Roch Stebnowski (ur. 16 sierpnia 1894 w Horodence, zm. 28 lipca 1967 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Karoliny z Rządzińskich, urodzony 16 sierpnia 1894 w Horodence, w Małopolsce Wschodniej. W 1914 ukończył szkołę realna z maturą w Stanisławowie. Tam też od marca 1913 należał do Drużyn Strzeleckich, gdzie był szeregowcem. W sierpniu 1914 wraz z Drużyną wyszedł ze Stanisławowa i wstąpił do Legionu Wschodniego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiego Pułku Strzelców Nr 32. Po przejściu wyszkolenia rekruckiego, wysłano go na front w Karpatach, gdzie w 1915 został ranny. W czasie służby w armii austriackiej walczył także na frontach: włoskim, rosyjskim i francuskim. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917.
W grudniu 1918 wrócił do Małopolski Wschodniej i był przetrzymywany przez Ukraińców, aż do czasu oswobodzenia tej części kraju. W czerwcu 1919 wątpił do Wojska Polskiego w Lublinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W październiku 1920 został kolejny raz ranny w walkach 57 pp. na wsch. od Baranowicz.
Po powrocie ze szpitala, do sierpnia 1924 był przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kamionka Strumiłowa, na stanowisku I referenta, pozostając oficerem nadetatowym 43 pułku piechoty w Dubnie, a następnie został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu. 18 lutego 1928 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy I batalionu 29 pp. W grudniu 1929 został przesunięty na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W czerwcu 1934 został przeniesiony z 29 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kościerzyna na stanowisko komendanta. 1 września 1938 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Kościerzyna, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku.
Zmarł 28 lipca 1967. Razem z żoną Zofią (1900–1974) spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 54-5-1).
Miał córkę Annę Teresę (ur. 19 czerwca 1923).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1012 – 13 kwietnia 1921 Medal Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy batalionów 29 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Horodence Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1967