Mistrzostwa świata w snookerze 2020 (ang. 2020 Betfred World Snooker Championship) – 83. edycja mistrzostw świata w snookerze, która odbyła się w dniach 31 lipca – 16 sierpnia 2020 roku w Crucible Theatre w Sheffield. Turniej pierwotnie miał zostać rozegrany w dniach 18 kwietnia – 4 maja 2020 roku, jednak z powodu pandemii COVID-19 został przełożony. Był to siedemnasty i ostatni turniej rankingowy sezonu 2019/2020.
Obrońca tytułu, Anglik Judd Trump został wyeliminowany z turnieju w ćwierćfinale po porażce 9–13 z Kyrenem Wilsonem. Ronnie O’Sullivan pokonał Wilsona w meczu finałowym 18–8, zostając tym samym mistrzem świata.
W Europie turniej był transmitowany przez stacje BBC oraz Eurosport. Ponadto zawody miały być jednym z pierwszych wydarzeń sportowych w Wielkiej Brytanii rozgrywanych podczas pandemii COVID-19, do którego miała zostać dopuszczona publiczność. Ostatecznie dodatkowe restrykcje wprowadzone przez brytyjski rząd zezwoliły na obecność kibiców na arenie tylko podczas pierwszego dnia oraz finału turnieju.
Organizacja turnieju Format rozgrywek mały|Puchar wręczany mistrzom świata na tle Crucible Theatre. Czołowa szesnastka światowego rankingu ma zagwarantowany udział w turnieju. Pozostali zawodnicy znajdujący się w Main Tourze oraz zaproszeni amatorzy musieli przejść przez czterorundowe eliminacje, które wyłoniły 16 zawodników zakwalifikowanych do udziału w fazie głównej mistrzostw.
Mecze w fazie głównej zawodów zostały podzielone na od dwóch do czterech sesji, w których zaplanowana została do rozegrania konkretna liczba partii. Format rozgrywek prezentuje się następująco: 1. runda – do 10 wygranych, pierwsza sesja – 9 partii, druga sesja – pozostałe partie (maks. 10), 2. runda – do 13 wygranych, pierwsza i druga sesja – 8 partii, trzecia sesja – pozostałe partie (maks. 9), Ćwierćfinały – do 13 wygranych, pierwsza i druga sesja – 8 partii, trzecia sesja – pozostałe partie (maks. 9), Półfinały – do 17 wygranych, pierwsza, druga i trzecia sesja – 8 partii, czwarta sesja – pozostałe partie (maks. 9), Finał – do 18 wygranych, pierwsza i trzecia sesja – 8 partii, druga sesja – 9 partii, czwarta sesja – pozostałe partie (maks. 10).
Nagrody pieniężne Nagroda Zwycięzca 500 000 £ Finalista 200 000 £ Półfinalista 100 000 £ Ćwierćfinalista 50 000 £ Ostatnia 16 30 000 £ Ostatnia 32 20 000 £ Ostatnia 48 15 000 £ Ostatnia 80 10 000 £ Ostatnia 112 5 000 £ Najwyższy break 15 000 £ Break maksymalny w fazie zasadniczej turnieju 40 000 £ Break maksymalny w fazie kwalifikacyjnej turnieju 10 000 £ Łączna pula nagród 2 395 000 £
Bilety mały|Crucible Theatre Bilety na poszczególne sesje były rozprowadzane w internecie oraz telefonicznie. Mimo zmiany daty rozgrywania mistrzostw, wcześniej sprzedane bilety zachowały swoją ważność w nowym terminie. Organizator turnieju kontaktował się ze wszystkimi nabywcami biletów celem potwierdzenia chęci uczestnictwa w wydarzeniu lub zaproponowania zwrotu za niewykorzystane miejscówki. Pierwotnie zdecydowano, że podczas każdej sesji obecnych będzie mogło być około 300 kibiców, co pozwoliłoby na wypełnienie w przybliżeniu 1/3 wszystkich miejsc w Crucible Theatre. Ostatecznie dodatkowe obostrzenia wprowadzone przez brytyjski rząd pozwoliły na obecność kibiców na arenie tylko podczas pierwszego dnia turnieju oraz w trakcie meczu finałowego.
Przed wprowadzeniem wszelkich obostrzeń związanych z pandemią, na mecze pierwszej rundy, drugiej rundy oraz ćwierćfinały bilety były dostępne w dwóch wariantach: standard oraz premium. Na mecze półfinałowe oraz finał bilety były dostępne w trzech wariantach: standard, premium, VIP.
Wariant premium zapewniał: miejsca z najlepszą widocznością na stół, kompletny program zawodów, zestaw słuchawkowy z komentarzem do meczu.
Wariant VIP zapewniał: miejsca z najlepszą widocznością na stół, kieliszek wina musującego w restauracji Crucible Corner, trzydaniowy lunch lub kolację, kompletny program zawodów, zestaw słuchawkowy z komentarzem do meczu, fotografia z pucharem wręczanym mistrzom świata.
