Marcin Mokry (ur. 10 stycznia 1980 w Gliwicach) – polski poeta. Zadebiutował w 2017 roku tomem czytanie. Pisma. Od 2019 roku współtwórca projektu kulturalno-społecznego „Dings”. Kurator sceny literackiej Slot Art Festival. Mieszka na Podlasiu.
Nagrody i wyróżnienia Nagroda Literacka Gdynia 2026 w kategorii poezja za Solarysze nominacja do Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius 2026 za Solarysze nominacja do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy 2026 za Solarysze Nagroda Literacka Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego 2022 w kategorii Książka roku za żywe linie nowe usta nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia 2020 w kategorii poezja za Świergot nagroda w konkursie Polish Graphic Design Awards w kategorii „Beletrystyka, publicystyka, reportaż” w 2020 za tom Świergot III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Artura Fryza 2018 na najlepszy poetycki debiut książkowy roku 2017 za czytanie. Pisma dwukrotna nominacja do Nagrody Głównej Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina (XXI edycja w 2015 - Nagroda Publiczności i XXII edycja w 2016 - Nagroda Specjalna za projekt tomu czytanie. Pisma)
Twórczość Twórczość Marcina Mokrego charakteryzuje się eksperymentowaniem z formą i językiem, nawiązującym do tradycji awangardowej oraz poszukiwań intermedialnych.
Tom "czytanie. Pisma" (2017) stanowi debiut poetycki, oparty na obróbce i redukcji istniejących treści, których wynikiem są specyficzne formy językowo-wizualne. Cechuje go minimalistyczna poetyka, akcentująca materialność tekstu oraz kolażowa struktura kompozycyjna, wynikająca z aktywnej lektury różnorodnych źródeł. Efektem tych zabiegów są niepokojące układy słów oraz puste przestrzenie. W tomie dostrzegalne jest połączenie tekstocentryzmu z zaangażowaniem, a typografia odznacza się precyzyjnym opracowaniem formalnym.
"Świergot" (2019), to bardziej dojrzały i spójny projekt poetycki, określany jako "partytura poematu". Łączy on perspektywę intymnych zapisków o ojcostwie z historią powszechną, szczególnie w kontekście wojny w Bośni i Zagłady. Kluczową rolę odgrywają w nim elementy wizualne (rozstrzelone słowa, indeksy nazw geograficznych) oraz dźwiękowe, nadające mu intermedialny charakter. Tom porusza temat troski o dzieci oraz traumy historyczne, a jego struktura sprzyja dekonstrukcji ustalonych form pamięci. W interpretacji Adama Lipszyca "Świergot" stanowi radykalne otwarcie polskiej pamięci zbiorowej, konfrontujące osobiste z historycznym i rozbijające skostniałe sposoby jej ujmowania. Jego poetyka rezonuje ze sposobem percepcji świata w spektrum autyzmu, uwypuklając szczegóły i detale jako nośniki pamięci.
Tom "żywe linie nowe usta" (2021) podejmuje twórczy dialog z awangardą, w sposób szczególny nawiązując do dorobku Tadeusza Peipera. Kluczowym elementem książki jest fikcyjna postać Janusza Zimnego, identyfikującego się z Peiperem, oraz komentarze jego opiekuna, tworzące narrację zbliżoną do literackiego mockumentu. Wiersze cechują się konkretystycznym podejściem do formy, ujawniającym psychosomatyczne źródła ekspresji poetyckiej. "Żywe linie nowe usta" podejmują problematykę tożsamościowej porażki Peipera, co wyraża się poprzez fragmentaryczny i zaburzony język poetycki. Tom ten można odczytywać jako "poemat dermatologiczny", eksplorujący zmysł dotyku oraz relacje między cielesnością a mechanizmami władzy.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Gliwicach Kategoria:Polscy poeci