Kodeks postępowania karnego (1928) – pierwsza kodyfikacja postępowania karnego powstała po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku. Kodeks wszedł w życie 1 lipca 1929 roku, przestał natomiast obowiązywać 12 maja 1983 roku.
Struktura redakcyjna kodeksu Kodeks składał się z 11 ksiąg podzielonych na rozdziały oraz przepisów ogólnych na początku.
Księga 1 - Sądy Księga 2 - Strony, obrońcy i pełnomocnicy Księga 3 - Dowody Księga 4 - Zapobieganie uchylenia się od sądu Księga 5 - Przepisy porządkowe Księga 6 - Postępowanie przygotowawcze Księga 7 - Postępowanie przed sądem pierwszej instancji Księga 8 - Środki odwoławcze Księga 9 - Postępowanie wykonawcze Księga 10 - Koszty sądowe Księga 11 - Postępowanie szczególne
Historia powstania Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Polska była pod względem prawnym podzielona między trzy odrębne kodyfikacje. W byłych zaborach pruskich obowiązywał Strafprozeßordnung, w zaborze rosyjskim – ustawa o postępowaniu karnym z 1864 roku, natomiast w zaborze austriackim – ustawa o postępowaniu karnym z 1873 roku. W celu ujednolicenia przepisów w 1919 roku powołano Komisję Kodyfikacyjną, która rozpoczęła prace nad nowym kodeksem postępowania karnego. Do głównych autorów projektu należeli Edmund Krzymuski, Emil Stanisław Rappaport oraz Aleksander Mogilnicki. Prace zakończono na początku 1928 roku, a 19 marca tego samego roku kodeks został ogłoszony rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Weszło ono w życie 1 lipca 1929 roku.
Linki zewnętrzne Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 marca 1928 r. Kodeks postępowania karnego (, ze zm.)
Kategoria:Polskie kodeksy historyczne Kategoria:Prawo w II Rzeczypospolitej Kategoria:1928 w Polsce