Ceny biletów kształtowały się następująco: wariant standard: od 36 £ za wybrane sesje pierwszej rundy do 120 £ za ostatnią sesję finału, wariant premium: od 90 £ za sesje pierwszej rundy do 170 £ za ostatnią sesję finału, wariant VIP: od 325 £ za sesje meczów półfinałowych, przez 375 £ za pierwsze 3 sesje finału, do 425 £ za ostatnią sesję finału.
Wpływ pandemii COVID-19 na turniej Głównym skutkiem pandemii COVID-19 na całe wydarzenie była zmiana terminu rozgrywania zawodów. Turniej pierwotnie miał zostać rozegrany w dniach 18 kwietnia – 4 maja. Pierwsze doniesienia o przełożeniu turnieju pojawiły się w marcu 2020 roku, zakładały one rozegranie mistrzostw w bliżej nieokreślonym terminie w lipcu lub sierpniu 2020 roku. Ostatecznie w kwietniu 2020 roku ustalony został nowy, konkretny termin rozegrania fazy głównej czempionatu, który przypadł na dni 31 lipca – 16 sierpnia 2020 roku. Początkowo faza telewizyjna turnieju miała być pierwszym w Wielkiej Brytanii, prowadzonym wewnątrz budynku sportowym wydarzeniem od początku pandemii COVID-19, do którego miała zostać dopuszczona publiczność. Organizator zawodów oraz widzowie mieli obowiązek stosowania się do wytycznych narzuconych przez brytyjski rząd. Na widowni podczas każdej z sesji miało zasiąść około 300 kibiców, co pozwoliłoby zająć w przybliżeniu 1/3 wszystkich dostępnych miejsc. W trakcie pierwszego dnia turnieju brytyjski rząd zarządził dodatkowe obostrzenia, które w rezultacie doprowadziły do braku możliwości prowadzenia turnieju z obecną publicznością. Kibice na widowni mogli się pojawić tylko podczas pierwszego dnia zawodów. 13 sierpnia, na dwa dni przed rozpoczęciem meczu finałowego, brytyjski rząd zezwolił na obecność publiczności podczas dwóch ostatnich dni turnieju, w trakcie których rozgrywany jest mecz o tytuł. Wyżej opisane zasady bezpieczeństwa w tym przypadku były również w zastosowaniu. Zmianie terminu rozegrania uległy również kwalifikacje. Pierwotnie zaplanowane na dni 8–15 kwietnia, ostatecznie rozegrane zostały w dniach 21–28 lipca 2020 roku. Faza kwalifikacyjna turnieju została rozegrana bez udziału publiczności.
Organizator zawodów podczas fazy głównej turnieju przewidywał przeprowadzenie dwóch tur testów na COVID-19. Pierwsza z nich skupiła się na przebadaniu każdego z zawodników. Testy były wykonywane graczom na jeden dzień przed planowym rozpoczęciem ich meczów. Druga tura testów miała miejsce przed meczami ćwierćfinałowymi. Zawodnik z pozytywnym wynikiem testu byłby zmuszony do wycofania się z turnieju. Podczas fazy telewizyjnej łącznie przeprowadzono 120 testów na COVID-19. Testom poddani zostali wszyscy zawodnicy oraz osoby odpowiedzialne za organizację oraz prowadzenie turnieju. Wszystkie testy dały wynik negatywny.
Ze względów bezpieczeństwa z kwalifikacji musiał wycofać się jeden zawodnik, . Przed zaplanowanym meczem pierwszej rundy utrzymywała się u niego gorączka. Zawodnik mimo negatywnego testu na COVID-19 zgodnie z zasadami sanitarnymi nie został dopuszczony do rywalizacji. W rezultacie jego przeciwnik, automatycznie został dopuszczony do drugiej rundy kwalifikacji. W trakcie kwalifikacji wszystkim graczom oraz osobom odpowiedzialnym za organizację i obsługę turnieju wykonano w sumie 202 testy na COVID-19 – wszystkie testy dały wynik negatywny.
Na dzień przed rozpoczęciem fazy głównej mistrzostw z turnieju wycofał się Anthony Hamilton. Chorujący na astmę Anglik obawiał się o swoje zdrowie z powodu obecności publiczności na turnieju. W rezultacie jego przeciwnik, Kyren Wilson rozpoczął zmagania w turnieju od 1/8 finału. Z kolei Ding Junhui przed rozpoczęciem zmagań w zawodach musiał przejść czternastodniową kwarantannę, która w dość znaczącym stopniu ograniczyła Chińczykowi możliwość przygotowań do turnieju.
