Jan Książek (ur. 5 listopada 1895 w Siedlaczowie, zm. 5 kwietnia 1920 pod Halczyńcem) – wachmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Władysławy z domu Dudzika. Po ukończeniu szkoły ludowej, zatrudnił się jako ogrodnik w Warszawie. W sierpniu 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, tworzonych przez Józefa Piłsudskiego. Otrzymał przydział do 2 pułku ułanów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, wstąpił do Wojska Polskiego. Został wcielony do 1 szwadronu 9 pułku ułanów. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej a następnie polsko-bolszewickiej. Awansował do stopnia wachmistrza. Poległ 25 kwietnia 1920, w trakcie zagonu na Koziatyn, w potyczce pod Halczyńcem. Wykazał się bohaterstwem podczas ratowania koni szwadronu spod ognia bolszewickiego pociągu pancernego. W 1921 za ten czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Rodziny nie założył.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4335 – pośmiertnie, 1921 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 9 listopada 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Podoficerowie kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Żołnierze 9 Pułku Ułanów Małopolskich