thumb|Francesco Rosi thumb|Federico Fellini thumb|Nanni Moretti thumb|Marco Bellocchio David di Donatello dla najlepszego reżysera (wł. David di Donatello per il miglior regista) – nagroda filmowa przyznawana corocznie jako jedna z głównych kategorii w ramach włoskich nagród filmowych David di Donatello. Wręczana jest już od pierwszej edycji ich przyznawania, a nie przyznano jej jedynie raz – w roku 1958. Praktykę ogłaszania również twórców nominowanych do tego wyróżnienia wprowadzono od 1981.
Największą liczbę nagród (sześć) zdobył reżyser Francesco Rosi. Po cztery nagrody otrzymali Mario Monicelli i Giuseppe Tornatore. Natomiast największą liczbę nominacji do tej nagrody (osiem) zdobył Marco Bellocchio. Siedem razy nominowano takich twórców, jak Federico Fellini i Nanni Moretti.
Laureaci i nominowani Laureaci nagrody zostali zaznaczeni poprzez wytłuszczenie.
Lata 1956–1959 1956: Gianni Franciolini – Rzymskie opowieści (Racconti romani) 1957: Federico Fellini – Noce Cabirii (Le notti di Cabiria) 1958: nagrody nie przyznano 1959: Alberto Lattuada – Burza nad stepem (La tempesta)
Lata 1960–1969 1960: Federico Fellini – Słodkie życie (La dolce vita) 1961: Michelangelo Antonioni – Noc (La notte) 1962: Ermanno Olmi – Posada (Il posto) 1963: Vittorio De Sica – Więźniowie z Altony (I sequestrati di Altona) 1964: Pietro Germi – Uwiedziona i porzucona (Sedotta e abbandonata) 1965: Francesco Rosi – Moment prawdy (Il momento della verità ) i Vittorio De Sica – Małżeństwo po włosku (Matrimonio all’italiana) 1966: Alessandro Blasetti – Ja, ja, ja i ci wszyscy inni (Io, io, io... e gli altri ) i Pietro Germi – Panie i panowie (Signore & signori) 1967: Luigi Comencini – Niezrozumiany (Incompreso) 1968: Carlo Lizzani – Bandyci w Mediolanie (Banditi a Milano) 1969: Franco Zeffirelli – Romeo i Julia (Romeo and Juliet)
Lata 1970–1979 1970: Gillo Pontecorvo – Queimada 1971: Luchino Visconti – Śmierć w Wenecji (Morte a Venezia) 1972: Franco Zeffirelli – Brat Słońce, siostra Księżyc (Fratello sole, sorella luna) i Sergio Leone – Garść dynamitu (Giù la testa) 1973: Luchino Visconti – Ludwig 1974: Federico Fellini – Amarcord 1975: Dino Risi – Zapach kobiety (Profumo di donna) 1976: Mario Monicelli – Moi przyjaciele (Amici miei) i Francesco Rosi – Szacowni nieboszczycy (Cadaveri eccellenti) 1977: Valerio Zurlini – Pustynia Tatarów (Il deserto dei tartari) i Mario Monicelli – Szaleństwo małego człowieka (Un borghese piccolo piccolo) 1978: Ettore Scola – Szczególny dzień (Una giornata particolare) 1979: Francesco Rosi – Chrystus zatrzymał się w Eboli (Cristo si è fermato a Eboli)
