Sawa Atanasow Mutkurow (, ur. 16 grudnia 1852 w Tyrnowie, zm. 15 marca 1891 w Neapolu) – bułgarski i rosyjski wojskowy i polityk, generał major, minister wojny Carstwa Bułgarii (1887–1891).
Życiorys Syn Atanasa Mutkurowa. Po ukończeniu szkoły w rodzinnym Tyrnowie uczył się w szkole medycznej w Stambule, a następnie w szkole dla junkrów w Odessie. Od 1872 służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Uczestnik wojny rosyjsko-tureckiej (1877-1878) jako dowódca kompanii 64 mińskiego pułku piechoty. Po zakończeniu wojny dowodził kompanią w milicji Rumelii Wschodniej.
Od 1881 pełnił funkcje naczelnika kancelarii wojskowej, dyrektora administracyjnego milicji, a wreszcie oficera sztabowego w milicji rumelijskiej. W 1885 uczestniczył w działaniach na rzecz zjednoczenia Księstwa Bułgarii i Rumelii Wschodniej. Powiadomił księcia Aleksandra Battenberga o planowanym wystąpieniu w Rumelii Wschodniej i otrzymał od niego deklarację poparcia dla zjednoczenia. Po przejęciu kontroli nad Płowdiwem Mutkurow znalazł się w składzie tymczasowego rządu Bułgarii Południowej, zanim ta została zjednoczona z Księstwem Bułgarii.
W czasie wojny serbsko-bułgarskiej 1885 objął dowództwo oddziału ochotników z Tyrnowa i Szumenu. W działaniach w rejonie Pirotu dowodził 2 dywizją piechoty, a następnie objął dowództwo 5 brygady piechoty i komendę nad garnizonem płowdiwskim. W 1886 wystąpił przeciwko organizatorom buntu oficerów prorosyjskich, skierowanego przeciwko Aleksandrowi Battenbergowi. Wtedy zaczął bliską współpracę ze Stefanem Stambołowem, a wierne mu oddziały przeprowadziły akcję aresztowania spiskowców.
W sierpniu 1886 został jednym z trzech regentów Bułgarii (wspólnie ze Stefanem Stambołowem i Petko Karawełowem). Po przejęciu władzy przez księcia Ferdynanda, Mutkurow otrzymał tekę ministra wojny w gabinecie Stefana Stambołowa, które sprawował przez cztery lata. W tym czasie dokonał przezbrojenia armii bułgarskiej, która otrzymała karabiny Mannlicher wz. 1886.
W lutym 1891 awansowany na stopień generalski. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia przeszedł w stan spoczynku i wyjechał na kurację do Neapolu, gdzie zmarł. Pochowany w Cerkwi Świętego Spasa w Sofii.
Był żonaty (żona Mara), miał dwoje dzieci.
Awanse podporucznik (Подпоручик) (1872) porucznik (Поручик) (1876) kapitan (капитан) (1881) major (Майор) (1883) podpułkownik (Подполковник) (1886) pułkownik (Полковник) (1887) generał major (Генерал-майор) (1891)
Odznaczenia Order Waleczności 1. i 4. st. II klasy Order Świętego Aleksandra I stopnia i II stopnia z mieczami Order za Zasługi srebrny Order Świętego Stanisława IV st. Order Świętej Anny IV st.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni wojskowych Kategoria:Bułgarscy generałowie Kategoria:Bułgarscy ministrowie wojny Kategoria:Ludzie urodzeni w Wielkim Tyrnowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Waleczności (Bułgaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1852 Kategoria:Zmarli w 1891 Kategoria:Bułgarscy regenci