Wydarzenia związane z turniejem Ogólne informacje W zawodach została ustalona dodatkowa nagroda za wbicie breaka maksymalnego. W fazie głównej turnieju wyniosła ona 40 000 funtów, natomiast w kwalifikacjach 10 000 funtów. W odróżnieniu do lat ubiegłych, w walce o nagrodę za wbicie najwyższego breaka turnieju, brane pod uwagę były również podejścia osiągnięte w kwalifikacjach. Według firmy bukmacherskiej Betfred, będącej jednocześnie sponsorem tytularnym zawodów, głównym faworytem do zwycięstwa w całym turnieju był obrońca tytułu Judd Trump. Na drugim miejscu notowań plasował się Ronnie O’Sullivan. Sponsor tytularny zawodów, firma Betfred podjęła decyzję, że za każdy wbity break stupunktowy podczas fazy głównej zawodów, przeznaczy 200 funtów na rzecz Jessie May Children’s Hospice at Home. Natomiast jeśli w całej fazie głównej mistrzostw padnie 80 breaków stupunktowych lub więcej, na rzecz hospicjum firma przeznaczy 25 000 funtów. Pomimo niespełnienia tego wymogu (w turnieju padło 79 breaków stupunktowych), do puli dodano 96-punktowe podejście Ronniego O’Sullivana z ostatniej partii finału (O’Sullivanowi zabrakło wbicia czarnej bili do osiągnięcia setki), w związku z czym kwota przelewu wyniosła 25 000 funtów. Z powodu braku publiczności, w turnieju wprowadzony został system imitacji reakcji widowni w celu odtworzenia towarzyszącej zwykle zawodom atmosfery. Sztuczne, wcześniej nagrane oklaski są odtwarzanie na arenie zmagań oraz w transmisji telewizyjnej w kilku ustalonych z góry sytuacjach meczowych.
Kwalifikacje Do kwalifikacji przystąpiło dwóch byłych mistrzów świata: Ken Doherty (1997) i Graeme Dott (2006) oraz dwunastokrotna mistrzyni świata kobiet Reanne Evans. Nikomu z tej trójki nie udało się zakwalifikować do fazy telewizyjnej; najbliżej awansu był Dott, który przegrał w ostatniej rundzie kwalifikacji z Martinem Gouldem. Czternastoletni Julian Bojko został najmłodszym w historii graczem przystępującym do kwalifikacji mistrzostw świata w snookerze. W pierwszej rundzie turnieju kwalifikacyjnego Ukrainiec przegrał z Malezyjczykiem Thorem Chuanem Leongiem 3–6. Do kwalifikacji przystąpiło trzech Polaków: Kacper Filipiak, Adam Stefanów oraz Antoni Kowalski. Stefanów przegrał w pierwszej rundzie 5–6 z , zaś Filipiak i Kowalski – w drugiej (odpowiednio 5–6 z Mikiem Dunnem i 2–6 z Elliotem Slessorem). z powodu braku wizy pozwalającej na wjazd na teren Wielkiej Brytanii był zmuszony wycofać się z zawodów. Pomimo starań World Snooker Tour oraz WPBSA wiza dla zawodnika nie została wydana w terminie pozwalającym zdążyć na mecz pierwszej rundy kwalifikacji. przegrywał w meczu pierwszej rundy kwalifikacji z Robinem Hullem 1–5. Walijczyk wygrał jednak kolejne pięć frejmów z rzędu i triumfował w całym pojedynku 6–5. W podobnej sytuacji w meczu drugiej rundy kwalifikacji znalazł się Luo Honghao, który ostatecznie również 6–5 pokonał Petera Linesa. Piętnastoletni Ben Mertens, zwyciężając w meczu pierwszej rundy kwalifikacyjnej z Jamesem Cahillem, stał się najmłodszym zwycięzcą meczu w mistrzostwach świata w snookerze w historii. Allan Taylor w wygranym 6–1 meczu drugiej rundy kwalifikacji przeciwko Lee Walkerowi zbudował swojego jak dotąd najwyższego breaka w karierze w wysokości 145 punktów. To podejście było jednocześnie najwyższym breakiem kwalifikacji. Allister Carter za sprawą porażki w meczu trzeciej rundy kwalifikacji przeciwko Louisowi Heathcote’owi nie wystąpił w fazie głównej mistrzostw po raz pierwszy od 2002 roku. Mike Dunn po przegranym meczu trzeciej rundy kwalifikacji z Martinem O’Donnellem ogłosił zakończenie sportowej kariery. Półfinalista ubiegłorocznych mistrzostw Gary Wilson został wyeliminowany z turnieju w trzeciej rundzie kwalifikacji. Przegrał on w meczu wynikiem 3–6 z Alexandrem Ursenbacherem. Dla Anglika był to pierwszy mecz w całych zawodach. Alexander Ursenbacher w meczu trzeciej rundy kwalifikacji zbudował swojego jak dotąd najwyższego breaka w karierze w wysokości 141 punktów.