Lata 1980–1989 1980: nagroda przyznana ex aequo. Gillo Pontecorvo – Ogro Marco Bellocchio – Skok w pustkę (Salto nel vuoto) 1981: Francesco Rosi – Trzej bracia (Tre fratelli) Luigi Comencini – Eugenio (Voltati Eugenio) Ettore Scola – Miłosna pasja (Passione d’amore) 1982: Marco Ferreri – Historia zwykłego szaleństwa (Storie di ordinaria follia) Salvatore Piscicelli – Le occasioni di Rosa Carlo Verdone – Borotalco 1983: Paolo i Vittorio Taviani – Noc w San Lorenzo (La notte di San Lorenzo) Gianni Amelio – Cios w serce (Colpire al cuore) Ettore Scola – Noc w Varennes (La nuit de Varennes) 1984: Ettore Scola – Bal (Le bal) Federico Fellini – A statek płynie (E la nave va) Nanni Loy – Posyła mnie Picone (Mi manda Picone) 1985: Francesco Rosi – Carmen Pupi Avati – Impiegati Paolo i Vittorio Taviani – Chaos (Kaos) 1986: Mario Monicelli – Miejmy nadzieję, że to będzie córka (Speriamo che sia femmina) Federico Fellini – Ginger i Fred (Ginger e Fred) Nanni Moretti – Idźcie, ofiara spełniona (La messa è finita) 1987: Ettore Scola – Rodzina (La famiglia) Pupi Avati – Prezent pod choinkę (Regalo di Natale) Francesco Maselli – Historia miłosna (Storia d’amore) 1988: Bernardo Bertolucci – Ostatni cesarz (The Last Emperor) Federico Fellini – Wywiad (Intervista) Nikita Michałkow – Oczy czarne (Oci ciornie) 1989: Ermanno Olmi – Legenda o świętym pijaku (La leggenda del santo bevitore) Marco Risi – Na zawsze Mary (Mery per sempre) Giuseppe Tornatore – Kino Paradiso (Nuovo Cinema Paradiso)
Lata 1990–1999 1990: Mario Monicelli – Il male oscuro Gianni Amelio – Otwarte drzwi (Porte aperte) Pupi Avati – Historia o chłopcach i dziewczętach (Storia di ragazzi e di ragazze) Federico Fellini – Głos księżyca (La voce della luna) Nanni Loy – Scugnizzi Nanni Moretti – Czerwony lobik (Palombella rossa) 1991: Marco Risi – Ragazzi fuori i Ricky Tognazzi – Szowiniści (Ultrà) ex aequo Gabriele Salvatores – Śródziemnomorska sielanka (Mediterraneo) Daniele Luchetti – Nosiciel teczki (Il portaborse) Francesca Archibugi – Pod wieczór (Verso sera) 1992: Gianni Amelio – Złodziej dzieci (Il ladro di bambini) Marco Risi – Il muro di gomma Carlo Verdone – Maledetto il giorno che t’ho incontrato 1993: Roberto Faenza – Lata dzieciństwa (Jona che visse nella balena) i Ricky Tognazzi – Obstawa (La scorta) ex aequo Francesca Archibugi – Valentina i Arturo (Il grande cocomero) 1994: Carlo Verdone – Zniknijmy sobie z oczu (Perdiamoci di vista) Nanni Moretti – Dziennik intymny (Caro diario) Pasquale Pozzessere – Ojciec i syn (Padre e figlio) 1995: Mario Martone – Natarczywa miłość (L’amore molesto) Gianni Amelio – Lamerica Alessandro D’Alatri – Bez skóry (Senza pelle) 1996: Giuseppe Tornatore – Sprzedawca marzeń (L’uomo delle stelle) Bernardo Bertolucci – Ukryte pragnienia (Stealing Beauty) Carlo Lizzani – Celuloid (Celluloide) Paolo Virzì – Ferie d’agosto 1997: Francesco Rosi – Rozejm (La tregua) Roberto Faenza – Marianna Ucrìa Wilma Labate – Moje pokolenie (La mia generazione) Gabriele Salvatores – Nirvana Maurizio Zaccaro – Il carniere 1998: Roberto Benigni – Życie jest piękne (La vita è bella) Mario Martone – Teatr wojenny (Teatro di guerra) Paolo Virzì – Ból dorastania (Ovosodo) 1999: Giuseppe Tornatore – 1900: Człowiek legenda (La leggenda del pianista sull’oceano) Bernardo Bertolucci – Rzymska opowieść (L’assedio) Giuseppe Piccioni – Nie z tego świata (Fuori dal mondo)
