Stanisław Pogonowski (ur. 18 października 1898 w Oporowie, zm. 26 lutego 1934 w Łodzi) – chorąży Legionów Polskich i Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 października 1898 w Rużycach-Oporowie, pow. kutnowskim, w rodzinie Ryszarda i Heleny z d. Mareckiej. Brat Stefana Pogonowskiego. Absolwent gimnazjum w Łodzi. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w I Brygadzie Legionów Polskich, następnie w III Brygadzie Legionów Polskich. W lipcu 1917 przedostał się na Kubań do oddziałów I Korpusu Polskiego. W odrodzonym Wojsku Polskim od września 1918 w 4 Dywizji Strzeleckiej gen. Lucjana Żeligowskiego. Od maja 1919 walczył w Małopolsce z 10 Dywizją Piechoty na froncie wojny polsko-bolszewickiej, jako żołnierz 29 pułku strzelców kaniowskich.
Odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy za obronę przeprawy na Bugu, gdzie walczył 15 sierpnia 1920 jedynie z kilkoma żołnierzami swojego oddziału.
Następnie brał także udział w walkach na Wołyniu i Litwie Środkowej. Przeniesiony do rezerwy w 1923.
Zmarł 26 lutego 1934 w Łodzi i tam też pochowany. Był kawalerem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 612 – 28 lutego 1921 Krzyż Niepodległości – 22 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych czterokrotnie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie 29 Pułku Strzelców Kaniowskich Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1934 Kategoria:Ludzie urodzeni w Oporowie (województwo lódzkie)