Witold Skuratowicz (ur. 15 września 1907 w Baku, zm. 19 listopada 1979 w Warszawie) – polski dyplomata, arabista, reprezentant PRL w Sudanie (1958–1960) i Libanie (1960–1965).
Życiorys Syn Ignacego, farmaceuty i właściciela apteki oraz Stanisławy z Kowalskich, działaczki społecznej, organizatorki tajnego nauczanie języka polskiego i historii na terenie dzisiejszej Ukrainy. W 1911 rodzina przeniosła się do Kijowa.
W 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej Witold Skuratowicz opuścił Kijów. Kształcił się w gimnazjum w Bydgoszczy. W 1928 zdał maturę w Pińsku. Jego ojciec pracował tam jako farmaceuta, a matka uczyła w gimnazjum. Po odbyciu służby wojskowej (1928--1929) studiował od 1933 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Nauk Ekonomiczno-Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej, gdzie uzyskał absolutorium (1937). Należał wówczas do Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej (ZPMD) oraz Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Później był członkiem Związku Seniorów Organizacji Młodzieży Narodowej. W 1937 rozpoczął pracę w Spółdzielni Pracy „Grupa Techniczna”, którą założyli jego koledzy z ZPMD oraz działacze Centralnego Związku Młodzieży Wiejskiej „Siew”.
Latem 1939 został zmobilizowany i jako porucznik rezerwy brał udział w kampanii wrześniowej w grupie operacyjnej „Polesie”. Od 6 października 1939 do końca wojny przebywał w niewoli niemieckiej, w tym w Oflagu II C Woldenberg. Rozpoczął wówczas naukę języka arabskiego, początkowo pod kierunkiem Kazimierza Michałowskiego.
W 1945 początkowo powrócił do „Grupy Technicznej”, gdzie objął stanowisko dyrektora administracyjnego. 1 października 1945 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych na stanowisku radcy w Departamencie Politycznym. Od stycznia 1946 do 30 września 1948 kierował Wydziałem Konsularnym Poselstwa w Kairze. Jednocześnie dokształcał się w zakresie arabskiego w Instytucie Języków Wschodnich przy Uniwersytecie Amerykańskim w Kairze. Po powrocie do centrali na stanowiskach radcy, starszego radcy i naczelnika wydziału. W tym czasie prowadził także lektorat języka arabskiego na Uniwersytecie Warszawskim.
Od października 1958 do 17 września 1960 reprezentował Polskę jako chargé d’affaires w Sudanie. Początkowo miał stopień I sekretarza, a od 1959 radcy ambasady w Chartumie. Owocem tego pobytu była także kwerenda na temat Sudanu, wykonana we współpracy z Sudan Political Society oraz Polakami zaczepionymi w miejscowej elicie, która zaowocowała wydaną później monografią. 17 września 1960 został posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Libanie, a od 4 stycznia 1963 ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym. Od 1964 dodatkowo akredytowany był w Kuwejcie i Jordanii. Do jego sukcesów należało uruchomienie linii lotniczej Warszawa-Bejrut. 19 maja 1965 zakończył misję w Bejrucie. Następnie był ekspertem rzeczoznawcą ds. Bliskiego Wschodu w Departamencie V, a od 1968 kierownikiem Wydziału 3 Departamentu V. 30 listopada 1969 przeszedł na własny wniosek na emeryturę. Od 1966 do 1974 prowadził na Uniwersytecie Warszawskim wykłady dotyczące problematyki państw arabskich.
Autor haseł w encyklopediach i słownikach. Publikował artykuły popularnonaukowe (m.in. w „Przeglądzie Orientalistycznym”, „Kontynentach”, „Argumentach”, „Polityce”) oraz prace naukowe. Monografię na temat Syrii, którą napisał razem z synem, określano jako pionierską i bogatą faktograficznie.
Życie prywatne Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 39-2-4).
W latach 1945–1952 jego żoną była Władysława z domu Henius. Miał syna Jerzego (ur. 1946), ekonomistę. Od 1954 jego żoną była Maria Zenobia z Lesnobrodzkich (1907–1994), primo voto Dawidczyńska, bibliotekarka MSZ.
Jego stryjem był generał Piotr Skuratowicz, ofiara zbrodni katyńskiej zamordowana w Charkowie. Siostra Anna (ur. ok. 1922) została w 1941 rozstrzelana w Palmirach.
Ordery i odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi (19 lipca 1946)Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1946 r. o odznaczeniach pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych na placówkach zagranicznych () „za zasługi na polu ogólno-państwowej pracy”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (20 lipca 1955)Lista osób odznaczonych "Medalem 10-lecia Polski Ludowej" () – Uchwała Rady Państwa z dnia 20 lipca 1955 r. nr 0/1314 – na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Order Cedru z Gwiazdą, Liban
Publikacje książkowe
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wolnej Wszechnicy Polskiej Kategoria:Ambasadorowie Polski w Libanie Kategoria:Ambasadorowie Polski w Sudanie Kategoria:Ambasadorowie PRL Kategoria:Członkowie Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Konsulowie Polski Ludowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Baku Kategoria:Ludzie związani z Bejrutem Kategoria:Ludzie związani z Chartumem Kategoria:Ludzie związani z Kairem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Cedru Kategoria:Polscy arabiści Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Porucznicy II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych (Polska Ludowa) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1979