Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców – polska ustawa uchwalona przez Sejm Ustawodawczy, regulująca kwestie prawne związane z nabywaniem nieruchomości przez podmioty zagraniczne. Jest to aktualnie najstarsza obowiązująca polska ustawaWedług wyszukiwarki Internetowego Systemu Aktów Prawnych..
Zakres regulacji Ustawa określa: warunki nabycia własności i użytkowania wieczystego nieruchomości przez cudzoziemca (w rozumieniu ustawy jest nim także zagraniczna osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca spółką handlowąWedług aktualnej definicji cudzoziemca z art. 1 ust. 2 ustawy..) zwolnienia od wymogu uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości.
Zezwolenie na nabycie Zezwolenie na nabycie ma formę decyzji administracyjnej. Wydaje ją minister właściwy do spraw wewnętrznych. Nie można wydać zezwolenia, jeśli Minister Obrony Narodowej wniesie sprzeciw w formie postanowienia. Jeśli podmiot zagraniczny zamierza nabyć nieruchomość rolną, sprzeciw może zgłosić także minister właściwy do spraw rolnictwa. Zezwolenie jest ważne przez 2 lata, licząc od dnia wydania. Nabycie nieruchomości bez zezwolenia jest nieważne, co stwierdza sąd w procesie.
Warunki uzyskania zezwolenia na nabycie Podmiot zagraniczny ubiegający się o zezwolenie powinien wykazać więzi z Polską (np. posiadanie polskiej narodowości, zawarcie małżeństwa z obywatelem polskim). Przedstawia w tym odpowiednie dokumenty. Nabycie przez niego nieruchomości nie może zagrażać bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu i obronności.
Wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie Nie wymaga się zezwolenia do nabycia m.in.:
samodzielnego lokalu mieszkalnego nieruchomości przez cudzoziemca mieszkającego w Polsce co najmniej 5 lat od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej nieruchomości, które w wyniku nabycia stanowić będą wspólność ustawową małżonków przez cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego i mieszkającego w Polsce co najmniej 2 lata od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej nieruchomości przez cudzoziemca, jeżeli w dniu nabycia jest uprawniony do dziedziczenia ustawowego w rozumieniu prawa polskiego po zbywcy nieruchomości, a zbywca nieruchomości jest jej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat nieruchomości przez obywateli lub przedsiębiorców państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii.
W niektórych z powyższych przypadków może być jednak wymagane zezwolenie, jeżeli nieruchomość jest położona w strefie nadgranicznej lub ma charakter rolny.
Nowelizacje Ustawę znowelizowano wielokrotnie, w tym raz w dwudziestoleciu międzywojennym (nie licząc aktów prawnych rozciągających moc obowiązywania ustawy na kolejne terytoria m.in. w związku z przesuwaniem granic II Rzeczypospolitej).
Pierwotnie uchwalony tytuł ustawy brzmiał ustawa o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców, co zostało zmienione rozporządzeniem Prezydenta Ignacego Mościckiego, które weszło w życie dnia 10 grudnia 1932 r.Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1932 r. w sprawie zmiany ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców ().
Pierwsza powojenna nowelizacja miała miejsce w roku 1988 w związku z przyjęciem ustawy o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznychArt. 46 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych ().. Późniejsze nowelizacje miały związek m.in. z dostosowywaniem polskiego prawa do przepisów Unii Europejskiej. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2017 rokuUstawa z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz niektórych innych ustaw ()..
Przypisy
Kategoria:Prawo rzeczowe Kategoria:Ustawy II Rzeczypospolitej Kategoria:1920 w Polsce Kategoria:Gospodarka nieruchomościami