thumb|240px|Kraków, widok z pierwszej połowy XVII wieku, opublikowany w Amsterdamie przez Jana Jansoniussa (1588-1664) Janina Mirosława Stoksik (ur. 15 stycznia 1932 w Wejherowie) – polska historyk i archiwistka. Kustosz Archiwum Narodowego w Krakowie, gdzie zajmowała się opracowywaniem aktów staropolskich i zbiorów kartograficznych.
Życiorys Jest córką Jana Stoksika (1904–1985), inżyniera geodety, i Anieli z domu Pająk (1897–1991). Okres okupacji niemieckiej spędziła z rodzicami i bratem Zbigniewem (1933–1998) w rodzinnych (ze strony ojca) Rzemienowicach k. Opatowca. Zamieszkała w Krakowie od 1945.
Studia historii na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończyła w 1958. Jej praca magisterska o dziejach krakowskiego klasztoru Klarysek została opublikowana w 1961. W 1975 prowadziła inwentaryzację zespołu kartograficznego w Bibliotece Kapitulnej na Wawelu. Stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy Geometrzy w Małopolsce do końca XVIII wieku (promotor: prof. Alicja Falniowska-Gradowska) w Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie uzyskała w 1983. W latach 1959–1994 pracowała w Archiwum Narodowym w Krakowie, przechodząc kolejne stopnie od młodszego archiwisty po starszego kustosza. Była kierownikiem oddziałów tego archiwum gromadzących akta staropolskie i zbiory kartograficzne.
W 2022 z okazji jubileuszu 90-lecia Janiny Stoksik ukazały się w „Krakowskim Roczniku Archiwalnym” jej biografia, wykaz opracowanych zespołów archiwalnych i bibliografia jej dorobku naukowego.
Działalność naukowa Jest autorką lub współautorką ponad 50 publikacji naukowych z zakresu historii Polski XVII–XVIII wieku, historii geodezji i kartografii polskiej tego okresu ze szczególnym uwzględnieniem kartografii wielkoskalowej: rękopiśmiennych, zazwyczaj wielobarwnych map, zachowanych w polskich zbiorach archiwalnych, bibliotecznych, klasztornych i muzealnych, autorstwa głównie geometrów małopolskich.
Opublikowała także prace z zakresu historii i genezy galicyjskiego katastru gruntowego z połowy XIX wieku, którego powstanie poprzedzone zostało sporządzeniem map gruntowych i opisów do nich metryki józefińskiej w końcu XVIII wieku i metryki franciszkańskiej w początkach XIX wieku. Austriacki kataster gruntowy z połowy XIX stulecia stanowił najwyższe osiągnięcie ówczesnej techniki pomiarowej, daleko wyprzedzające działania podejmowane w tym zakresie przez pozostałe państwa zaborcze: Prusy i Rosję. Ustalenia katastru galicyjskiego obowiązywały na terenie Polski południowej do początków drugiej połowy XX wieku. Jej „wyjątkową zasługą było zwrócenie uwagi na wielką wartość naukową galicyjskiego katastru gruntowego”.
thumb|left|240px|Odrzechowa – galicyjska mapa katastralna metryki franciszkańskiej, 1817 thumb|left|240px|Pielnia – galicyjska mapa katastralna (1:2880), 1852 thumb|left|240px|Litografia (1869) wielkoskalowej mapy podkrakowskiego Kazimierza thumb|left|240px|Mapa Wielkiego Księstwa Krakowskiego, 1846–1918 Jest autorką, współautorką lub redaktorką opracowań monograficznych z zakresu historii polskiej geodezji i kartografii, a także dziejów miast polskich. Zajmuje się również edytorstwem źródeł historycznych i problemami komputeryzowania zasobów archiwalnych. Jest autorką biogramów, także w Polskim Słowniku Biograficznym. Jest stałym recenzentem naukowym i członkiem komitetu redakcyjnego „Krakowskiego Rocznika Archiwalnego” od założenia czasopisma w 1995. Była także autorką recenzji, które publikowała w czasopiśmie „Archeion” wydawanym przez Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych.
W 2014 Archiwum Narodowe w Krakowie zorganizowało promocję jej książki Geometrzy małopolscy do końca XVIII wieku: Z dziejów geodezji i kartografii wielkoskalowej w Polsce. Publikacja ta przedstawia historyczną analizę zasad tworzenia map w Małopolsce w porównaniu z pozostałymi głównymi ośrodkami kartograficznymi dawnej Polski, a także opis dziejów (1631–1778) uniwersyteckiej katedry geometrii praktycznej kształcącej geometrów w Krakowie i jej absolwentów.
Publikacje książkowe (recenzja1, recenzja² s. 231–232).
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (1993) Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1973)
Przypisy Biogramy: Anna Palarczykowa (1918–2013) s. 172–174; Stanisława Mika (1931–2014) s. 149–151; Aniela Kiełbicka (1914–2009) s. 114–117, [w:] Słownik Biograficzny Archiwistów Polskich, t. III (1835–2015), Warszawa: Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 2017, , [dostęp 2010-01-27].
Linki zewnętrzne
publikacje w Krakowskim Roczniku Archiwalnym [dostęp 2020-01-06] publikacje w katalogu Biblioteki Narodowej [dostęp 2020-01-06]
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Wejherowie Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy archiwiści Kategoria:Polscy historycy nauki Kategoria:Polscy mediewiści Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Współpracownicy Polskiego Słownika Biograficznego