thumb|Anioł uwalnia dusze w czyśćcu pędzla Ludovico Caracciego (ok. 1610) Czyściec (łac. purgatorium) – dochodzenie duszy do absolutnie doskonałej miłości, koniecznej do osiągnięcia szczęścia nieba, występuje wyłącznie w teologii katolickiej. Termin purgatorium zdefiniowany został w XII wiekuC.S. Watkins, Sin, penance and purgatory in the Anglo-Norman realm: the evidence of visions and ghost stories, [w:] Past and Present 175 (May 2002) s. 3-33., a potwierdzony przez Kościół katolicki w 1438 podczas soboru we Florencji. Stanowiska poszczególnych kościołów i wyznań chrześcijańskich wobec doktryny o czyśćcu Katolicyzm thumb|Czyściec na miniaturze ze Złotej legendy w zbiorach Biblioteki Uniwersytetu w Heidelbergu Określenie „czyściec” (łac. purgatorium) po raz pierwszy pojawiło się pomiędzy rokiem 1160 a 1180. Od tego zaczęła się kształtować w teologii katolickiej idea czyśćca jako określonego miejsca. Teologowie katoliccy dostrzegają jednak początki idei czyśćca znacznie wcześniejCzyściec, w: Religia. Encyklopedia PWN, t. 3, Warszawa 2001, s. 125-127 (tu: 126)..

Ich zdaniem Kościół głosił istnienie czyśćca już od czasów apostolskich. Jednym ze starożytnych pism, które – według teologów katolickich – zawiera wzmiankę o stanie określanym dziś mianem czyśćca, jest „Didache” (I wiek n.e.). Dokument ten nawiązuje do Mt 5,25-26:

Katechizm Kościoła Katolickiego streszcza doktrynę o czyśćcu w punktach KKK 1030 i 1031, a o modlitwie za zmarłych w punktach 1032 i 1371.

Uzasadnienie teologów katolickich na podstawie fragmentów Pisma Świętego W Piśmie Świętym brak wyraźnego wskazania co do istnienia czyśćca (co było jedną z przyczyn odrzucenia nauki o czyśćcu przez Kościoły protestanckieJacek Salij OP: Nadzieja poddawana próbom. i Kościół prawosławny). W Piśmie Świętym słowo „czyściec” nie pada ani razuBiblia o czyśćcu.. Teologowie katoliccy odwołują się do tekstu z wtórnokanonicznej 2 Księgi Machabejskiej mówiącej o modlitwie i ofierze Judy za zmarłych.

Ich zdaniem fragment ten suponuje możliwość odpuszczania grzechów po śmierci i celowość przebłagalnych ofiar za tych, którzy „pobożnie zasnęli”.

Zdaniem teologów katolickich wzmianki dotyczące czyśćca można znaleźć także w księgach protokanonicznych. Powołują się oni na to, że Pismo Święte ukazuje jak wiele razy Bóg, chcąc odnowić przymierze ze swoim ludem, ukazywał mu się w ogniu (Rdz 15,17; Wj 3,1-2; Lb 9,15; Dz 2,3).

Fragmenty Nowego Testamentu, które według teologów katolickich mogą potwierdzać istnienie czyśćca Zdaniem teologów katolickich wzmianki pośrednio wskazujące na istnienie czyśćca można znaleźć również w następujących fragmentach Nowego Testamentu:

Jezus Chrystus w przypowieści wspomniał o tym, że zmarli potępieni wstawiają się za swoimi bliskimi, którzy zostali na ziemi, aby ich ustrzec przed „męką” i próbują uprosić dla nich łaskę nawrócenia:

Ogień czyśćcowy oczyszcza więc świętych przed spotkaniem Ognia, który pochłania – Boga.

Jezus naucza o możliwości oddania pewnego długu:

Jezus naucza również:

Jezus rozróżniał między „małą” i „wielką chłostą”.

Jezus mówił także o możliwości odpuszczenia grzechów w „przyszłym wieku”.

Zgodnie z tym, co pisał św. Paweł Apostoł w 6 rozdziale Listu do Rzymian, nasze życie jest zatapianiem „starego człowieka”, a więc wyzbywaniem się grzechu.

