Bernard Adolf Blaut, ps. „Długopis”, „Dziadek” (ur. 3 stycznia 1940 w Otmęcie, zm. 19 maja 2007 w Warszawie) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski.
Kariera Był zawodnikiem Budowlanych Gogolin, Odry Opole (1958–1961), Legii Warszawa (1962–1972) i FC Metz (FRA) (1973–1974).
W 1955 roku Bernard Blaut zwyciężył wraz ze Strzałą Gogolin w wojewódzkich zawodach tzw. „dzikich drużyn”, organizowanych przez „Trybunę Opolską”. Podczas turnieju zwrócił uwagę trenera Odry Opole Teodora Wieczorka, który doprowadził do jego transferu do klubu. W barwach Odry Blaut rozpoczął karierę ligową i w późniejszych latach został wybrany do jedenastki 60-lecia Odry Opole.
W 1961 Blaut trafił do jednostki wojskowej w Zgorzelcu, celem odbycia zasadniczej służby wojskowej. Następnie został przydzielony do warszawskiej Legii, gdzie rozegrał 12 sezonów (236 meczów, 30 bramek), dwukrotny Mistrz Polski (1969, 1970), dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966).
Pod koniec 1972 otrzymał zgodę na wyjazd zagraniczny, stając się jednocześnie pierwszym piłkarzem Legii, który został wyjechał na Zachód.
Reprezentant Polski w 36 meczach (w latach 1960–1971), zdobywca trzech bramek – pierwszą zdobył w Szczecinie 4 września 1963 w meczu towarzyskim przeciwko Norwegii, kapitan drużyny zarówno w klubie, jak i reprezentacji. Piłkarz nazywany był często „polskim Nettą”.
Kariera trenerska to praca z młodzieżą Legii Warszawa, Hutniku Warszawa, Jagiellonii. Działacz PZPN. Od połowy 1983 roku do finałów Mistrzostw Świata w Meksyku 1986 asystent trenera reprezentacji Polski Antoniego Piechniczka (w 1985 prowadził Polskę w meczu z Czechosłowacją). Pracował jako trener za granicą – w Tunezji, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, od 1990 przez 3 miesiące był trenerem ZEA.
Został pochowany na cmentarzu Wolskim w Warszawie.
Starszy brat Zygfryda, także piłkarza, reprezentanta Polski i trenera.
Kontrowersje W 1964, po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej, Blaut zamierzał pozostać w Legii Warszawa w ramach służby nadterminowej i odmówił powrotu do Odry Opole. W konsekwencji został objęty dwuletnią karencją (dyskwalifikacją). Kara została uchylona po przedstawieniu przez zarząd WKS Legia zaświadczenia o podjęciu przez zawodnika studiów w Wojskowej Akademii Technicznej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
Kategoria:Ludzie związani z Krapkowicami Kategoria:Piłkarze FC Metz Kategoria:Piłkarze Legii Warszawa Kategoria:Piłkarze Odry Opole Kategoria:Polscy działacze piłkarscy Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Zjednoczonych Emiratów Arabskich w piłce nożnej mężczyzn Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wolskim w Warszawie Kategoria:Kapitanowie reprezentacji Polski