uczęszczał do szkoły Cebrowskiego w Wilnie, następnie uczył się w domu oraz w szkole rysunkowej Trutniewa. W 1888 rozpoczął naukę w szkole przy Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Petersburgu, w której w trakcie nauki zdobył 2 nagrody: II nagrodę za rzeźbę w 1889 oraz nagrodę księcia Oldenburgskiego za drzeworyt w 1891.
Następnie edukował się na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, na której naukę zakończył w 1897 prawdopodobnie w wyniku uczestnictwa w strajkach studenckich. Świadectwo nauczyciela szkół średnich wydane przez ASP w Petersburgu uzyskał dopiero w 1901. W 1897 wyjechał na studia do Monachium, gdzie uczył się u Antona Ažbego i Simona Hollósego i Stanisława Grocholskiego. Następnie w 1898 wyjechał na studia do Włoch, a następnie wraz z Hollósym i innymi jego studentami wyjechał na studia plenerowe na Węgrzech do miejscowości Nagybanya (późn. Baia Mare). Artysta na Węgrzech uczestniczył w wystawach w Budapeszcie, gdzie na wystawie Plastyka zakupiono jego obraz Suchotnica. Następnie jego prace były również wystawiane w Monachium i Petersburgu.
W późniejszym okresie zamieszkał w Paryżu – tam podjął pracę w Muzeum Przemysłu Artystycznego, i zaprojektował panneau dekoracyjne dla rosyjskich pawilonów na Wystawie Światowej w 1900. W latach 1901–1919 mieszkał w Taganrogu, gdzie pracował jako nauczyciel rysunku w wyższej szkole handlowej oraz prowadził własną szkołę malarstwa w Petersburgu, uczestnicząc w tym okresie w wystawach malarskich w Moskwie, Petersburgu i Wilnie oraz udzielając się społecznie – był współtwórcą muzeum miejskiego im. Antona Czechowa. Ponadto tworzył scenografie do przedstawień szkolnych oraz dla teatralnych zespołów amatorskich. W 1905 namalował sztandar dla robotników uczestniczących w rewolucji 1905 roku, a w 1919 zaangażował się w ochronę zabytków Taganrogu podczas rewolucji październikowej.
Po rewolucji jako repatriant zamieszkiwał barak dla repatriantów na Powązkach, gdzie odnalazł go jego znajomy – Ferdynand Ruszczyc, który zaproponował mu pracę na Uniwersytecie Wileńskim. Kubicki przystał na propozycję Ruszczyca i zamieszkał w Wilnie, gdzie w latach 1919–1939 prowadził zajęcia z malarstwa na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. W 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i prowadził katedrę malarstwa portretowego, a od semestru 1926/1927 prowadził również projektowanie i wykonywanie kilimów. W tym okresie był również członkiem Stowarzyszenia Artystów Plastyków Wileńskich i uczestniczył w wystawach malarskich, m.in. w 1928 w Wystawie Regionalnej w Wilnie i w 1929 w Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Swoje obrazy wystawiał również w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Planując 1 września 1939 przejść na emeryturę uprzednio przeprowadził się do rodzinnych Święcian, lecz w wyniku obawy odcięcia od bliskich podczas II wojny światowej przebywał w Wilnie. Benedykt Kubicki w 1945 jako repatriant przeprowadził się do Łodzi. Mimo propozycji podjęcia pracy pedagogicznej, ze względu na zaawansowaną chorobę serca, nie podjął się jej. Zmarł w Łodzi, gdzie został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza.
W 2022 prace Benedykta Kubickiego weszły do domeny publicznej.
Życie prywatne Benedykt Kubicki był synem cukiernika Napoleona Kubickiego oraz Emilii z domu Gloger, małżeństwo oprócz Benedykta, miało drugiego syna – Eugeniusza. Żoną Benedykta Kubickiego była Maria z domu Pikiel (ślub w 1901), z którą miał trzy córki: Weronikę, Halinę i Ludmiłę. W domu rodzina Kubickich posługiwała się językiem polskim.
Malarstwo Benedykt Kubicki był głównie portrecistą malującym głównie portrety pojedyncze i zbiorowe. Obrazy Kubickiego znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, muzeum w Taganrogu oraz Muzeum Sztuki w Wilnie.
Obrazy thumb|Benedykt Kubicki, Portret Ferdynanda Ruszyca, 1932 Portret rodziny senatora S. Iwanowa (1897) Kalwaria (1897) Cyganiątko (1898) Portret rodziny Solskich (1900) Portret brata Wilhelma (1900) Portret bratowej Marii Kubickiej (1900) Portret matki (1902) Portret babki z wnuczką (1902) Portret teściowej Marii Pikiel (1903) Brzozy (1908) Autoportret (1902, 1934) Portret żony (1903, 1914) Portret córki Haliny (1907, 1914) Portret Eugeniusza Garszyna (1912) Portret St. Białasa (1923) Portret córki Ludmiły (1925) Portret M. Siedleckiego (1921) Portret prorektora Uniwersytetu Wileńskiego Józefa Ziemackiego (portret pośmiertny, 1926) Portret Alfreda Dauna (1924-1926) Portret prof. St. Władyczki (1928) Portret K. Dauna (1928) Portret Ferdynanda Ruszyca (1932) Portret A. Bogusławskiego Portret artystki Mieńszykowowej Portret artysty Ławrowa
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Ludzie związani z Taganrogiem Kategoria:Ludzie urodzeni w Święcianach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Polscy portreciści Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu Kategoria:Pochowani w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi