Stanisław Dunaj (ur. 8 sierpnia 1901 w Ignatkach, zm. 18 stycznia 1950 w Niewodnicy Koryckiej) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Ignatkach w rodzinie rolnika Antoniego i Teofili z Fiłończuków. Absolwent szkoły ludowej. 8 grudnia 1918 wstąpił jako ochotnik do odrodzonego Wojska Polskiego i skierowany został do 86 Mińskiego pułku strzelców. Walczył na froncie litewsko-białoruskim. Podczas walk o Lidę, „27 września 1920 pod wsią Kronki na czele plutonu zaatakował kompanię nieprzyjaciela, oskrzydlając jego siły i zmuszając do opuszczenia stanowisk”. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 20 października 1920 został ranny w rejonie Wilna. W czasie walk awansował do stopnia plutonowego.
Zdemobilizowany 19 kwietnia 1923. Od 1925 mieszkał w Niewodnicy Koryckiej, a w 1935 przeprowadził się do Uhowa pracując na kolei w pobliskich Łapach. W 1939 wrócił do Niewodnicy Koryckiej. Tam zmarł i pochowany został na pobliskim cmentarzu w Niewodnicy Kościelnej.
Życie prywatne W 1925 poślubił Stanisławę Kuźmicką i miał dwie córki: Helenę (ur. 1 października 1925) i Wandę (ur. 10 maja 1929).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1955 – 15 marca 1921 Krzyż Walecznych – 1921
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Żołnierze 86 Pułku Piechoty (II RP)