Hans Schmidt (ur. 23 grudnia 1893 w Fürth, zm. 31 stycznia 1971 tamże) – niemiecki piłkarz grający na pozycji pomocnika, reprezentant kraju, trener.
Hans Schmidt w trakcie kariery piłkarskiej zyskał pseudonim Bumbes oraz Bumbas (pseudonim miał zyskać z czasów szkolnych, kiedy podczas jednego z meczów został tak mocno trafiony przez przeciwnika, po czym publiczność krzyknęła: „Patrzcie, Mały Bąk!” (dialekt frankoński. Kleiner Bumbes). Jeden z najbardziej utytułowanych ludzi w historii niemieckiej piłki nożnej. Reprezentował barwy SpVgg Fürth (mistrzostwo Niemiec, mistrzostwo Niemiec południowych, Puchar Niemiec południowych), FC Nürnberg (trzykrotne mistrzostwo Niemiec, dwukrotne mistrzostwo Niemiec południowych, Puchar Niemiec południowych, trzykrotne mistrzostwo Bawarii).
W trakcie kariery piłkarskiej miał niezwykłą zdolność do walki i silnej woli, a także zachęcał do tego swoich kolegów z drużyny. Taką podstawę przekazywał jako trener, swoim zawodnikom jako podstawę sukcesu.
Jako trener prowadził Schwarz-Weiß Essen, Schalke Gelsenkirchen (trzykrotne mistrzostwo Niemiec, Puchar Tschammera), dwukrotnie FC Nürnberg (mistrzostwo Oberligi południowej), VfR Mannheim (mistrzostwo Niemiec), Borussię Dortmund (mistrzostwo Oberligi zachodniej), SpVgg Fürth, Jahn Regensburg, TV Pfronten oraz Bayern Kickers Norymberga.
Kariera piłkarska SpVgg Fürth Hans Schmidt przygodę z piłką nożną rozpoczął w 1906 roku. W 1910 roku rozpoczął karierę piłkarską w SpVgg Fürth, w którym grał do 1919 roku oraz łączył karierę piłkarską z pracą sprzedawcy zabawek. W latach 1911–1913 oraz w 1914 roku trenerem Koniczynek był Anglik – William Townley, który miał duży wpływ na rozwój kariery Schmidta. W sezonie 1911/1912 dzięki wygraniu rozgrywek okręgu wschodniego awansował z klubem do rundy finałowej mistrzostw Niemiec południowych, w której klub zakończył swój udział na 3. miejscu, natomiast w sezonie 1913/1914 Koniczynki mające w składzie takich zawodników jak m.in.: Karl Burger, Karl Franz, Julius Hirsch, Fritz Weicz, Georg Wellhöfer, Georg Wunderlich, zdobyły mistrzostw Niemiec południowych, dzięki czemu awansował do rundy finałowej mistrzostw Niemiec, w której Koniczynki triumfowały po wygranej 31 maja 1914 roku w finale 3:2 po dogrywce z VfB Lipsk, rozegranym na Victoria 96-Platz w Magdeburgu, a w Schmidt 138. minucie meczu dostał czerwoną kartkę (mecz trwał 160 minut), a SpVgg Fürth dzięki doskonałej technicznej grze z płaskim podaniem, stał się ulubionym klubem wielu kibiców w Cesarstwie Niemieckim, a mecz obejrzało 6 000 widzów.
William Townley został uhonorowany założycielem południowoniemieckiej szkoły, a sam Schmidt uważał go za swojego mentora, podziwiał technikę, z jaką demonstrował każde ćwiczenie. Pochodzący w Blackburn wprowadził udoskonalenia techniczne, poprawił prowadzenie piłki, umożliwił ćwiczenie kombinacji ruchów i ataków oraz wprowadził płaskie podanie gra. Wszystko to było nietypową treścią treningową dla niemieckich drużyn piłkarskich. Schmidt powiedział o nim:
Schmidt uczył się także od niego treningu taktycznego, systematycznego treningu i dyscypliny niezbędnej do uprawiania sportu wyczynowego, w tym zdrowego odżywiania i stylu życia.
Po wybuchu I wojny światowej rozwój piłki nożnej został zahamowany, a Schmidt służył w 19. Bawarskim Pułku Piechoty króla Włoch – Wiktora Emanuela III w Erlangen na froncie zachodnim, a także otrzymał kilka nagród. W czasie działań wojennych zginęli klubowi koledzy Schmidta: Karl Franz, Hans Jakob, Sebastian Seidel i Fritz Weicz.
W sezonie 1917/1918 zdobył z klubem Puchar Niemiec południowych.