Lata 2000–2009 2000: Silvio Soldini – Chleb i tulipany (Pane e tulipani) Marco Bechis – Warsztat Olimp (Garage Olimpo) Ricky Tognazzi – Historia miłosna (Canone inverso – Making Love) 2001: Gabriele Muccino – Ostatni pocałunek (L’ultimo bacio) Marco Tullio Giordana – Sto kroków (I cento passi) Nanni Moretti – Pokój syna (La stanza del figlio) 2002: Ermanno Olmi – Rzemiosło wojenne (Il mestiere delle armi) Silvio Soldini – Płonąc na wietrze (Brucio nel vento) Giuseppe Piccioni – Światło moich oczu (Luce dei miei occhi) 2003: Pupi Avati – Serce gdzie indziej (Il cuore altrove) Marco Bellocchio – Czas religii (L’ora di religione) Matteo Garrone – Balsamista (L’imbalsamatore) Gabriele Muccino – Pamiętaj mnie (Ricordati di me) Ferzan Özpetek – Okna (La finestra di fronte) 2004: Marco Tullio Giordana – Nasze najlepsze lata (La meglio gioventù) Pupi Avati – Świąteczny rewanż (La rivincita di Natale) Marco Bellocchio – Witaj, nocy (Buongiorno, notte) Sergio Castellitto – Namiętność (Non ti muovere) Matteo Garrone – Pierwsza miłość (Primo amore) 2005: Paolo Sorrentino – Skutki miłości (Le conseguenze dell’amore) Gianni Amelio – Klucze do domu (Le chiavi di casa) Davide Ferrario – Po północy (Dopo mezzanotte) Andrea i Antonio Frazzi – Skradzione dzieciństwo (Certi bambini) Ferzan Ozpetek – Święte serce (Cuore sacro) 2006: Nanni Moretti – Kajman (Il caimano) Antonio Capuano – Mario na wojnie (La guerra di Mario) Michele Placido – Opowieść kryminalna (Romanzo criminale) Sergio Rubini – Nasza ziemia (La terra) Carlo Verdone – Mój najlepszy wróg (Il mio miglior nemico) 2007: Giuseppe Tornatore – Nieznajoma (La sconosciuta) Ermanno Olmi – Sto gwoździ (Centochiodi) Marco Bellocchio – Reżyser ceremonii ślubnych (Il regista di matrimoni) Emanuele Crialese – Złote wrota (Nuovomondo) Daniele Luchetti – Mój brat jest jedynakiem (Mio fratello è figlio unico) 2008: Andrea Molaioli – Dziewczyna z jeziora (La ragazza del lago) Cristina Comencini – Bianco e nero Antonello Grimaldi – Cichy chaos (Caos calmo) Carlo Mazzacurati – Odpowiedni dystans (La giusta distanza) Silvio Soldini – Pochmurne dni (Giorni e nuvole) 2009: Matteo Garrone – Gomorra Pupi Avati – Ojciec Giovanny (Il papà di Giovanna) Paolo Sorrentino – Boski (Il divo) Fausto Brizzi – Ex Giulio Manfredonia – Si può fare
Lata 2010–2019 2010: Marco Bellocchio – Zwycięzca (Vincere) Giuseppe Tornatore – Baaria (Baarìa) Giorgio Diritti – Człowiek, który nadejdzie (L’uomo che verrà) Paolo Virzì – Coś pięknego (La prima cosa bella) Ferzan Özpetek – Mine vaganti. O miłości i makaronach (Mine vaganti) 2011: Daniele Luchetti – Nasze życie (La nostra vita) Luca Miniero – Witaj na południu (Benvenuti al Sud) Paolo Genovese – Niedojrzałe (Immaturi) Saverio Costanzo – Samotność liczb pierwszych (La solitudine dei numeri primi) Michelangelo