Stan duszy w czyśćcu Czyściec to przejściowy stan, a nie miejsce, które trwa do chwili powszechnego zmartwychwstania. Dostępują go dusze osób umierających w łasce, ale które nie są całkowicie oczyszczone (KKK 1030). Boże miłosierdzie dopuszcza możliwość oczyszczenia miłości z egoistycznych przywiązań, do których doprowadziły popełnione grzechy. Ciężar kary czyśćcowej zależy od rodzaju oraz liczby popełnionych grzechów. Oczyszczenie dokonuje się przez „ogień”, który nie jest fizycznej natury, lecz jest bólem duchowym wynikającym z uświadomienia sobie miłości Boga i własnych niedoskonałości. Innym oczyszczającym cierpieniem jest tęsknota za Bogiem. Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla, że cierpienia czyśćcowe są inne niż piekielne (KKK 1031). Po ukończeniu oczyszczenia dusze z czyśćca trafiają do nieba (nie ma możliwości przejścia z czyśćca do piekła).

Pomoc duszom czyśćcowym Kościół katolicki podaje do wierzenia, że można pomagać duszom w czyśćcu przez modlitwę, posty (KKK 1498), odpusty, nieszpory za zmarłych, dobre czyny, odprawianie w ich intencji mszy świętej (zwyczaj mszy gregoriańskich) i przystępowanie do Komunii Świętej. W intencji dusz cierpiących w czyśćcu wierni mogą również, po spełnieniu ustalonych przez Kościół warunków, uzyskiwać odpusty.

Wizje czyśćca Wizję czyśćca miała według „Dzienniczka” także św. Faustyna Kowalska. Tak to opisała w swoim Dzienniczku:

Chrześcijaństwo przed reformacją O konieczności modlitwy za zmarłych nauczali m.in.: Św. Ireneusz z Lyonu, Orygenes, Św. Klemens Aleksandryjski, Św. Ambroży, Cezary z Arles, Grzegorz Wielki.

Prawosławie Prawosławie odrzuca katolicką doktrynę o czyśćcu, gdyż teologii bizantyjskiej nie jest znane pojęcie odkupienia przez „zadośćuczynienie”, czego wyrazem jest zachodnia legalistyczna koncepcja „cierpień czyśćcowych”. W teologii prawosławnej istnieją tylko dwa miejsca – niebo i piekło, a modlitwy wiernych nadal mogą wyprowadzić dusze z ostatniego miejsca. I choć czyściec jest traktowany jako „wymysł niemający uzasadnienia w Biblii”, to jednak nie odrzuca się samego pojęcia „ognia Bożej miłości” – św. Izaak Syryjczyk nauczał, że „dręczeni w piekle są porażani biczami miłości”.

Protestantyzm Pierwotnie Marcin Luter akceptował naukę o czyśćcu i prawo Kościoła katolickiego do przyznawania odpustów. Świadczy o tym treść 95 tez przybitych do drzwi kościoła Wszystkich Świętych w Wittenberdze w 1517. Jednak negował on w nich samowolę odpustową, jakiej dopuszczała się część duchownych.

Źródło cytowanej treści tez:

Z czasem jednak Luter zmienił swoje poglądy w tym zakresie, odrzucając wiarę w czyściec. Współczesny protestantyzm odrzuca doktrynę o czyśćcu, kojarząc ją z handlem odpustami. Autorzy nurtu protestanckiego uważają doktrynę o czyśćcu za sprzeczną z nauką Pisma Świętego. Ich zdaniem doktryna ta przeczy bowiem biblijnemu nauczaniu na temat istnienia tylko dwóch miejsc pobytu dusz po śmierci – nieba i piekła.

Według teologów protestanckich nauka o czyśćcu wynika z niezrozumienia natury odkupieńczej ofiary Chrystusa i zaprzecza wystarczalności tej ofiary. Protestanci uznają, że ofiara Chrystusa była pełna.

Jedyną podstawą zbawienia jest fakt, że Chrystus umarł za wszystkie grzechy ludzkości.

Zbawieni zostaną tylko ci, którzy uwierzą w Chrystusa.

Nie ma zatem podstaw do tego, aby ludzie mieli cierpieć za własne grzechy, skoro Jezus już dokonał ofiary za nie.

Świadkowie Jehowy Doktrynę o czyśćcu odrzucają również Świadkowie Jehowy, którzy uważają ją za sprzeczną z nauką Pisma Świętego.

Zobacz też Zaświaty Szeol Otchłań

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Nauka Kościoła w pytaniach i odpowiedziach, ks. dr M. Kaszkowski , Szukaj Boga.com O czyśćcu z perspektywy protestanckiej, GotQuestions.org Purgatory , Routledge Encyclopedia of Philosophy, rep.routledge.com [dostęp 2023-05-12].

Kategoria:Teologia katolicka Kategoria:Życie pośmiertne według chrześcijaństwa