TV 1860 Fürth W 1919 roku, tuż po zakończeniu I wojny światowej, został zwolniony ze stopnia sierżanta oraz przeszedł do TV 1860 Fürth, z którym w sezonie 1920/1921 awansował do Kreisligi okręgu Bawaria Północna, w której grał przeciwko m.in.: FC Nürnberg, SpVgg Fürth. W tym okresie nastąpił przełom piłki nożnej jako sportu masowego.
Na początku Republiki Weimarskiej, w DFB odnotowano wysoki wzrost liczby piłkarzy. Przed wybuchem I wojny światowej było zarejestrowanych 190 000 piłkarzy, jednak 1 stycznia 1920 roku było zarejestrowanych 470 000 piłkarzy, a na początku 1921 roku było już zarejestrowanych 750 000 piłkarzy. W tym samym czasie niektóre kluby sportowe rozwinęły się w duże firmy liczące ponad 1 000 członków. Dopiero wprowadzenie 8-godzinnego dnia pracy w wielu rejonach 23 listopada 1918 roku oraz tzw. czystego rozwodu (podziału piłki nożnej z innymi dyscyplinami sportu w latach 1923–1924), umożliwiło bardziej hojne spędzanie wolnego czasu i przyczyniło się do znacznego rozwoju piłki nożnej.
FC Nürnberg W marcu 1922 roku został zawodnikiem FC Nürnberg, który w tamtym czasie należał do najlepszych niemieckich klubów piłkarskich, a Schmidt wraz z innymi zawodnikami klubu, takimi jak m.in.: Hans Kalb, Anton Kugler, Heinrich Stuhlfauth, Heinrich Träg stanowił o sile reprezentacji Niemiec oraz pracował w klubie jako karczmarz. Debiut w Der Club zaliczył 5 marca 1922 roku w meczu towarzyskim z TV 1860 Schweinau. Z powodu kontuzji nie wystąpił w dwóch meczach finałowych mistrzostw Niemiec 1922: 18 czerwca 1922 roku na Grunewaldstadion w Berlinie (2:2 p.d. – przerwany w 189. minucie z powodu ciemności) oraz 6 sierpnia 1922 roku w powtórzonym meczu na Probstheidaer Stadion w Lipsku (1:1 p.d.) z Hamburgerem SV. Tytuł początkowo przyznano drużynie Rothosen, jednak po protestach (z klubie FC Nürnberg mecz kończyło zaledwie 7 zawodników), drużyna zrzekła się tytułu i tym samym triumfatora na rok 1922 nie wyłoniono.
Jednak już w następnych meczach finałowych stanowił o sile klubu, który trzykrotne zdobył mistrzostwo Niemiec (1924 – wygrana 2:0 z Hamburgerem SV w finale rozegranym 9 czerwca 1924 roku na Deutsches Stadion w Berlinie (30 000 widzów), 1925 – wygrana 1:0 po dogrywce z FSV Frankfurt w finale rozegranym 7 czerwca 1925 roku na Waldstadion we Frankfurcie nad Menem (40 000 widzów), 1927 – wygrana 2:0 z Herthą Berlin w finale rozegranym 12 czerwca 1927 roku na Deutsches Stadion w Berlinie (50 000 widzów), w którym stoczył zacięty pojedynek z pomocnikiem Herthy Berlin – Hanne Sobekiem). Zdobył także z klubem dwukrotne mistrzostwo (1924, 1927) oraz wicemistrzostwo Niemiec południowych (1925), Puchar Niemiec południowych (1924), trzykrotne mistrzostwo (1924, 1925, 1927) oraz dwukrotne wicemistrzostwo Bawarii (1926, 1928). W klubie wraz z Hansem Kalbem oraz Carlem Rieglem tworzył jeden z najlepszych w tamtym okresie trio pomocników. Z klubu odszedł w 1928 roku po rozegraniu w nim 297 meczów (w tym 13 w meczach finałowych mistrzostw Niemiec), w których zdobył 30 goli.
ASV Nürnberg Następnie w sezonie 1928/1929 był grającym trenerem występującego w regionalnej lidze Bawarii Północnej ASV Nürnberg (3. miejsce), po czym zakończył piłkarską karierę.
Kariera reprezentacyjna Hans Schmidt w latach 1913–1926 rozegrał 16 meczów w reprezentacji NiemiecHans Schmidt w bazie RSSSF.com , w której zadebiutował 18 maja 1913 roku we Fryburgu Bryzgowijskim w przegranym 1:2 meczu towarzyskim z reprezentacją Szwajcarii, jednak dopiero w latach 20., kiedy został zawodnikiem FC Nürnberg, stał się ważnym zawodnikiem drużyny Die Mannschaft.