Frammartino – Le quattro volte Mario Martone – Wierzyliśmy (Noi credevamo) Marco Bellocchio – Sorelle Mai Claudio Cupellini – Spokojne życie (Una vita tranquilla) 2012: Paolo i Vittorio Taviani – Cezar musi umrzeć (Cesare deve morire) Nanni Moretti – Habemus Papam: mamy papieża (Habemus Papam) Ferzan Özpetek – Magnifica presenza Marco Tullio Giordana – Piazza Fontana: Włoski spisek (Romanzo di una strage) Emanuele Crialese – Terraferma Paolo Sorrentino – Wszystkie odloty Cheyenne’a (This Must Be the Place) 2013: Giuseppe Tornatore – Koneser (La migliore offerta) Bernardo Bertolucci – Ja i ty (Io e te) Matteo Garrone – Reality Gabriele Salvatores – Syberyjska edukacja (Educazione siberiana) Daniele Vicari – Diaz (Diaz – Don’t Clean Up This Blood) 2014: Paolo Sorrentino – Wielkie piękno (La grande bellezza) Ferzan Özpetek – Zapnijcie pasy (Allacciate le cinture) Ettore Scola – Jak dziwnie mieć na imię Federico (Che strano chiamarsi Federico) Carlo Mazzacurati – La sedia della felicità Paolo Virzì – Kapitał ludzki (Il capitale umano) 2015: Francesco Munzi – Ciemne dusze (Anime nere) Saverio Costanzo – Złaknieni (Hungry Hearts) Mario Martone – Cudowny młodzieniec (Il giovane favoloso) Nanni Moretti – Moja matka (Mia madre) Ermanno Olmi – I znów zazielenią się łąki (Torneranno i prati) 2016: Matteo Garrone – Pentameron (Il racconto dei racconti) Gianfranco Rosi – Fuocoammare. Ogień na morzu (Fuocoammare) Claudio Caligari – Nie bądź złym (Non essere cattivo) Paolo Genovese – Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie (Perfetti sconosciuti) Paolo Sorrentino – Młodość (Youth) 2017: Paolo Virzì – Zwariować ze szczęścia (La pazza gioia) Marco Bellocchio – Słodkich snów (Fai bei sogni) Edoardo De Angelis – Nierozłączne (Indivisibili) Claudio Giovannesi – Kwiatek (Fiore) Matteo Rovere – Italian Race (Veloce come il vento) 2018: Jonas Carpignano – Ciambra (A Ciambra) Antonio i Mario Manetti – Miłość i kule (Ammore e malavita) Gianni Amelio – Czułość (La tenerezza) Ferzan Özpetek – Neapol spowity tajemnicą (Napoli velata) Paolo Genovese – The Place 2019: Matteo Garrone – Dogman Mario Martone – Capri-Revolution Luca Guadagnino – Tamte dni, tamte noce (Call Me By Your Name) Valeria Golino – Euforia Alice Rohrwacher – Szczęśliwy Lazzaro (Lazzaro felice)
Lata 2020–2029 2020: Marco Bellocchio – Zdrajca (Il traditore) Matteo Garrone – Pinokio (Pinocchio) Claudio Giovannesi – Piranie (La paranza dei bambini) Pietro Marcello – Martin Eden Matteo Rovere – Pierwszy król (Il primo re)
2021: Giorgio Diritti – Chciałem się ukrywać (Volevo nascondermi) Gianni Amelio – Hammamet Emma Dante – Siostry Macaluso (Le sorelle Macaluso) Damiano i Fabio D’Innocenzo – Złe baśnie (Favolacce) Susanna Nicchiarelli – Panna Marx (Miss Marx)
2022: Paolo Sorrentino – To była ręka Boga (È stata la mano di Dio) Leonardo Di Costanzo – Ariaferma Gabriele Mainetti – Freaks Out Mario Martone – Król śmiechu (Qui rido io)