Ostatni mecz w reprezentacji Niemiec rozegrał 12 grudnia 1926 roku w Monachium w przegranym 2:3 meczu towarzyskim z reprezentacją Szwajcarii, w którym ostatni mecz w reprezentacji Niemiec rozegrał również Otto Harder. Jest najczęściej grającym zawodnikiem reprezentacji Niemiec z reprezentacją Szwajcarii.
Występował również w reprezentacji Niemiec Południowych, z którą dwukrotnie zdobył Bundespokal: w 1922 roku po wygranej w finale 7:0 z reprezentacją Niemiec Północnych, rozegranym 5 marca 1922 roku na TV-Platz w Hamburgu oraz w 1926 roku po wygranych dwóch meczach finałowych z reprezentacją Niemiec Zachodnich: 2:1 4 października 1925 roku na VfB-Stadion w Lipsku oraz 7:2 4 lipca 1926 roku na Müngersdorfer Stadion w Kolonii, a także Kampfspielpokals 1922 po wygranej 4:1 w finale w reprezentacją Niemiec Zachodnich w Berlinie.
Kariera trenerska Wczesna kariera Hans Schmidt jeszcze w trakcie kariery piłkarskiej był grającym trenerem występującego w regionalnej lidze Bawarii Północnej ASV Nürnberg w sezonie 1928/1929, w którym klub zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu. W latach 1931–1933 trenował Schwarz-Weiß Essen, z którym w sezonie 1931/1932 zajął 1. miejsce w Grupie 1 Bezirksligi okręgu Zagłębia Ruhry, jednak w decydujących meczach przegrał rywalizację z Schalke Gelsenkirchen 2:4. Natomiast w sezonie 1932/1933 zajął 2. miejsce w Grupie 1 Bezirksligi okręgu Zagłębia Ruhry, mając 2 punkty straty do SVg Höntrop, ale za to zdobył Puchar Niemiec zachodnich, po wygranej 3:1 w finale z VfL Benrath (Berg/Mark).
Schalke Gelsenkirchen 15 sierpnia 1933 roku, po zdobyciu wicemistrzostwa Niemiec (przegrana w finale 3:0 z Fortuną Düsseldorf 11 czerwca 1933 roku na Müngersdorfer Stadion w Kolonii) oraz zwolnieniu Kurta Otto z funkcji trenera Schalke Gelsenkirchen (był oskarżany o „brak opanowania drużyny”), władze klubu, którego prezesem był wówczas Fritz Unkel, zatrudniły Schmidta (uważany przez władze Schalke Gelsenkirchen za „twardego psa”) na stanowisku trenera drużyny Królewsko-Niebiesckich, która pod jego wodzą była jedną z najlepszych niemieckich drużyn piłkarskich lat 30. Pod wodzą Schmidta gra kombinacyjna Królewsko-Niebiesckich, która była oparta na pierwszorzędnej technice, była już na wysokim poziomie, a także niezbędną wytrwałość, dyscyplinę i konsekwencję. Mimo swojej „zrzędliwości” i władczego charakteru, miał autorytet wśród zawodników, a także odkrył talent zawodników, takich jak m.in.: Walter Berg, Rudolf Gellesch, Hans Klodt, Ernst Kuzorra, Ernst Poertgen, Fritz Szepan, Otto Tibulsky, Adolf Urban – reprezentanci III Rzeszy. Codzienne treningi prowadzone przez Schmidta były jak na tamte czasy bardzo profesjonalne, jego wymagania wobec zawodników, że najwyższe cele można osiągnąć tylko dzięki dyscyplinie i intensywnej pracy biegowej, opierało się na jego wieloletniej udanej praktyce, a mniej na teorii treningu i taktyki. Przypisuje mu się również rozwój zagrania pn. top spin na bardziej dokładny, szybszy i potężny. Do tej pory była to bardziej seria podwójnych podań, ale teraz stała się wyrafinowaną taktyką, rozszerzoną na trzech i czterech drugorzędnych zawodników.
Królewsko-Niebiescy pod wodzą Schmidta 5-krotnie z rzędu wygrywała rozgrywki Gauligi Westfalen (Mistrzostwo Gauligi Westfalen: 1934, 1935, 1936, 1937, 1938), dzięki czemu za każdym razem awansowała do rundy finałowej mistrzostw Niemiec, w których triumfowali trzykrotnie (193415.08.2004: Vor 71 Jahren trat Schalkes erster Meistertrainer "Bumbas" Schmidt sein Amt an [data dostępu: 2004-08-15] , 1935, 1937), zdobyła wicemistrzostwo Niemiec (1938), zajęli 3. miejsce (mistrzostwach Niemiec: 1936), a także zdobyli Puchar Tschammera 1937, a także dwukrotnie dotarli do finału Pucharu Tschammera (1935, 1936).